ΕΚΚΡΕΜΕΙ Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ

Το ερώτημα δεν είναι, βέβαια, αν πρόδωσε ο Νίκος Πλουμπίδης. Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος με την καρτερική πορεία του προς το εκτελεστικό απόσπασμα. Το ερώτημα είναι πώς διαμορφώθηκε μια συλλογική συνείδηση, η οποία επέτρεψε ώστε μια κατηγορία αστήρικτη, και μάλιστα για ένα προβεβλημένο στέλεχος του κόμματος, να γίνει αποδεκτή με περιορισμένες μόνον αντιδράσεις. Ηρωικοί αγώνες και θυσίες και, από την άλλη, διαστρεβλώσεις και εφιαλτικές κατασκευές, εξοντώσεις και προγραφές, σπιλώσεις των συντρόφων. Κάποτε και από τους ίδιους ανθρώπους που γίνονταν από θύματα θύτες, και το αντίστροφο. Το ερώτημα αφορά τις νοοτροπίες και τις λογικές εκείνες που επέτρεψαν τη διαιώνισή τους στις πραγματικές ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκαν και θέριεψαν. Διαδρομές και ερωτήματα που μένουν ανοιχτά και που οι απαντήσεις τους είναι αναγκαίες για μια ουσιαστική αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη.

Για μια αποκατάσταση που θα υπερβαίνει τις μετρημένες και κάποτε μίζερες κομματικές ανακοινώσεις. Και που θα μας βοηθήσει, ως γέννημα των ίδιων συνθηκών, να καταλάβουμε την ηρωική και τραγική μορφή του που με μοναδική αξιοπρέπεια στο τελευταίο του γράμμα, όταν το Π.Γ. γίνεται πια οι «κατήγοροι», σημειώνει στο υστερόγραφο, δείγμα της πίστης του στην ιδεολογία που πίστεψε και υπηρέτησε: «Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Σας εύχομαι όλων ευτυχία. O θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι».