«Το κρυφό όνειρο όλων είναι να γίνουν… Βίσση»

«Η Ελλάδα δεν εξάγει μουσική. Ο μόνος τρόπος να φτάσεις στο εξωτερικό είναι να πας εσύ εκεί», λένε οι Πατρινοί Raining Ρleasure, που φέρνουν και στις Αίθριες Νύχτες ηλεκτρονική και αγγλόφωνη ποπ από τα 20 χρόνια της δουλειάς τους
Mε τον πρώτο χρυσό δίσκο τους (Flood, 2002), οι Raining Ρleasure (ο Vassilikos, o Χ-Jeremy, o Jay και ο Sak) εισέβαλαν στην καθημερινότητά μας με δύο μεγάλες επιτυχίες το «Fake» και το «Capricorn», που χρησιμοποιήθηκαν από CosmΟΤΕ και ΟΤΕ αντίστοιχα σε τηλεοπτικά σποτ. Ακολούθησε το Love me, Love me με την Αmita, ενώ πριν από μερικούς μήνες επιλέχθηκαν από τον πανευρωπαϊκό μουσικό διαγωνισμό Coca Cola Soundwave για να κάνουν εμφανίσεις σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού (Ηuriccane- Γερμανία, Rock΄n΄Coke- Τουρκία, Ρrimavera- Ισπανία, Β΄estival- Ρουμανία). Στο μεταξύ και ενώ αυτά γίνονταν αντιληπτά μόνο στην… κοιλάδα των μόνιμων ακροατών των νέων τάσεων της μουσικής, έρχεται το «Reflections» του Μάνου Χατζιδάκι με τη φωνή του Βασιλικού- η διασκευή εγκρίθηκε από τον γιο του συνθέτη – και τα παιδιά της ποπ/ροκ από την Πάτρα έγιναν αναγνωρίσιμα και αγαπητά από όλα τα μέλη της οικογένειας. Ο δίσκος έγινε γρήγορα χρυσός, οι Raining Ρleasure έκαναν συναυλίες στην Ελλάδα και εκτός και όλα πλέον έδειχναν ότι είχε γίνει εκείνο το κρίσιμο βήμα προς τα εμπρός, όπου τα πάντα θα προχωρούσαν ανάλογα με τις διαθέσεις τους…

«Δεν είναι ακριβώς έτσι», λέει ο Vassilikos. «Γιατί και συναυλίες κάναμε και ο τελευταίος μας δίσκος (Who΄s Gonna Τell Julliet, 2007 με παραγωγό τον Clive Μartin) ήταν, κατά τη γνώμη μου, πολύ καλός, αλλά…». Αλλά, τι; «Τι να πω; Μάλλον δεν τον ήθελε το Σύμπαν». Και δεν είναι ότι δεν πήγε καλά εμπορικά, εξηγεί ο Vassilikos. «Απλώς θεωρώ ότι ήταν ο καλύτερος δίσκος μας και δεν έγινε κουβέντα γι΄ αυτόν. Δεν συζητήθηκε πολύ, δεν παίχτηκε πολύ, δεν κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα».

Δεν είναι και λίγα τα χιλιόμετρα που έχουν γράψει στο κοντέρ τους. Η πρώτη κυκλοφορία τους ήταν το 1994, όταν έγραψαν σε demo 16 τραγούδια από τα οποία αρκετά κυκλοφόρησαν επίσημα στα δύο πρώτα άλμπουμ τους- Μemory Comes Βack, 1996 και Νostalgia, 1998- ενώ άρχισαν να παίζουν από τις αρχές του ΄90.

Τι είναι αυτό που σε προβληματίζει περισσότερο αυτή την εποχή, κατ΄ αρχάς ως ακροατή;

Ότι η μουσική που ακούμε είναι επιεικώς αδιάφορη. Μπορεί να είναι ακριβές οι παραγωγές, αλλά οι συνθέσεις είναι φτωχές. Αισθάνομαι κορεσμένος από αυτή την αδιάφορη μουσική. Και αυτό που κάνω τώρα- που γίνεται και με το κριτήριο του ακροατή, να ακούσω κι εγώ κάτι που μου αρέσει- είναι μια δουλειά για να την ακούς στο σπίτι. Να κάθεσαι και να ακούς.

