Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Νομοθεσία φλαμπέ

Τι να σχολιάσει κανείς; Τα λέει όλα η επιστολή της αναγνώστριας Ελένης Ανδρίτσου:

«Μπορεί κάποιος να εξηγήσει τα ακατανόητα που συμβαίνουν γύρω από τις δασικές εκτάσεις και την οικοδομική δραστηριότητα σ΄ αυτή τη χώρα (που είναι σαφώς αλληλένδετη με τις πυρκαγιές στα δάση); Κατέγραψα μια σειρά από γεγονότα που χρήζουν ερμηνείας- αν όχι ψυχολόγου:

1) Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ δήλωνε πως η νομοθεσία προβλέπει ότι ΄΄αυθαίρετο που κτίστηκε σε καμένη δασική έκταση κατεδαφίζεται αμέσως και ο ιδιοκτήτης του δεν έχει δικαίωμα να καταφύγει σε οποιαδήποτε διοικητική ή δικαστική αρχή΄΄… Και όμως, η ίδια κυβέρνηση επιχείρησε το 2007 να αναθεωρήσει τα άρθρα του Συντάγματος 24, 117 και 100 και να εξουδετερώσει τον προληπτικό έλεγχο νομιμότητας του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο μπορούσε να επέστρεφε τα Προεδρικά Διατάγματα με πολεοδομικές μελέτες που προέβλεπαν οικοδόμηση σε δασικές εκτάσεις.

2) Ο ίδιος υπουργός είχε ταχθεί υπέρ του μαζικού αποχαρακτηρισμού δασικών εκτάσεων μέσω της χρήσης νεώτερων αεροφωτογραφιών (του 1960 αντί του 1945) για τον καθορισμό των ορίων τους, έχοντας τη στήριξη της Πανελλήνιας Ένωσης Οικοδομικών Συνεταιρισμών. Ενώ για τις κατεδαφίσεις έχει πετάξει το μπαλάκι της ευθύνης σε νομαρχίες και περιφέρειες.

Και όμως, τουλάχιστον 1.000 τελεσίδικες αποφάσεις κατεδάφισης αυθαιρέτων στην Αττική, κάθε χρόνο, μένουν ανεκτέλεστες.

3) Το άρθρο 117 του Συντάγματος ορίζει ΄΄δάση και δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται από πυρκαγιά να κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και να αποκλείεται να διατεθούν για άλλον προορισμό΄΄… Και όμως, 110.000 στρέμματα δασικής γης και δημόσιες εκτάσεις στην Αττική διεκδικούνται από 128 οικοδομικούς συνεταιρισμούς.

4) Σύμφωνα με τον νόμο, για να κηρυχθεί μια έκταση αναδασωτέα θα πρέπει την ημέρα της φωτιάς να υπάρχει δασική κάλυψη τουλάχιστον 25%. Έτσι, αν καεί μικρότερο ποσοστό δεν αναδασώνεται. Οι δε παλιοί αγροί του ΄60 και του ΄70- ακόμη και στο βουνό- εξαιρούνται από τη δασική νομοθεσία.

5) Στο νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας προβλέπεται να ενταχθούν (προς δόμηση με ευνοϊκότερους όρους) πολλοί από τους δήμους που κάηκαν:

Άγιος Στέφανος, Ανθούσα, Άνοιξη, Βαρνάβας, Γέρακας, Γραμματικό, Διόνυσος, Καπανδρίτι, Νέα Μάκρη, Πικέρμι, Ροδόπολη, Σταμάτα.

Στην Ισπανία, μετά τις πυρκαγιές, εκδόθηκε εν μια νυκτί νόμος που προβλέπει ρητά να μη χτιστεί απολύτως τίποτα στις καμένες εκτάσεις. Κι εμείς (προεκλογικά, όπως φαίνεται)

εξακολουθούμε να συζητούμε για αποχαρακτηρισμούς και αποζημιώσεις αυθαιρέτων; Δεν είναι ντροπή;».

Φοίβη
Έ-ε-ε-ερχεται η κουτσουλιά

Αγαπητή Φοίβη.

Ιδού η συνέχεια της ιστορίας με το χιλιοταξιδεμένο σκαρί και το μπάρκο του καπετάν Μπαχαλού:

Μετά το ξεπούλημα των σκλάβων στα αμπάρια, με γεμάτα πλέον τα πειρατικά σεντούκια τους, οι πειρατές του γέρικου σκαριού άνοιξαν πανιά γι΄ άλλα ταξίδια, μόνο γι΄ αυτούς. Οι μέρες περνούσαν.

