«Σιώπησε»ο Φρανκ Σινάτρα του πανκ ροκ

Ένας μπλούζμαν που αγάπησε το πανκ ή ένας πανκ ρόκερ που λάτρεψε τις λάτιν μπαλάντες και το γαλλικό στυλ τραγουδιού, αυθεντικός ώς το τέλος: έτσι θα θυμόμαστε τον Γουίλι ΝτεΒιλ, που έφυγε προχθές από τη ζωή σε ηλικία 59 χρονών. Έπασχε τον τελευταίο καιρό από καρκίνο στο πάγκρεας.

Μια εντυπωσιακή καριέρα- με μουσικές που αγάπησε και τίμησε στις συνθέσεις του, όπως τα ρυθμ εν μπλουζ, τα κατζούν, η κάντρι και οι μουσικές των μαριάτσι- αφήνει πίσω ένα μεγάλο έργο και κάνει πολλούς να μιλούν για μια μεγάλη απώλεια για τον ροκ κόσμο.

Οι Μink DeVille, το συγκρότημά του, ήταν ανάμεσα στα σπουδαία ροκ γκρουπ που έδωσαν το στίγμα του νεοϋορκέζικου πανκ ροκ ήχου, από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄70 και μετά, μαζί με τους Ramones, τους Τelevision, την Πάτι Σμιθ, τους Τalking Ηeads, τους Βlondie. Όλη εκείνη η θρυλική φουρνιά του CΒGΒ κλαμπ, κομβικό της ιστορίας του ροκενρόλ σημείο.

«Μου συμβαίνει κάτι όταν τραγουδάω και ξέρω πως θα ακουστεί παράξενο: δεν ξέρω από πού έρχεται η φωνή στα διάφορα τραγούδια μου. Το είπα αυτό σε έναν φίλο κάποτε και μου είπε πως είναι σαν να μπαίνει ένα πνεύμα μέσα στον άνθρωπο και να τραγουδάει μέσα από αυτόν», έλεγε σε μια συνέντευξή του. Αν η μουσική του έχει έντονα και αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά, άλλο τόσο ξεχωριστή ήταν και η φωνή του Ντεβίλ. Κάποιοι τον είχαν χαρακτηρίσει ως και Φρανκ Σινάτρα του ροκενρόλ.

Στις φλέβες του είχε ινδιάνικο αίμα, με ρίζες στη φυλή των Ινδιάνων του Κονέκτικακ, όπου γεννήθηκε, αλλά και βασκική και ιρλανδέζικη καταγωγή. Στα δεκατέσσερά του άφησε το σχολείο και βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, έχοντας στο μυαλό του να παίζει μουσική και άρχισε να φτιάχνει συγκροτήματα. Με τους Μink DeVille και την έκρηξη του αμερικανικού πανκ, το όνομά του ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.

Αλλάζοντας πόλεις και εμπνεύσεις- στο Σαν Φρανσίσκο, στη Νέα Ορλεάνη- ο ΝτεΒιλ έφτιαχνε τον προσωπικό του μύθο, αυτόν του τροβαδούρου που ακολουθεί το ένστικτο και την τύχη. Ο Μπεν Έντμοντς, ο άνθρωπος που έφερε τους Μink De Ville στην Capitol, έλεγε γι΄ αυτούς: «Είχαν σίγουρα την ενέργεια της στιγμής, αλλά ένιωσα αμέσως ότι τους συνέδεε κάτι με όλο εκείνο το ροκενρόλ που αγαπούσα, το μπλουζ ύφος των Rolling Stones, του Βαν Μόρισον, τα υπόγεια σενάρια των Velvet Underground, το φολκ-ροκ του Ντίλαν, το καρδιοχτύπι του Λιτλ Γουίλι Τζον και τα χιλιάδες γραντζουνισμένα 45άρια που έβρισκες στους πάγκους των υπαίθριων αγορών. Επιπλέον είχαν και όλες τις “γεύσεις” της Νέας Υόρκης, από τις ισπανικές προφορές ώς τα ρέγκε καρυκεύματα».

Στη Νέα Ορλεάνη είχε βρει, όπως έλεγε, το πνευματικό του σπίτι – συνεργάστηκε μάλιστα με τον Dr. John, τον Αλέν Τουσέν και άλλους σπουδαίους μουσικούς από εκείνα τα μέρη. Μία από τις πολύ μεγάλες επιτυχίες του ήταν η διασκευή α λα Μαριάτσι του Ηey Joe του Τζίμι Χέντριξ (βρισκόταν στο άλμπουμ του «Βackstreets of Desire»). Στην Ελλάδα ο Γουίλι ΝτεΒίλ είχε δώσει συναυλίες και όσοι τον είχαν δει, θα τις θυμούνται σαν μερικές από τις πιο όμορφες και αληθινές ροκενρόλ στιγμές που έζησαν σε λάιβ.


Με μια ματιά

● Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1950 στο Στάμφορντ του Κονέκτικατ/ πραγματικό όνομα Γουίλιαμ Μπόρσι.

● Συνθέτης και τραγουδοποιός, έπαιζε κιθάρα και φυσαρμόνικα.

● Έγινε γνωστός στη δεκαετία του ΄70, με το συγκρότημά του, τους Μink De Ville.

● Tραγούδια: «Spanish Stroll», «Gardian Αngel», «Cadillac Walk Εmpty Ηeart», «Βamboo Road».

● Πρώτο άλμπουμ με τους Μink DeVillle (1977):

«Cabretta».

● Τελευταίο (2008): «Ρistola». «Θα ήθελα αυτό το άλμπουμ να μοιάζει με τις παλιές καουμπόικες ταινίες», είχε πει.