Το Πνεύμα του Τόνου

Αντιστάσεις
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Υπάρχουν σώνει και καλά οπαδοί στον τόπο μας του κινέζικου ημερολογίου και των κινέζικων ωροσκοπίων. Γι΄ αυτούς διανύουμε αδιαλείπτως το έτος του πιθήκου. Ως εκ τούτου τιμώντας τα πνευματικά τους γενέθλια οι μαϊμουδίζοντες αδιακρίτως κάθε ξένο συρμό, κάθε ξένο διασυρμό και κάθε στρεβλή μόδα αποχαυνωμένοι μπροστά σε κάθε καλλιτεχνική διαστροφή, αρκεί να είναι και να δηλώνει πως είναι διαστροφή, μηρυκάζουν σαν κατσίκες και αποθαυμάζουν κάθε κόκκινο επιδεικνυόμενο πιθηκίσιο πρωκτό.

Ταμπουρωμένοι στα ελεφάντινα κλουβάκια τους χοροπηδούν και γαβριάζουν, ενώ η άλλη Ελλάδα αντιστέκεται με τα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου, τον Ξαρχάκο και την Μπάλτσα, τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, με τον Μποστ, τον βιτριολικό για κάθε μαϊμουδισμό των ματσωμένων μεγαλοαστών και ευρωσαλιάρηδων Ραγκαβή, τη ζωγραφική του Παπαλουκά, του Τέτση, τη γλυπτική του Καπράλου και του Ζογγολόπουλου, τα χαρακτικά του Τάσου και της Κατράκη, τις αταλαντινέες νύφες του Τσαρούχη, τις Ύδρες του Γκίκα, τον Καραγκιόζη του Σπαθάρη και του Δανέλη, τις χορευτικές φόρμες του Παπαϊωάννου, την ποίηση του Ρίτσου, του Βαρβέρη, του Γιάννη Κοντού, τη γραφή του Μάτεσι, της Ζατέλη, του Κουμανταρέα (αναφέρομαι σε επίκαιρα έργα και πρόσφατες παρουσίες), τις ρίζες των εμπνεύσεων του Μαρκόπουλου, του Τσακνή, του Φαραζή, τις αναζητήσεις στα αρχέτυπα του τραγικού του Τσιάνου, της Κονιόρδου, του Μοσχόπουλου, στη λαϊκή παράδοση των μίμων του Καρακατσάνη, του Ψάλτη, του Αρμένη, του Χαραλαμπόπουλου, του Φιλιππίδη, στον νεοελληνικό νεορεαλισμό των ΡέπαΠαπαθανασίου, του Δήμου.

Όπως και ο καβαφικός Ιουλιανός, ο κάθε πίθηκος «το ουσιώδες είναι πως έσκασε»!