Φάγαμε …στον«Αγοραστό»

Oτίτλος είναι μάλλον παραπλανητικός στην περίπτωση του «Αγοραστού», για τον οποίο βαρεθήκαμε να ακούμε από φίλους λάτρεις του «νεοσίκ», και «χαλαρά σινιέ», και «λίγο κόντρα στα παραδοσιακά».

Δεν φάγαμε. Τουλάχιστον την πρώτη φορά. Πήγαμε. Μόνον.

Καθήσαμε. Σε έναν χώρο τύπου «σπιτικό», τύπου εστιατόριο, τύπου «νεοταβέρνα», τύπου μπακάλικο, με λίγα τραπέζια περίοπτα από την τζαμαρία γύρω γύρω, κάτω από «νεοσίκ» πολυελαίους.

Τι κι αν ήταν λίγα τα τραπέζια, τι κι αν ήταν μόνον τρία γεμάτα (το παίξαμε κορόνα- γράμματα να πάμε κι ας μας έλεγαν ότι χρειάζεται κράτηση), τι κι αν η ώρα ήταν 4 το απόγευμα και, όσο να ΄ναι, ακόμη και ημέρα Σάββατο είχε λήξει η ώρα του φαγητού.

Τι κι αν… απτόητοι οι του καταστήματος μας έφεραν νερά και μπίρες σε είκοσι λεπτά. Ψωμί με κάτι συμπαθητικές ντιπ σε 25΄. Τον κατάλογο στα 28΄. Πήραν παραγγελία στα 45΄! Στη μία ώρα, όταν εμείς ακόμη περιμέναμε ενώ σερβίριζαν παρέα έξι ατόμων που είχε έρθει 25΄ ύστερα από εμάς, απάντησαν στις διαμαρτυρίες μας αγενέστατα: «Είχαν κράτηση»! «Και τι σημαίνει αυτό; Ήρθαν 25΄ μετά. Όποιος έχει κάνει κράτηση, όποτε και να έρθει (ακόμη και σε μισοάδειο μαγαζί) σερβίρεται πρώτος, ενώ όποιος περιμένει… απλώς περιμένει κι άλλο;». Ε, εκεί πια… δεν φάγαμε. Φύγαμε!

Αλλά μας είχε μείνει το ερωτηματικό για την κουζίνα, που αν και υποτίθεται ότι είναι πολύ του «κάζουαλ», και του «με ό,τι υλικά υπάρχουν φρέσκα κάθε μέρα», και του «τύπου μπακάλικο», και πολύ πουλάει στον νεοελληνικό νεοπλουτισμό, έπαιξε, βρε παιδί μου, και στους «Χρυσούς Σκούφους» (δεν είναι άγνωστο στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ πώς δίνονται οι περίφημοι «Σκούφοι» και με ποια «αξιοκρατικά και γευσιγνωστικά κριτήρια»)…

Ε, και ξαναπήγαμε. Μπας και φάμε κιόλας αυτή τη φορά.

Εδώ που τα λέμε, το φαγητό δεν ήταν κακό. Όταν μάλιστα ακούς για μουσακά με καραβίδες σε πιάνει μια νοσηρή περιέργεια κι ας πέφτει παραπάνω το λαδάκι (αλλά λες, μουσακάς είναι, θα περάσει). Και στο κριθαράκι με γαρίδες και τρούφα (να εξηγούμαστε: ο κατάλογος όπως μάθαμε αλλάζει κατά καιρούς) κάναμε μια στάση και ήταν καλομαγειρεμένο, όπως και το τρυφερότατο κατσικάκι στη γάστρα με μυρωδικά. Το must όμως αποδείχθηκε το αντρεκότ σχάρας, καλοψημένο και ζουμερό- αν και όσοι δεν άντεχαν τη θέα τού λίγο «ματωμένου» κρέατος στο σενιάν και το μέτριο (αυτά δοκιμάσαμε) το απέφυγαν.

Στα «σαλατικά» δοκιμάσαμε μανιτάρια σοταρισμένα (και νόστιμα, αν και μάλλον λίγο παραπάνω ψημένα) καθώς και πράσινη σαλάτα με ρόκα, πορτοκάλι, κουκουνάρι και τοματίνια.

Με λίγα λόγια, καλό φαγητό (γλυκό δεν πήραμε, γιατί το σέρβις εξακολουθούσε να είναι εκνευριστικά αργό και με πολύ τουπέ και είπαμε να μην το ξενυχτήσουμε ούτε να πιάσουμε κανέναν από τον λαιμό- να μείνουμε καλοί άνθρωποι). Όμως η αναλογία προς τις τιμές είναι το κάτι άλλο (με την κακή την έννοια αυτό). Τρως «νεοσίκ μπακάλικο» και πληρώνεις σχεδόν «GΒ Corner» ή «Βαρούλκο».

Ε ρε… σκούφοι που μας χρειάζονται. Με ασορτί κασκόλ!

Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης «Αγοραστός», Θεσσαλονίκης 25 και Βοιωτίας, πλατεία Γέρακα, τηλ. 21

0-6617.353

ΙΝFΟ

Τιμές

35-45 ευρώ και πάνω το άτομο (χωρίς κρασί)

Σέρβις

Απαράδεκτο

Ατμόσφαιρα

Στημένη

Κουζίνα

Δυσανάλογη προς την τιμή

Κάβα

Από ελληνικούς αμπελώνες, αλλά μικρούλα