«Μετά την πρώτη ώρα, η όπερα κουράζει»

«Είμαι και θα παραμείνω τενόρος», δηλώνει ο Πλάθιντο Ντομίνγκο. Έπειτα από 70 χρόνια ζωής και 125 ρόλους, ο διάσημος τενόρος και διευθυντής ορχήστρας διατηρεί μια φωνή αναλλοίωτη στον χρόνο- αν και συνεχίζει να κάνει ό,τι δεν πρέπει αν κάποιος θέλει να παραμείνει σε αυτόν τον χώρο, δηλαδή τραγουδά πολύ, ερμηνεύει απαιτητικούς ρόλους σε διαφορετικές γλώσσες, ή εκτελεί ρόλους που δημιουργήθηκαν ειδικά για εκείνον. Επίσης διευθύνει συχνά τις Όπερες του Λος Άντζελες και της Ουάσινγκτον και τυχαίνει μάλιστα την ίδια μέρα που ταξιδεύει από την μία αμερικανική ακτή στην άλλη να βρίσκεται και στη σκηνή για να τραγουδήσει.

«Όταν υπάρχει ένα νέο έργο, δίνω πρωταρχική σημασία στη δύναμη του ρόλου και στην ποιότητα του λιμπρέτου. Στη συνέχεια με πείθει η μουσική. Ζητάω να διαβάσω το λιμπρέτο, να ακούσω άλλες συνθέσεις του ίδιου μουσικού. Σε έναν νέο ρόλο με ενδιαφέρει η δύναμη του χαρακτήρα και αν ταιριάζει στην έκταση της φωνής μου. Έτσι έπεσα πάνω στον “Σιρανό ντε Μπερζεράκ” του Φράνκο Αλφάνο, που με καταγοήτευσε και είχα την απόλαυση να τον ερμηνεύσω στην πρωτότυπη γλώσσα, τα γαλλικά», λέει ο Ισπανός τενόρος .

Μέχρι σήμερα δεν έχει τραγουδήσει ποτέ σε όπερες αβαν γκαρντ. Ίσως επειδή το κοινό του λυρικού θεάματος είναι συντηρητικό και θα επέκρινε τις επιλογές του; «Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Προσωπικά θεωρώ ότι μία νέα όπερα δεν θα πρέπει να έχει μεγάλη διάρκεια. Το ιδανικό θα ήταν κάτι περισσότερο από μία ώρα. Αυτό θα βοηθούσε να κρατήσεις το κοινό για να μη φύγει πριν από το τέλος. Μπορεί βέβαια στην Ευρώπη τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Αυτή είναι η εκτίμησή μου ως διευθυντής δύο αμερικανικών θεάτρων όπερας».

«Δεν είναι θέμα οικονομικής κρίσης. Το κοινό της όπερας είναι λίγο πολύ το ίδιο. Αυτό που λείπει είναι οι δωρεές και οι χορηγίες.

Όμως σε όλον τον κόσμο τα λυρικά θέατρα αντιμετωπίζουν προβλήματα. Η Σκάλα του Μιλάνου έχει οικονομικές δυσκολίες, η Όπερα της Ρώμης κινδυνεύει. Πρέπει να γίνουν προσεκτικές κινήσεις στον προγραμματισμό κάθε νέας σεζόν. Χρειάζεται να ανανεώσουμε το κοινό χωρίς όμως να απομακρύνουμε τον πυρήνα του. Πρέπει να προκαλέσουμε εκπλήξεις, να φέρουμε νέους σκηνοθέτες σε αυτό το είδος τέχνης» λέει ο Ντομίνγκο, ο οποίος ως διευθυντής της Όπερας του Λος Άντζελες ανέθεσε στον Γούντι Άλεν τη σκηνοθεσία της όπερας «Τζιάνι Σκίκι» του Πουτσίνι.