Το μεθύσι της λεηλασίας τούς τύφλωσε τόσο που πήραν λάθος δρόμο. Αντί να βρεθούν σε δικά τους γνωστά λιμάνια και να ξαναγελάσουν κι άλλους ανυποψίαστους ταξιδευτές, βρέθηκαν στην πιο άγρια μεριά της θάλασσας.

Ξαφνικά ουρανός και θάλασσα χάθηκαν. Κεραυνοί, αγέρας δυνατός. Τα κύματα γίνονταν θεριά άγρια. Μάταια πάλευαν να σώσουν ό,τι λεηλάτησαν. Σε κάθε κύμα, σε κάθε βούισμα του ανέμου, λες κι ακούγονταν οι φωνές και το ανάθεμα όλων εκείνων που τη χαρά, την ελπίδα, το όνειρό τους, το ταξίδι τους για κάτι καλύτερο, εκείνοι τα μετέτρεψαν σε εφιάλτη. Και ξαφνικά, έρχεται το μεγάλο κύμα. Και ρίχνει μια του σκαριού. Κι αρχίζει να μπάζει νερό στα σπλάχνα του. Αυτά που άντεξαν τόσα και τόσα. Κανείς τους δεν κοίταζε πώς να σωθεί, μα πώς να σώσει τα λεηλατημένα.

Το γέρικο σκαρί δεν άντεξε. Άρχισε να γέρνει. Όλα γκρεμίζονταν. Όλα χάνονταν. Ακόμη και οι ίδιοι. Βούλιαξε… Δεν ακούστηκε καμιά φωνή. Τίποτα.

Σαν πέρασε η άγρια καταιγίδα, ο ήλιος, λαμπερός, γεμάτος ζωή, φάνηκε να ανατέλλει. Κομμάτια του γέρικου σκαριού επέπλεαν. Πάνω σ΄ ένα από αυτά, ξεχώριζες μια ανθρώπινη φιγούρα να παλεύει να κρατηθεί, να μην πιάσει πάτο. Ήταν αυτή, του καπετάν Μπαχαλού.

Στο μυαλό του ήταν τι υπάρχει από κάτω του. Ποια κήτη θα τον πλησίαζαν. Το μόνο που ήξερε, που έβλεπε, ήταν ο ήλιος, τα θαλασσοπούλια. Ένα, πέταξε από πάνω του και… πλατςς! Κάτι ένιωσε στην κεφαλή του. Βάζει το χέρι του, τι να δει!

«Όχι, Θεέ μου. Τόση γκαντεμιά;».

Το πονηρό, ύπουλο ταξίδι του και το σχέδιό του βούλιαξαν. Οι ταξιδευτές που ξεγελάστηκαν και ξεπουλήθηκαν ως δούλοι, έζησαν. Όπως και η ελπίδα τους, το όνειρό τους. Και ξανάρχισαν από την αρχή…

Κώστας Παπατσιμούλης, εκπαιδευτικός Όλα τα μεγαλεπήβολα ταξίδια των επηρμένων και Μπαχαλούδων, αγαπητέ Κώστα, κάπως έτσι καταλήγουν (άντε το πολύ πολύ σε εκλογές). «… σαν άσπρη κουτσουλιά του σπουργιτιού σ΄ ένα πλατύ φύλλο μουριάς που την ξεραίνει η κάψα», που έγραφε και ο Γιάννης Ρίτσος.


Στου Μετρό την πόρτα όσο θέλεις βρόντα

Αγαπητή Φοίβη.

Το γράφατε και τις προάλλες, αλλά ουδενός το αυτί ιδρώνει. Μπήκε πια ο Σεπτέμβριος, τελειώνουν οι διακοπές. Δεν θα φιλοτιμηθεί κανείς στο Μετρό να πυκνώσει τα δρομολόγια;

Με απορία, Δάφνη Ζιώγα «Ουρλιάζουν οι τύχες/ κωφεύει η αλλαγή τους/ στην παμπάλαια, σεβάσμια στεντόρεια φωνή της Ανάγκης» που έγραφε, αγαπητή Δάφνη, και η ποιήτρια Κική Δημουλά…