Το τέταρτο κουδούνι

Δυο Παρασκευές στην Επίδαυρο, ένα δεκαπενθήμερο ανάμεσά τους και μια τεράστια απορία μου ΄χει γεννηθεί. Ο Ντίμιτερ Γκότσεφ στους «Πέρσες» θεωρήθηκε πως δε σεβάστηκε τον Αισχύλο και γιουχαΐστηκε. Ο Σωτήρης Χατζάκης που καταχειροκροτήθηκε για τους «Όρνιθές» του με τις ανά δίλεπτο επιθεωρησιακές προσθήκες κι όλα αυτά τα- εκτός κειμένου, το τονίζω- μπινελίκια που ακούστηκαν θεωρήθηκε, δηλαδή, πως σεβάστηκε τον Αριστοφάνη; Θα μου τη λύσει κάποιος την απορία;

Μόνο μη μου πει πως οι «Όρνιθες» είναι κωμωδία του Αριστοφάνη, άρα ξέφραγο αμπέλι, κι οι «Πέρσες» τραγωδία με κανόνες…

Ο Μάνος Ζαχαράκος (στη φωτογραφία), ταλαντούχος ηθοποιός που τα ΄χει βγάλει πέρα με σημαντικούς ρόλους, ανεβαίνει και πάλι στην Θεσσαλονίκη, στο ΚΘΒΕ, όπου έχει κάνει και τον σημαντικότερο, νομίζω ρόλο του- τον επώνυμο στον «Ιβάνοφ» του Τσέχοφ, στην εξαίρετη παράσταση του Νίκου Μαστοράκη. Θα ΄ναι ο Κρέων στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή που θα σκηνοθετήσει ο Τάσος Ράτζος για τη Νεανική Σκηνή του Θεάτρου, η οποία ιδρύθηκε πέρσι και καλώς συνεχίζει την πορεία της.

Ο Μάνος Ζαχαράκος έχει προϊστορία με την «Αντιγόνη»: ήταν στο Χορό της «Αντιγόνης» που ΄κανε το 1995 στην Επίδαυρο ο Μίνως Βολανάκης με το Εθνικό, την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον επώνυμο ρόλο και Κρέοντα τον Κώστα Καζάκο και Αίμων το 1998 στην «Αντιγόνη» που σκηνοθέτησε ο Κώστας Μπάκας για το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών με την Φιλαρέτη Κομνηνού και τον Στέφανο Κυριακίδη.

Η «Αντιγόνη» ανεβαίνει σε μετάφραση της συγγραφέα Σοφίας Νικολαΐδου, η οποία πέρσι με ιδιαίτερη επιτυχία πρωτοδοκιμάστηκε ως μεταφράστρια στο αρχαίο δράμα- μετέφρασε την «Ελένη» του Ευριπίδη που παρουσιάστηκε στην ίδια Σκηνή-, με σκηνικά και κοστούμια Νίκου Αλεξίου, μουσική Βαγγέλη Φάμπα και κίνηση Κικής Μπάκαπολύ καλό επιτελείο.

Στον επώνυμο ρόλο, η νεαρή Ευσταθία Τσαπαρέλη, πρωταγωνίστρια στην καινούργια ταινία του Περικλή Χούρσογλου. Στη διανομή, επίσης, μεταξύ άλλων, Κίμων Κουρής, Μιχάλης Συριόπουλος, Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Κρίστυ Παπαδοπούλου, Γιάννης Καραούλης. Η πρεμιέρα στις 30 Οκτωβρίου στην Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών. Μακάρι να πετύχει η παράσταση όσο η εξαίρετη περσινή «Ελένη» του Γιάννη Παρασκευόπουλου.

Όπου οι άνδρες γεγόνασι γυναίκες. Όχι, δεν έφτασα στο σημείο να κάνω ρεπορτάζ Μυκόνου- που ΄ναι και επίκαιρο… Για το ελληνικό θέατρο μιλάω. Είχαν που είχαν να λένε οι γυναίκες ηθοποιοί πως οι περισσότεροι σημαντικοί ρόλοι που γράφονται είναι για άνδρες, ήρθε κι η φετινή καλοκαιρινή σεζόν και ομαδικά επέπεσαν οι άνδρες στους γυναικείους ρόλους. Ταμάχι- απληστία- πια!

Αποκλειστικά «ανδρικές» – δεδομένο ήταν αυτό- «Αι δύο ορφαναί» του Τάκη Χρυσικάκου με Παύλο Χαϊκάλη, αποκλειστικά ανδρικός και «Ο προεστώς του χωριού» του Σπυρίδωνος Περεσιάδου σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιουρτσίδη με Κώστα Σαντά (φωτογραφία) απ΄ το ΚΘΒΕ, «ανδρική» κατά ένα μέρος η αριστοφανική «Λυσιστράτη» του Θύμιου Καρακατσάνη με τον ίδιο και Στάθη Ψάλτη, το ίδιο κι η «Μήδεια» του Μποστ όπως την ανέβασε ο Πέτρος Φιλιππίδης με Κάτια Δανδουλάκη. Αφήστε που μας επέρχεται το χειμώνα και Τάκης Ζαχαράτος ως Αλέκα στην «Χαρτοπαίχτρα» του Ψαθά…

Επιστροφή στο θέατρο μόνο με άνδρες; Ή τερτίπια για- πολύ- εύκολο γέλιο; Αλλά το πολύ το «Κύριε ελέησον» το βαριέται κι ο Θεός…

