[ Δρόμοι ]

Τα στοιχεία…
… που δείχνουν ότι τα χειρότερα της οικονομικής κρίσης έχουν περάσει συσσωρεύονται. Όμως δείχνουν επίσης ότι αυτό θα αργήσουν πολύ να το νιώσουν οι εργαζόμενοι. Η ανάκαμψη επιβεβαιώνεται από τη στατιστική, αλλά δεν μεταφράζεται σε οφέλη για τους εργαζομένους με αυξήσεις στους μισθούς και περισσότερες δουλειές. Ανάκαμψη, λοιπόν, αλλά για ποιον;

Η αχίλλειος…
… πτέρνα αυτής της ανάκαμψης είναι πως δεν αφορά τους εργαζομένους. Αυτοί θα πρέπει να περιμένουν κάμποσα χρόνια ακόμη, όπως ομολογεί στην εφημερίδα «Λε Μοντ» ο Ολιβιέ Μπλανσάρ. Ο επικεφαλής των οικονομολόγων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επιβεβαιώνει έτσι τα συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει το Διεθνές Γραφείο Εργασίας, όταν σε έκθεσή του έγραφε πως η κρίση για τους εργαζομένους μπορεί να κρατήσει μέχρι και οκτώ χρόνια. Και προειδοποιούσε πως η υψηλή ανεργία εγκυμονεί κινδύνους για την «κοινωνική και πολιτική σταθερότητα». Η εικόνα της κοινωνικής κατάρρευσης που παρουσίασε το Διεθνές Γραφείο Εργασίας δεν άργησε να επιβεβαιωθεί με στατιστικά στοιχεία. Η ανεργία ανέβηκε στο 9,2% στις 16 χώρες της ευρωζώνης, όπου ο αριθμός των ανέργων έφτασε στα 14,6 εκατομμύρια- όσος είναι ο πληθυσμός της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας μαζί. Σαν να έσβησε δηλαδή η ανεργία από τον χάρτη της ευρωζώνης δύο ολόκληρες χώρες. Το Διεθνές Γραφείο Εργασίας δεν είναι ούτε οι Ιακωβίνοι ούτε οι Μπολσεβίκοι. Πρόκειται για έναν οργανισμό που ανήκει στον ΟΗΕ. Γι΄ αυτό είναι εντυπωσιακές οι προειδοποιήσεις που απηύθυνε προς τις κυβερνήσεις και τις ολιγαρχίες: «Η παρατεταμένη κρίση στην απασχόληση εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Οι μεσαίες τάξεις, το θεμέλιο της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας, έχουν εξασθενήσει, καθώς μειώθηκε το μερίδιό τους στο συνολικό εισόδημα. Η αίσθηση της αδικίας φουντώνει και τροφοδοτεί κοινωνικές εντάσεις».

Μια άλλη…
… έκθεση μετέφρασε αυτές τις προειδοποιήσεις σε αριθμούς. Το επιστημονικό επιτελείο του περιοδικού «Εκόνομιστ», που ούτε κι αυτό θα μπορούσε να κατηγορηθεί για επαναστατικές τάσεις, συνέταξε έναν κατάλογο με τις χώρες που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας. Από τις 165 συνολικά χώρες του καταλόγου, μόνο σε 17 αυτός ο κίνδυνος εκτιμάται ως περιορισμένος, ενώ σε 95 χαρακτηρίζεται υψηλός ή εξαιρετικά υψηλός. Σε σχέση με το 2007, δηλαδή προτού εκδηλωθεί η παγκόσμια κρίση, αυτός ο κίνδυνος έχει οκταπλασιαστεί στη Βρετανία, έχει τετραπλασιαστεί στη Γαλλία και έχει διπλασιαστεί στη Γερμανία. Στις πρώτες 70 θέσεις υψηλού κινδύνου ξεχωρίζουν οι βαλτικές και άλλες πρώην σοβιετικές χώρες (όπου ήδη εκδηλώνεται πολιτική αστάθεια). Στην 71η θέση ακολουθεί η Ελλάδα, με διπλάσιο κίνδυνο κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας σε σχέση με το 2007.

Όπου υπάρχουν…
… αντιφάσεις, υπάρχουν κρίσεις, έγραφε ο Καρλ Μαρξ. Είναι μια φράση κομμένη και ραμμένη για εκείνους που σήμερα ελπίζουν ότι θα αποφύγουν την πολιτική και κοινωνική αστάθεια, μολονότι συντηρούν την αντίφαση μιας ανάκαμψης δύο ταχυτήτων: εδώ και τώρα για τους λίγους και αύριο μεθαύριο για τους πολλούς.