Αυτό που σε ενοχλεί στη λεγόμενη ανεξάρτητη πλευρά της μουσικής;

Το ότι το κρυφό όνειρο όλων είναι να γίνουν σαν την Βίσση και δεν το παραδέχονται.

Δηλαδή;
Όλοι θέλουν να γεμίζουν στάδια, να βγάλουν λεφτά, να είναι κάποιοι. Όλα αυτά, βέβαια, χωρίς διαφήμιση. Η διαφήμιση τους χαλάει το «image»- του εναλλακτικού.

Εσείς το έχετε νιώσει αυτό;
Ναι. Μας θεωρούσαν προδότες γιατί, λέει, παίξαμε στο «Fame Story». Αν είναι δυνατόν! Λες και συμβιβαστήκαμε ποτέ στο θέμα της μουσικής. Λες και δεν είμαστε ειλικρινείς (ειλικρινέστατοι) σε αυτό. Εκεί είναι ένα θέμα στην Ελλάδα. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Εφόσον αυτά είναι τα μέσα που υπάρχουν για να προωθηθεί η μουσική μας, αυτά θα χρησιμοποιήσουμε. Αλλιώς ας τα μαζέψουμε να φύγουμε, να πάμε αλλού, στη Γερμανία.

Εκεί χρησιμοποιείται το «Fame Story» όπως εδώ;

Κατά κόρον. Και χωρίς κόμπλεξ. Εκεί όμως μπορείς να κινηθείς όπως θέλεις γιατί είναι μεγάλη η χώρα. Και η εναλλακτική σκηνή της είναι δυνατή και μπορεί να υποστηρίξει τον κόσμο της.

Στο Αίθριο του Μεγάρου τι θα μας παίξετε;
Κλείνουμε τα 20 χρόνια μας, θα κάνουμε μια μεγάλη συναυλία, πάνω από δύο ώρες. Θα έχουμε και τους φίλους μας, την Έλλη Πασπαλά και τον Ντέιβιντ Λιντς.

ΙΝFΟ

Raining Ρleasure απόψε και αύριο, 21.00, στις Αίθριες Νύχτες του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, στην Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» (τηλ. 210-7282.333). Συμμετέχουν: Έλλη Πασπαλά και Ντέιβιντ Λιντς. Είσοδος: 25 ευρώ και 10 ευρώ, φοιτητικό.

«Είναι δύσκολο το παιχνίδι στην Ελλάδα»

Εδώ και τέσσερα χρόνια ο Vassilikos μένει μόνιμα στη Γερμανία και πηγαινοέρχεται. «Βασικά για να ψαχτώ επαγγελματικά», λέει. «Είναι τόσο δύσκολο να κάνεις μουσική και ταυτόχρονα να ψάχνεσαι και σε επίπεδα επικοινωνίας, δημοσίων σχέσεων κ.λπ., αφόρητα κουραστικό. Είναι πολύ δύσκολο αυτό το παιχνίδι στην Ελλάδα και όποιος έχει αντίρρηση, ας έρθει να μου το πει. Στην Ελλάδα πρέπει να τα κάνεις σχεδόν όλα μόνος σου».

Στη Γερμανία πώς είναι τα πράγματα; Είναι χώρα με έντονη τοπική σκηνή στη μουσική, η οποία στηρίζεται πολύ καλά από τους πάντες, δισκογραφικές, media, ατζέντηδες. Πώς είναι εδώ; Ουδεμία σχέση. Κατά τα άλλα, όλη η χώρα «βράζει» από τέχνη- σε όλα τα επίπεδα εννοώ.

Ξένος στη Γερμανία. Αισθάνεσαι ότι μπορείς να κάνεις πράγματα εκεί; Μέχρι στιγμής δεν έχω κάνει κάτι γκράντε. Για να κάνεις κάτι χρειάζεσαι νέο υλικό κι εγώ αυτή την εποχή ακριβώς αυτό κάνω. Προς το παρόν θα κάνω έναν σόλο δίσκο, με διασκευές, γνωστά κομμάτια από το ΄30 μέχρι το ΄60. Βeatles, Ρink Floyd, Velvet Underground. Πάλι με τον παραγωγό μου, Κλάιβ Μάρτιν.