«Θέλω να σκοντάφτω πάνω σε τραγούδια»

Με δύναμη, με λάιβ, χαμηλούς τόνους αλλά και νέους ήχους, ο Παύλος Παυλίδης σχεδιάζει την επόμενη περιπέτεια «φωτεινά, ηλεκτρικά και έντονα», λέει
Τις διαδρομές του δεν μπορείς να τις προβλέψεις, δεν γίνονται βάσει σχεδίου. «Η φιλοσοφία μου σε σχέση με αυτό που κάνω στη μουσική είναι ότι θέλω να πέφτω στα τραγούδια- σαν να σκοντάφτεις σε κάτι στον δρόμο», λέει ο Παύλος Παυλίδης. «Να σταματάς, ας πούμε, επειδή σου αρέσει ένα ξέφωτο που συναντάς και όχι να το δημιουργείς εσύ». Μέσα στην αναπάντεχη συνάντηση, στον αιφνιδιασμό και στα απρόοπτα της διαδρομής (από τα Ξύλινα Σπαθιά, νωρίτερα τα Μωρά στη Φωτιά και τώρα μόνος με τους Β-Μovies) έχουν γραφτεί μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια, σε αυτό που λέμε ροκ ελληνική σκηνή- και που ως περιγραφή μάλλον πέφτει πια στενή στα όσα κάνει ο Παύλος. Τραγούδια που μπορεί να ξεσηκώσουν στάδια και τραγούδια εύθραυστα με εσωτερικές δυνάμεις.

Και μοιάζουν και σαν ίχνη στα μέρη από όπου πέρασε. Τα πιο πρόσφατα από αυτά, η νέα του κυκλοφορία, το live, η ζωντανή ηχογράφηση από τo Θέατρο Απόλλων στη Σύρο. Έγινε χωρίς πρόγραμμα και αυτό. Ο Παύλος πήγε στη Σύρο (του είχε προτείνει ο Πάνος Θεοφανέλης από την Αrchangel) «Με το που είδα το θέατρο με έπιασε δέος, δεν ήξερα ότι υπήρχε ένα τόσο ωραίο θέατρο εκεί. Πήγα να δω πώς θα ήταν. Συνάντησα μια κυρία και ρώτησα αν γίνονται συναυλίες, ναι μου είπε, γίνονται. Στις τόσες του μήνα, τι έχει; Έχει συναυλία, μου λένε, παίζει Παύλος Παυλίδης. Κοίτα να δεις… σκέφτηκα». Κάπως έτσι περιγράφει την πρώτη επίσκεψη του στο θέατρο, στο ντοκιμαντέρ που συνοδεύει αυτή την καινούργια έκδοση. Μέχρι τότε, η Σύρος ήταν μια ωραία εικόνα από το κατάστρωμα του πλοίου προς Αμοργό (άλλα ίχνη εκεί). «Μοιάζει όλο αυτό με ένα ταξίδι που ξεκίνησε στην Αμοργό και κατέληξε στη Σύρο», λέει. Στη σκηνή του Θεάτρου Απόλλων στην Ερμούπολη της Σύρου- που άρχισε να λειτουργεί το 1864 και πολλοί ήταν εκείνοι που το είδαν σαν μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου- μαζί με τους μουσικούς τους Β-Μovies αρχίζει να τραγουδάει το «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» και τη «Σπασμένη πολυθρόνα» και τον «Ζεστό αέρα» και όλα τα άλλα στη συνέχεια, αλλιώς.

«Καταφέραμε να βγάλουμε στο θέατρο την ατμόσφαιρα του σπιτιού, αυτό τον ήχο που έχεις όταν παίζεις χαλαρά με την κιθάρα. Ήταν σαν να ξαναερωτεύτηκα τα τραγούδια με αυτό τον ακουστικό, μίνιμαλ αφαιρετικό τρόπο». Τα τραγούδια, από όλη την πορεία έως εδώ, ακούγονται σαν φτιαγμένα τώρα, «καινούργια», ενώ ο ίδιος μπορεί και να βρίσκεται στον επόμενο σταθμό. Τι ξέρουμε για παρακάτω;

«Η αλήθεια είναι πως πάντα εξελίσσομαι σε σχέση με το υλικό. Ποτέ δεν σχεδίασα έναν δίσκο από την αρχή. Το “Αφού λοιπόν ξεχάστηκα” είχε πολλές μπαλάντες, το καινούργιο θα είναι πιο χαρούμενο, πιο φωτεινό, ηλεκτρικό, ερωτικό, πιο εύθυμος ήχος, σαν να είναι η ηλεκτρική συνέχεια από τα προηγούμενα, love songs», περιγράφει. Πώς θα το λέμε; «Δεν ξέρω ακόμα, σκέφτομαι… Ίσως στην Ακτή του Σάντα Ρόσο, που δεν υπάρχει από όσο ξέρω, αλλά ακούγεται ωραία». Και κρύβει και περιπέτεια. Ή, όπως λέει ο στίχος στη «Σπασμένη πολυθρόνα», «Το ωραιότερο τραγούδι που ΄χω ακούσει/ το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει: «το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι».

Στον δρόμο λοιπόν, στην περιπλάνηση. Στη Θεσσαλονίκη, στο Παρίσι, στη Γερμανία, στην Αμοργό. Στην Αμοργό, λέει, τον μάγεψε «αυτή η εκκωφαντική ησυχία της» και πριν από μερικά χρόνια έφτιαξε εκεί ένα μικρό στούντιο δικό του. Και τι πιο δελεαστικό για έναν καλλιτέχνη που βλέπει σε έναν σταθμό την πινακίδα: «Εδώ Ορίζοντας»…

ΙΝFΟ

● Παύλος Παυλίδης & Β-Μovies «Rec» κυκλοφορεί από την Αrchangel.
● Συναυλία την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Βράχων, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Βύρωνα.

«Δισκάδικα, μνημεία υπό εξαφάνιση»

Είναι ένας άσος κρυμμένος στο μανίκι. Τα home tapes – το CD, μέσα στο ίδιο πακέτο, ένα κινηματογραφικό, urban, ηλεκτρονικό, μελωδικό και fun παιχνίδι με ήχους και κομμάτια όπως η Μικρή μας Πολιτεία, Άλλη Μια Μέρα, Πέλαγος «πειραγμένα», κάπου σε trip hop φόντο, αλλού χωρίς φρένα και ένας Παυλίδης που ήδη τρέχει για τον επόμενο σταθμό. Ενδιαφέρον.

Πολύ.

Και συνεχίζει με εμφανίσεις και μουσικές ανταποκρίσεις. Γιατί η μουσική δεν σταματάει πουθενά. Ψάχνει να ακούσει ωραία πράγματα, δίνει αξία στις μουσικές. «Μου αρέσει η διαδικασία, να πηγαίνω στο δισκάδικο, να συζητάω με φίλους γι΄ αυτά που ακούσαμε, να αγοράζω CD. Μου αρέσει, ας πούμε, να συναντιόμαστε στη Stereodisc στην Αριστοτέλους, που ηρωικά στέκεται, σαν τα δισκάδικα κι αυτό, μνημεία υπό εξαφάνιση».