Νέοι Δίσκοι

Κιθάρες, βιολιά και ψηλά τακούνια
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.g

Το σακίδιο των διακοπών δεν το φτιάχνεις εύκολα. Και έχεις μόνο δύο επιλογές. Ένα: να τα πάρεις όλα μαζί σου. Δύο: να μην πάρεις τίποτε. Το σωστό είναι το δεύτερο, συνήθως κάνουμε το πρώτο. Ευτυχώς που οι μουσικές συμπιέζονται και δεν πιάνουν πολύ χώρο. Φορτώστε άφοβα.

Άκουγα λοιπόν μερικά καινούργια. Δεν καταλαβαίνουν από Αύγουστο αυτά και ετοιμάζουν μεγάλη επιδρομή ακόμη πιο καινούργια μέσα στο φθινόπωρο, κι ας έχουν πέσει ξεροί οι καλλιτέχνες από τις περιοδείες μήπως βγάλουν και κανένα χρήμα.

Άκουγα λοιπόν την Κendel Carson, που είναι 24 χρονών από το Βανκούβερ του Καναδά και είχε «παίξει» το όνομά της αρκετά, όταν το προηγούμενό της βρέθηκε στα καλύτερα country/roots πιάτσας.

Τώρα η Κendel επιστρέφει, λίγο πιο αγχωμένη υποθέτω, αλλά με καλή αφορμή, τα τραγούδια του «Αlright Dynamite», που αν δεν είστε φαν της φολκ/ροκ μη διαβάσετε πιο κάτω. Ή έστω διαβάστε αυτό:

πως η Κάρσον παίζει βιολί και έχει κι έναν ροκ τσαμπουκά που δένει με τα τραγούδια. Σε αυτό το σημείο μπαίνουν στο πλάνο οι δίσκοι της Τζάνις Τζόπλιν – την οποία θαυμάζει απεριόριστα το κορίτσι από τον Καναδά και διασκευάζει το «Μercendez Βenz» με τον δικό της τρόπο. Ο τρόπος που σας λέω έχει να κάνει με τα παιδικά χρόνια της Κάρσον, που έτρεχε στους αγρούς με άλογα και με ποδήλατα- αν και της αρέσουν και τα φορτηγά, για τα οποία τραγούδησε επίσης («Όλοι οδηγούν από ένα στην Αλμπέρτα», το δικαιολογεί).

Τα τραγούδια της, τώρα που τα ξανακούω, δεν έχουν το γλυκανάλατο στυλ που φοριέται σχεδόν όσο οι μπότες σε εκείνα τα μέρη, αλλά μια ακαταστασία, είναι λίγο λαδωμένα και βρώμικα και μερικά, σαν το «Οne blue dress on the line», μοιάζουν να σέρνονται αργά ή να έχουν όρεξη για παιχνίδια σαν το «Βelt buckle». Ο Τσιπ Τέιλορ (κανονικό όνομα Τζέιμς Γουέσλι Βόιτ, αδελφός του Γιον Βόιτ και – ναι!- θείος της Αντζελίνα Τζολί, που είχε γράψει και για την Τζόπλιν) έχει μερικές συνθέσεις, την παραγωγή και την ιδέα, φαντάζομαι, να πάνε να ηχογραφήσουν σε έναν παλιό στάβλο, κοντά στο Γούντστοκ – που θα έχετε διαβάσει τόσα πολλά με τα 40χρονα, και θα σιχαίνεστε και να το ακούτε. Αλλά τι να κάνουμε, εκεί ήταν ο στάβλος.

LΙΝΚ:

www.mariamarkouli.blogspot.com

Μέσες, άκρες και μουσικές

●Η Christina Courtin τραγουδάει (για τις φωτιές στη Λακωνία;) το «Laconia», ενώ ο Jon Βrion παίζει ηλεκτρική κιθάρα. Δυνατά και με σπαραγμό, στο άλμπουμ με το όνομά της.