Ποτέ δεν ένιωσα τόσο πολύ τη συμμετοχή της Μεγαλόχαρης στα πολιτικά τεκταινόμενα όσο φέτος. Ο ένας να τιμά τη μνήμη Της στην Κομοτηνή που ΄χει την Παναγία προστάτρια, ο άλλος στην Πάρο, στην Εκατονταπυλιανή, που ΄ναι και πιο fit, άλλος να κουβαλάει το κουβούκλιο με την εικόνα Της στην Τήνο, άλλος στην Σουμελά, άλλος- που προφανώς έχει και μεγαλύτερο θάρρος μαζί Της-, στην Αρκίτσα- σεμνά και ταπεινά-, να Της ζητά «να συγχωρήσει όσους αμαρτάνουν εις βάρος της Ελλάδας»- τους υπόλοιπους δηλαδή.

Μήπως σκέφτονται να Της προτείνουν της Μεγαλόχαρης και εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιό τους Επικρατείας;

Έως κι ο Ερντογάν το μυρίστηκε κι έκανε, μέσω Μεγαλόχαρης, ευρωπαϊκές ΡR: ανήμερα Δεκαπενταύγουστο, επίσκεψη μετά γεύματος στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Μάσαλάχ! Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Το άλλο πάλι φέτος; Με τη θυμέλη της Επιδαύρου; Τι είν΄ τούτο; Πέρσι- και παλαιότερα, επί Στούρουα- είχαμε το τσιγάρο- «όχι τσιγάρο στην Επίδαυρο!» φώναζε θεατής τις στον «Αγαμέμνονα» της Άντζελας Μπρούσκου. Φέτος, «θυμέλη»κράζειτο παιδάκι, «θυμέλη» ο νιος και «θυμέλη» ο γέρος,«θυμέλη» ακούς σε κάθε μέρος… «Φύγε απ΄ τη θυμέλη!» τσιρίζει ο ένας θεατής, «μην πατάς τη θυμέεεελη!» υστεριάζεται η άλλη, «μπράβο, αυτοί δεν πατήσανε τη θυμέλη!»- ασχέτως αν στο μισό μέτρο πέριξ της θυμέλης το τι ελέγετο και τι διεπράττετο δεν περιγράφεται…

– διαβάζω να γράφει μια άλλη στο γνωστό και μη εξαιρετέο site ΕΚΚΕ.ΘΕ.Β.» («Εκκενώσεις Θεατρικών Βόθρων»).

Τόοοση ευσέβεια πια; Απορώ. Περί δωδεκαθεϊστών πρόκειται; Δεν μπορώ να καταλάβω. Είναι τρελό αυτό το κοινό…

«Κεντούσε» στα αποσπάσματα απ΄ την «Σονάτα του σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, στο υπέροχο «Τερατώδες αριστούργημα» του Δημήτρη Μαυρίκιου η Λυδία Φωτοπούλου (κεντρική φωτογραφία). Η οποία έχει «προηγούμενα» με το έξοχο αυτό ποίημα. Το ΄χει παίξει ως μονόλογο το 2006, στην Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη και με τη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου, το ερμήνευσε και ενάμιση μήνα πριν, στο πλαίσιο του ανανεωμένου Φεστιβάλ Φιλίππων- Καβάλας, σε σκηνοθεσία Δημήτρη και Λίλας Σωτηρίου στο Κάστρο της Καβάλας με πανσέληνο- κι ήταν μια καταπληκτική βραδιά μού σφύριξαν οι Καβαλιώτες φίλοι μου. Μακάρι να τη δούμε σ΄ αυτήν την παράσταση και στην Αθήνα.

Έψαχνα, ξανάψαχνα στ΄ αρχεία να βρω βραβευμένους και υποψήφιους για τα Βραβεία Χορν και Μερκούρη για να γράψω όλους τους πολλούς της κατηγορίας αυτής που περιλάμβανε η εντυπωσιακή διανομή των «Περσών» του Γκότσεφ στην παράσταση του Εθνικού- όλες και όλοι στον Χορό ή στον «χορικό» Αγγελιαφόρο. Οχτώ μέτρησα στο «Τέταρτο Κουδούνι» της προπερασμένης Πέμπτης. Κι εκ των υστέρων ανακαλύπτω πως είναι εννιά. Είχα ξεχάσει την Ρηνιώ Κυριαζή (φωτογραφία)- υποψήφια την πρώτη χρονιά του «Μερκούρη» για την υπέροχη «Φεύγουσα κόρη».

Του χρόνου που το «Χορν» κλείνει τα δέκα θα ΄ταν, νομίζω, χρήσιμο στο πρόγραμμα της εκδήλωσης να αναγράψουν τα μέχρι τώρα ονόματα όλων των παιδιών, βραβευμένων και υποψήφιων- που ΄ναι εξίσου, πιστεύω τιμητικό-, και των δυο Βραβείων.

Τι συνωστισμός κι αυτός φέτος στο καλοκαίρι στους τραγικούς ρόλους… Αγαύη η Μαρία Τζομπανάκη, Κλυταιμνήστρα η Μαίρη Ραζή, Ελένη η Γωγώ Ατζολετάκη, Ιφιγένεια (εν Ταύροις, του Γκαίτε) η Αταλάντη Κλαπάκη…