Ο ένας ήταν Ιρλανδός κι ο άλλος Κοζανίτης…

ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ πάνω από μία δεκαετία.

Στη Νότια Βοστώνη, το «Σάουθι» όπως το λένε οι ντόπιοι, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι ιρλανδικής καταγωγής, επικρατούσε αναβρασμός. Θα έρθει ο Τέντι, μας είπε μια γειτόνισσα. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε ο Έντουαρντ Κέννεντυ, μίλησε στους συγκεντρωμένους και κατευθύνθηκε σε μια ιρλανδική παμπ από τις πολλές που υπάρχουν στο Ντόρτσεστερ Νεκ. ΄Ηταν χαλαρός, έλεγε αστεία με βαριά προφορά και απέπνεε τον αέρα χολιγουντιανού σταρ. Κάποιος του είπε ότι έχουμε και Έλληνες εδώ, ύψωσε το ποτήρι του και άρχισε να μιλάει για τις κοινές ρίζες με τους Κέλτες, για το joie de vivre που μοιραζόμαστε ως λαοί και τις πανάρχαιες παραδόσεις μας. Μόνο όταν ρωτήσαμε τι θυμάται από τον Ωνάση άλλαξε με αριστοτεχνικό τρόπο την κουβέντα…

Όταν έφυγε, τα κεράσματα με τους Ιρλανδούς φίλους συνεχίστηκαν. Η κουβέντα επέστρεψε στην πιθανότητα να υπάρχουν παμπάλαιοι δεσμοί μεταξύ των δύο λαών και ένας φοιτητής από το Δουβλίνο μάς ανέλυσε πως το μυστικιστικό τους αλφάβητο γνωστό ως Όγκχαμ θεωρείται από κάποιους ότι συνδέεται με τους πολιτισμούς της Ανατολικής Μεσογείου. Οι Δρυίδες κάθησαν νοερά στην παρέα μας και κάπου εκεί μάθαμε ότι πίστευαν πως η ανθρώπινη φυλή προήλθε από τα δέντρα και πως κάθε μήνας του κελτικού έτους συνδέεται με ένα ιερό δέντρο. Τους είπαμε για τα πλατάνια μας και τις ελιές, μας είπαν για τις βελανιδιές και τις σημύδες τους. Και συμφωνήσαμε όλοι ότι στα δάση μπορούν να ξαποσταίνουν οι ταραγμένες ψυχές των ανθρώπων.

Με την ευκαιρία της σημερινής ταφής του Κέννεντυ σε μια Αμερική που αναζητά απεγνωσμένα τη δική της ψυχή, θυμήθηκα εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα που Έλληνες και Ιρλανδοί μακαρίζαμε τις καταπράσινες πατρίδες μας. Εκείνοι μπορούν να το κάνουν ακόμα. Όποιος βρέθηκε στη Μάκιστο και τη Νέα Φυγαλεία πριν από δύο χρόνια δεν θα ξεχάσει την ταχύτητα με την οποία η φωτιά εξαφάνισε χιλιάδες δέντρα.

Όποιος βρέθηκε στο Πόρτο Γερμενό και το Γραμματικό φέτος θα θέλει να ξεχάσει τη βραδύτητα με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι φλόγες.

ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ οι υλοτόμοι είχαν μια παράδοση που ερχόταν από τα παλιά χρόνια. Όταν έκοβαν ένα μεγάλο δέντρο και εκείνο έγερνε έτοιμο να πέσει, έπεφταν και αυτοί μπρούμυτα στη γη χωρίς να βγάζουν μιλιά, για να μην τους καταλάβει η ψυχή του δέντρου όταν θα βγαίνει πως είναι εκεί, και καθώς ήταν αγανακτισμένη τους λαβώσει. Αναρωτιέμαι πώς μπορούν όλοι αυτοί που δεν κινήθηκαν εγκαίρως να σώσουν τόσα δάση να εξιλεωθούν για όσα κατέστρεψαν. Ίσως θα έπρεπε να ζήσουν για πάντα μέσα στα καμένα…

Στις παραδόσεις όλων των λαών του κόσμου τα δάση είναι καταφύγιο των τρελαμένων και των παράνομων. Και τώρα που τα δάση γύρω μας λιγοστεύουν επικίνδυνα, όλοι εμείς οι τρελαμένοι από τους ρυθμούς και τις απαιτήσεις, οι σαλεμένοι από την ένταση και τον παραλογισμό πού θα τρέξουμε να κρυφτούμε; Ποιο δέντρο μένει να αγκαλιάσουμε, ποιο να μας δώσει κουράγιο πως μετά τον χειμώνα ο κύκλος της ζωής θα συνεχιστεί ό,τι κι αν γίνει;

ΟΙ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΟΙ πιστεύουν ότι ο άνθρωπος σκαλίστηκε σε μια φλαμουριά και οι Εσθονοί ότι δημιουργήθηκε από σημύδα.

Ένας μύθος της Σιβηρίας θέλει τον άνδρα να φτιάχθηκε από αγριόπευκο και τη γυναίκα από έλατο. Στη Γη του Πυρός η Μητέρα της Δημιουργίας ήταν μια οξυά. Οι Μάγια ήθελαν τους ανθρώπους να γεννιούνται από βαμβακόδεντρο και οι Ινδονήσιοι από συκιά. Τόσο μακριά από τη δημιουργία και τόσο κοντά στην καταστροφή, το μόνο που μας απομένει να αναζητήσουμε είναι απλά ο ίσκιος ενός πλάτανου…