Το Πνεύμα του Τόνου

Παιδεία, το ζητούμενο
Της Εύας Κοταμανίδου

Τα σχολεία άνοιξαν, το πρώτο κουδούνι χτύπησε, με τα γνωστά, χρονίζοντα προβλήματα. Έχουν χτυπήσει βέβαια και άλλα «κουδούνια» από χρόνια, αλλά φαίνεται ηχούσαν σε ώτα μη ακουόντων, για τις ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό, σε υλικές υποδομές, βιβλιοθήκες, καθημερινές σχολικές ανάγκες, καθαρίστριες, π.χ., ιδίως σήμερα με την επιδημία γρίπης κ.λπ. κ.λπ. Έχει παρανοηθεί από κάποιους (ανευθυνοϋπεύθυνους) ότι η Παιδεία είναι η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη επένδυση που οφείλει να κάνει συνειδητά και υπεύθυνα ένα κράτος που προσβλέπει στο μέλλον. Η αείμνηστη Μ. Μερκούρη έλεγε για τον πολιτισμό: «Είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας». Η Παιδεία, θα προσθέταμε, είναι η αγαπημένη, μεγαλύτερη αδελφή του, πάνε μαζί, χέρι χέρι, καθοδηγώντας και διαμορφώνοντας αλλήλους. Γι΄ αυτό και η σημερινή κατάπτωση του πολιτισμού.

Χρόνια μιλάμε για την υποβάθμιση της Παιδείας, βασική, μέση, ανώτατη, για την αμέλεια μετεκπαίδευσης δασκάλων και καθηγητών, για τη μη αναγνώριση του ύψιστου λειτουργήματός τους, τη στήριξή τους οικονομικά, ηθικά… Κι ακόμη τα ορεινά, απομονωμένα χωριά με τους ελάχιστους μαθητές κι ένα δάσκαλο, τους μεταφερόμενους άλλους με λεωφορεία κι αγροτικά στις κοντινές πόλεις, για τα σχολεία που κλείνουν ελλείψει μαθητών, παρά τις προσπάθειες διατήρησής τους, γιατί «όπου υπάρχει σχολείο, υπάρχει ζωή» (Π.

Τσότσος). Ακούει κανείς;

Εκλογές έχουμε, πότε επιτέλους ένα σοβαρό κράτος θα στηρίξει αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα της σωστής δημόσιας εκπαίδευσης των μελλοντικών Ελλήνων πολιτών; Εκτός κι αν ηθελημένα προτιμούν πολίτες άβουλους, χωρίς γνώση και κρίση, έρμαια στα κελεύσματα των εκάστοτε κυβερνητών!