«Στην κόλαση μιλάμε για Ευτυχισμένες μέρες»

Το έργο του Μπέκετ επανέρχεται στην ελληνική σκηνή, με Γουίνι τη Μίνα Αδαμάκη σκηνοθετημένη από έναν νεώτατο σκηνοθέτη, τον Έκτορα Λυγίζο
«Η Γουίνι είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο- ένας μύθος. Αλλά αυτός ο μύθος αντανακλά κάτι που μας αφορά. Ο Μπέκετ είναι πια κλασικός. Και ο πιο βαθύς της εποχής του. Συμπυκνώνει εξαιρετικά τα υπαρξιακά και τα καθημερινά. Με τόση πυκνότητα, που όταν τον ανακαλύψεις και τον αποκρυπτογραφήσεις- γιατί είναι δύσβατος- σε ταράζει».

Η Μίνα Αδαμάκη, σε σκηνοθεσία του νεαρού Έκτορα Λυγίζου, θα είναι η καινούργια Γουίνι στο έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Ευτυχισμένες μέρες» – ο πρώτος Μπέκετ που κάνει. Ένα έργο που ευτύχησε στην Ελλάδα, σκηνοθετικά και ερμηνευτικά, σε αρκετά ντόπια αλλά και εισαγόμενα ανεβάσματα, από το 1966 που το πρωτοπαρουσίασε η Χριστίνα Τσίγκου, συνεργάτρια του Μπέκετ, με σκηνοθετική επιμέλεια Ροζέ Μπλεν μέχρι το προπέρσινο και το περσινό καλοκαίρι που παίχτηκε στην Επίδαυρο από τη Φιόνα Σο σε σκηνοθεσία της Ντέμπορα Γουόρνερ- ανάμεσα στις ερμηνεύτριες που είδαμε και η μεγάλη Μαντλέν Ρενό.

Το έργο, που ο Μπέκετ έγραψε πρώτα στα αγγλικά μεταξύ 1960 και 1961, κατόπιν μετέφρασε στα γαλλικά, και που έκανε την πρεμιέρα του το 1961 στη Νέα Υόρκη, ανεβαίνει «μέσα από μια νέα, σύγχρονη σκοπιά».

«Στην αρχή ένιωσα δέος» λέει ο Έκτορας Λυγίζος. «Κουβαλάνε έναν μύθο αυτά τα κείμενα- βαθιά νοήματα κ.λπ. Αλλά όταν αναγκάστηκα να το αντιμετωπίσω ως έργο θεατρικό κατάλαβα πως είναι γραμμένο όπως και τα άλλα. Και πως πάνω απ΄ όλα ο Μπέκετ είναι ένας μεγάλος θεατράνθρωπος. Πέρα από τα φιλοσοφικά- υπαρξιακά- ανοίγματα, γράφει καθαρό θέατρο.

Είναι τόσο απλό το θέμα του! Να ξυπνάς το πρωί και να αποφασίζεις να ζήσεις άλλη μια μέρα.

Το ερώτημα είναι πώς θα την ζήσεις αυτή τη μέρα και ποια είναι η σχέση σου με τη ρουτίναγιατί εξακολουθούμε να ζούμε ρουτίνες, ίσως ακόμα πιο έντονες από την εποχή του ΄60 που γράφτηκε το έργο. Το πώς εμείς θωρακιζόμαστε μέσα σ΄ αυτές τις ρουτίνες στις οποίες μας έχουν παγιδεύσει και οι οποίες μας έχουν καταπιεί. Και πώς το επικοινωνούμε αυτό με τους διπλανούς μας. Η Γουίνι είναι μια γυναίκα που ζει σε μια κόλαση, αλλά μιλάει για ευτυχισμένες μέρες. Ψάχνουμε τι δεν θέλει να πει και να παραδεχτεί. Και γιατί δεν το παραδέχεται. Γιατί δεν παραδεχόμαστε πως είμαστε μέσα στα σκατά και με αυτή τη βάση να ζητήσουμε ουσιαστική βοήθεια από τον άλλον;».

«Το ζητούμενο», συμπληρώνει η Μίνα Αδαμάκη, «είναι να μπορέσεις να ξεκλειδώσεις το κείμενο. Έχει και μια ελαφράδα που το κάνει γοητευτικό. Αλλά βασικά είναι ελλειπτικό, και πολύ πυκνό, και βαθύ. Εξωτερικά η Γουίνι φαίνεται να φλυαρεί, αλλά από κάτω κάτι πολύ πιο σημαντικό συμβαίνει. Γι΄ αυτό κάναμε τεσσερισήμισι μήνες πρόβα και τώρα μόνο νιώθουμε πως πατάμε σε κάποιο πιο σταθερό έδαφος.

Και θα κάνουμε άλλον ενάμιση».

Το έργο του Μπέκετ ανεβαίνει σε καινούργια μετάφραση Διονύση Καψάλη, με σκηνικό και κοστούμια Μαγιούς Τρικεριώτη, δραματουργική επεξεργασία Κατερίνας Κωνσταντινάκου και φωτισμούς Δημήτρη Κασιμάτη. Γουίλι ο Ερρίκος Λίτσης. Η παραγωγή είναι του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου- «Λυκόφως» ΑΜΚΕ.

ΙΝFΟ

Από την 1η Οκτωβρίου στο θέατρο «Χώρα»/ Σκηνή «Νέα Χώρα» (Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ.
210-8673.945)

Σε συνθήκη ριάλιτι

Κλεισμένο σε ένα στούντιο-κουτί, που το μπροστινό του μέρος καλύπτεται από μια μεγάλη τζαμαρία, θα βρίσκεται το μπεκετικό ζευγάρι Γουίνι- Γουίλι στην παράσταση του Έκτορα Λυγίζου. Οι φωνές τους θα μεταφέρονται στον έξω χώρο μέσω μικροφώνων. Τέσσερις κάμερες θα τους παρακολουθούν διαρκώς και οι εικόνες τους με ζωντανό μοντάζ θα προβάλλονται σε οθόνες.

«Είναι από τα πιο πραγματικά πρόσωπα του Μπέκετ η Γουίνι. Όλο αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει σε μια κουζίνα. Έχει σημασία ότι ο Μπέκετ το βάζει σε ένα περιβάλλον- αυτό τον σωρό με το χώμα- που δεν μπορείς να εξηγήσεις.

Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις τη συνθήκη- ότι έγινε, ας πούμε, πυρηνική καταστροφή- έχεις χάσει το μισό έργο. Εμείς προσπαθήσαμε να τονίσουμε το επικοινωνιακό κομμάτι. Το αντιμετωπίζουμε, με τις συνεχείς απόπειρες της Γουίνι να στήσει διάλογο, σαν έναν αποτυχημένο διάλογο. Γι΄ αυτό έχουμε φέρει μπροστά τον κρυμμένο στο έργο Γουίλι, ώστε να έχουμε ένα μπεκετικό δίδυμο παρά έναν μονόλογο. Και αντί για απλωμένο χώρο πήγαμε σε έναν χώρο πολύ κλειστό, με αναφορά στα ριάλιτι και στις κατασκευασμένες πραγματικότητες. Σαν συνθήκη ενός ζωντανού πειράματος που παρακολουθεί ο θεατής».