Δίκτυο

Ο Εμφύλιος ξανάρχεται!
Γ.Δ.Κ.Σ.

Έχω αρχίσει λίγο πια να απορώ και να εξίσταμαι. Με αφορμή τις παραστάσεις της Επιδαύρου αλλά και γενικότερα με τις θεατρικές παραστάσεις. Και τους ανθρώπους του θεάτρου. Όντως έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια δύο ρεύματα: των «παραδοσιακών» και των «μοντερνιστών». Ο καθείς έχει τα επιχειρήματά του, ο καθείς μπορεί να τα προβάλει και να τα υπερασπιστεί, ο καθείς μπορεί να τα πάρει στο κρανίο και να τσακωθεί. Αλλά κανείς δεν μπορεί να προσβάλλει τον άλλο όταν διαφωνεί μαζί του. Όχι και να φτάσουμε σε ατμόσφαιρες Εθνικού Διχασμού και Εμφυλίου… Μήπως παράγινε το κακό; Βλέπω και μιλάω με ανθρώπους θυμωμένους έως έξαλλους, συναντώ ανθρώπους που εκτιμώ με τα μούτρα κατεβασμένα, ανθρώπους που δεν μου λένε πια καλημέρα γιατί η τάδε ή η δείνα παράσταση μου άρεσε ή δεν μου άρεσε, ακούω θεατρόφιλους (;) να βρίζουνε και να γιουχάρουνε, ακούω συκοφαντίες και δηλητηριώδη σχόλια, παίρνω μέιλ και επιστολές που στάζουν δηλητήριο, διαβάζω βρισιές χυδαίες αγνώστου προελεύσεως στο Διαδίκτυο, μια επιθετικότητα, ένα κακό… Δηλαδή, έλεος πια. Υπάρχουν και σημαντικότερα στη ζωή από το θέατρο, τις παραστάσεις και την Επίδαυρο. Ο καθείς κρίνεται από την παρουσία του στη σκηνή, ή πίσω από τη σκηνή, ή από τα γραπτά του, ή από τις δηλώσεις του. Όχι πια να ξεσηκωθεί και βεντέτα για το αρχαίο δράμα και το θέατρο. Διότι γελοιοποιούμαστε κιόλας. Το «Βροντάκηδες και Φορτουνάκηδες» στη σφαίρα της κωμωδίας ανήκει. Ειρήνη υμίν! Και ημίν! Υποτίθεται πως το θέατρο εξευγενίζει την ψυχή. Των ανθρώπων που ασχολούνται μ΄ αυτό, των ανθρώπων που γράφουν γι΄ αυτό και των ανθρώπων που αγαπούν να το βλέπουν. Είναι δυνατόν αν δεν μας αρέσει μια παράσταση να επιχαίρουμε; Εγώ, όσο «χριστιανικό» και αφελές κι αν μου χρεωθεί, στενοχωριέμαι.


Δυνατά και ροκ
Μ.Μ.

Ιδανικό θα ήταν. Να βρίσκεσαι αόρατος στο στούντιο στο Νάσβιλ, όπου δουλεύει και γράφει μουσικές ο πιο σπουδαίος άνθρωπος του ροκ αυτή τη στιγμή, ο Τζακ Γουάιτ.

Και να μπορείς να ακούς και να παρακολουθείς τις εξελίξεις στη Τhird Μan Records, τη δισκογραφική που έστησε για να επεξεργάζεται κάθε ιδέα που του έρχεται στο κεφάλι- αδύνατον να έμενε μόνο στους White Stripes.

Ο πολυπράγμων Τζακ λοιπόν μόλις ετοίμασε «φρέσκο» τραγουδάκι, το «Fly Farm Βlues», που κυκλοφορεί σήμερα σε 45άρι (δείτε στο http://www. thirdmanrecords.

com) και στο itunes επίσης. Υπ΄ όψιν πως το κομμάτι αυτό το έγραψε για το ντοκιμαντέρ του Ντέιβιντ Γκούγγεκνχαϊμ «Ιt Μight Get Loud», όπου πρωταγωνιστεί μαζί με άλλα δύο θηρία του ροκ και της κιθάρας, τον Εντζ των U2 και τον Τζίμι Πέιτζ των Led Ζeppelin. Και φρόντισα κι έμαθα πως θα το δούμε στις Νύχτες Πρεμιέρας. Ετοιμαστείτε για κάτι πολύ δυνατό.


Τιμή στον Μόραλη
Ε.Φ.

Γιάννης Μόραλης, ο σεμνός λάτρης της Αίγινας. Ένας από τους μεγάλους Έλληνες ζωγράφους που ο επιθετικός προσδιορισμός δεν είναι καταχρηστικός. Θα μπορούσε να γυρίζει με το ύφος ντίβας της τέχνης και να απαιτεί χρόνο και χώρο στα μέσα ενημέρωσης. Κι όμως είναι από εκείνες τις ψυχές τις καλλιτεχνικές που αρκούνται να συνομιλούν με το έργο τους, τον χρωστήρα και το φως. Πέρασαν χρόνια πολλά και ο ζωγράφος δημιούργησε στο σπίτι του- εργαστήριο στην Αίγινα πολλά από τα έργα του. Και πριν από μερικές ημέρες, ο δήμος του νησιού τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη του. Ειπώθηκαν θερμά λόγια, με αγάπη στη σεμνή τελετή στην αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου όπου εκτίθενται 26 σχέδιά του. Και ο ζωγράφος με το εξαίρετο, λεπτό χιούμορ του απάντησε σε όσα άκουσε: «Είναι πολύ περίεργο να παρακολουθείς το μνημόσυνό σου».