[ Δρόμοι ]

Οι ειδήσεις…
… του κόσμου, συνήθως μεγαλόστομες, μας παρασέρνουν μακριά από τα πιο μικρά, πιο ταπεινά, αλλά και πιο ανθρώπινα πράγματα. Δεν θα έπρεπε. Γιατί με αυτά ζούμε την καθημερινή ζωή μας. Η περιέργεια να μάθουμε τι συμβαίνει πίσω από τις ξένες πόρτες μάς κάνει να ξεχνάμε να χτυπήσουμε την πόρτα του γείτονα. Ο θόρυβος από τα μέσα ενημέρωσης συχνά σκεπάζει τους ψιθύρους που μας τριγυρίζουν. Φτάνουν στ΄ αυτιά μας μονάχα όταν γύρω μας πέσει ησυχία, όπως ας πούμε στην εξοχή.

Τα δέντρα…
… ψιθυρίζουν. Όχι, δεν ψιθυρίζουν απλώς. Μιλούν. Μας μιλούν με τον τρόπο τους. Ο Γάλλος δημοσιογράφος Ζαν-Κλοντ Γκιγιεμπό είχε την ευκαιρία να τα ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά, όταν σε μια ανάπαυλα της δουλειάς του βρέθηκε στη γενέτειρά του Σαράντ. Δύο μήνες πριν από την επίσκεψή του είχε χτυπήσει τον τόπο μια γερή χαλαζόπτωση, με «χαλάζι μεγάλο σαν πορτοκάλι», όπως θα έλεγε στην τηλεόραση. Δρόμοι κλειστοί, πάγοι στο κατώφλι των σπιτιών, ξεχαρβαλωμένα αυτοκίνητα. Και δέντρα ολόγυμνα. Τόσο πολύ ήταν μαδημένα. Βελανιδιές, καστανιές, φλαμουριές, είχαν όλες τους απομείνει κούτσουρα χωρίς καμιά πρασινάδα. Σαν να είχε πέσει βαρυχειμωνιά μέσα στο κατακαλόκαιρο. Γι΄ αυτό ένιωσε μεγάλη αγαλλίαση, όταν τα είδε να πρασινίζουν πάλι μπροστά του. Λες κι έβαζαν όλη τους τη δύναμη για να αντλήσουν ό,τι είχε απομείνει από τους χυμούς τους. «Θα μου πείτε πως αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό στους δενδροκόμους», γράφει ο Γκιγιεμπό στην εφημερίδα «Σιντ-Ουέστ». «Θα μου πείτε πως είναι κάτι συνηθισμένο. Θα με πείτε άσχετο. Δεν με νοιάζει. Το δέχομαι ευχαρίστως. Όμως, αυτή η σιωπηλή εξέγερση των δέντρων ενάντια στον ακρωτηριασμό τους φανέρωνε μπροστά στα μάτια μου μια ζωτική δύναμη που δεν είναι καθόλου άσχετη με αυτό που ονομάζουμε ελπίδα». Οι πρόγονοί μας, προτού ακόμη εμφανιστεί ο χριστιανισμός, δεν έπαυαν να γοητεύονται από την ανοιξιάτικη ανάσταση της φύσης. Αυτή τη χρονιά, το δάσος στην ιδιαίτερη πατρίδα του δημοσιογράφου μας έζησε διπλή ανάσταση.

Κι άλλες…
… βόμβες στη Βαγδάτη. Μάχες στα σύνορα του Πακιστάν. Αεροπορικό δυστύχημα στη Νέα Υόρκη. Τα βάσανα του κόσμου δεν έχουν τελειωμό. Τι είναι μπροστά τους τα βάσανα των δέντρων; Έχουν όμως κι αυτά το δικαίωμα να λένε το παράπονό τους, για να το ακούνε τα ευαίσθητα αυτιά, όταν ο ψίθυρός τους ξεσηκώνεται πάνω από τη σιγαλιά του δάσους. Κι αν αυτός ο ψίθυρος δεν είχε ακουστεί, ίσως τα παγωμένα δέντρα της Σαράντ να είχαν καταλήξει κούτσουρα σε κάποιο χειμωνιάτικο τζάκι.

Μια φυλή…
… των Αμερινδών ονομάζει τα δέντρα «ψηλούς ανθρώπους». Τα δέντρα, όπως κι οι άνθρωποι, ζουν και πεθαίνουν όρθια. Ψηλά σαν πύργοι πολύχρονοι κι αιωνόβιοι πάνω από τα κεφάλια μας, μας αρέσει να ταυτιζόμαστε με το ύψος τους και την αντοχή τους. Κι όταν σηκώνουμε τα μάτια μας για να τα κοιτάξουμε, αντικρύζουμε τον ουρανό, όπως στην ανάσταση.