Μοιάζει να διορθώνει την ίδια τη ζωή

Όπως λέει προλογικά ο Ενρίκε Βίλα-Μάτας, πιάνεις αυτό το βιβλιαράκι στα χέρια σου προσδοκώντας να το τελειώσεις σε καμιά ώρα και όμως διαπιστώνεις τη δωδέκατη φορά που το διαβάζεις ότι ο Πάμιες σου την έφερε: το βιβλίο κρύβει άλλες μερικές χιλιάδες σελίδες. Ο Καταλανός συγγραφέας μάς πουλάει στην πραγματικότητα ένα ατελείωτο έργο που θα μπορούσε να ονομάζεται «Μπορείς να φας το άπειρο χωρίς αστέρια;». Μέσα από ιστορίες εξαιρετικής οικονομίας και λιτότητας, ο Πάμιες μοιάζει να διορθώνει την ίδια τη ζωή αναζητώντας επίμονα την κεντρική ιδέα της κάθε εμπειρίας. Μόνο που, όπως έλεγε κι ο Ντελακρουά, δεν πρέπει να διορθώνεις υπερβολικά πολύ. Ο Πάμιες δεν είναι προγραμματικός συγγραφέας ούτε πιστεύει (πια) στην επανάσταση. Γι΄ αυτό και χρησιμοποιεί ως μότο του βιβλίου του τον εξής διάλογο από τη σειρά κινούμενων σχεδίων Δόκτωρ Κατζ:

« Δεν πιστεύω να σκέφτεσαι να επαναστατήσεις ε;». «Ενάντια σε τι;».

Αντ΄ αυτού, ο Πάμιες αναπτύσσει με το ανθρώπινο είδος μια σχέση τολστοϊκής συμπόνιας και θερβαντικής γενναιοδωρίας ή ακόμη μια σχέση ειρωνείας που ανάγεται στις καλύτερες λογοτεχνικές παραδόσεις. Επιπλέον επεκτείνει αυτήν τη διάθεση και προς τα άψυχα όντα.