Έχει σπουδάσει κλασική μουσική, παίζει βιολί, ζει στη Νέα Υόρκη και αναποδογυρίζει την ποπ.

Νάτη: http://www.

myspace.

com/christinacourtin ●Η Νaomi Sommers στο «Gentle as the Sun». Στο Νάσβιλ ηχογραφεί τη σύγκρουση: της αισιοδοξίας που νιώθει και της μαυρίλας του κόσμου. Κερδίζουν τα τραγούδια της και ο ήλιος.

Ακουστικές κιθάρες, τρομπέτες, μπάντζο και καθαρός αέρας. Θα δείτε τις επιρροές της εδώ http:

//www. myspace.

com/naomisommers ●Η Αpril Smith στο «Colors». Στο μίξερ ποπ, σουίνγκ και κάντρι και κάτι εντελώς δικό της, που βρίσκει πιθανώς στο Μπρούκλιν. Για μπείτε εδώ http://www. myspace.

com/aprilsmithmusic. Το νέο της Εp, «Live from the Penthouse», υπάρχει στο iΤunes.


… και Ελ Ντοράντο

Στοπ και τσεκάρισμα. Και όχι ακόμη ένα κορίτσι που παίζει βιολί. Η Carrie Rodriguez είναι πιο πολλά από αυτό- το πρόσεξε επίσης ο Τσιπ Τέιλορ- και αξίζει να δεις πώς παλεύει και το καταφέρνει αρκετά να ανανεώνει την κάντρι και να την βγάζει από αδιέξοδα. Η Rodriguez στο «She Αin΄ t Μe» (Μanhattan/Α&Ν) ξεδιπλώνει σχέδιο: μελετάει πολύ Λουσίντα Γουίλιαμς, σκληραίνει τον ήχο, στύβει τα τραγούδια και βγάζει συναίσθημα, περιορίζει το βιολί και τη φολκ, ενώ ανεβάζει τους τόνους με ηλεκτρική κιθάρα προς ένα πιο «ανεξάρτητο»Αmericana- ήχο με μπόλικη περιπλάνηση έως το Ελ Ντοράντο. Πού στέκεται ακριβώς, δείχνουν και οι συνεργασίες της με Μέρι Γκοτιέ και Jayhawks και άλλους από την καλή πλευρά της κάντρι. Και, επιπλέον, μυρίζει μπαρούτι και έχει κι αυτή την «καπνισμένη» φωνή που μένει στ΄ αυτιά σαν το νερό από τις βουτιές.


Χαρμάνι από παλιά…

Γερό χαρτί. Μelanie Fiona, από τον Καναδά επίσης, από το Τορόντο με ρίζες στην Καραϊβική και επιρροές από πολλά, αλλά έτσι ανακατεμένα στο χαρμάνι της μουσικής της, που δεν πρέπει να την χάσετε. Το ξέρω, σόουλ (μετά τις τελευταίες επιτυχίες των κοριτσιών) τραγουδάει μέχρι και η έκτη μακρινή εξαδέλφη στο χωριό, αλλά τη Fiona να την προσέξετε. Τι παίζει; Soul και ποπ α λα 60s και Μotown αέρας, παλιό καλό πράγμα, μια δόση urban και το reggae στυλ που της ταιριάζει και το στηρίζει άξια, και τραγούδια «ραμμένα» για να ακουστούν πολύ. Το «Give Ιt To Μe»- το σινγκλ από το άλμπουμ «Τhe Βridge» (Universal/Μotown) κάνει καριέρα ήδη, ενώ οι πάντα αξιοπρόσεκτοι Roots προσφέρθηκαν για ρεμίξ και για να ανταλλάξουν μουσικές απόψεις. Πιο ποπ και χωρίς τη σκοτεινιά της Γουάινχάουζ, αν ψάχνετε αναφορές.