Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Το όνειρο νικάει τον χρόνο»
Της Μαίρης Αδαμοπούλου

«Το σινεμά μού άνοιξε το βλέμμα» λέει στα «ΝΕΑ» η ερμηνεύτρια Φωτεινή Δάρρα, που από μικρό παιδί μάθαινε απ΄ έξω κινηματογραφικά τραγούδια και χορογραφίες.

«Το πάθος του πατέρα μου- που ήταν ερασιτέχνης τραγουδιστήςγια το αμερικανικό μιούζικαλ με έκανε να μάθω σχεδόν απ΄ έξω τραγούδια και χορογραφίες από παιδάκι. Ο παλαιός ελληνικός κινηματογράφος με γέμισε από παιδί με τη νοσταλγία μιας Ελλάδας με χιούμορ, πρωτόγονη αγνότητα, φτώχεια και αξιοπρέπεια. Εικόνες ανύπαρκτες πια, τόσο οικείες όμως. Αγάπησα και τα τραγούδια αυτού του σινεμά» λέει στα «ΝΕΑ» η ερμηνεύτρια και μούσα του Δημήτρη Παπαδημητρίου, Φωτεινή Δάρρα, εξηγώντας πώς γεννήθηκε η αγάπη της για τον κινηματογράφο.

Και πώς αναδείχθηκε σε πάθος;

Αργότερα, από τις σπουδές μου ως ηθοποιού ο κινηματογράφος τέχνης κέρδισε την παράσταση. Ατελείωτες ώρες με αφιερώματα στις ελάχιστες πια αίθουσες τέχνης που φυτοζωούσαν. Και φυσικά, οι φίλοι συλλέκτες ταινιών ολοκλήρωσαν το έγκλημα.

Τι είναι αυτό που σας γοητεύει στην έβδομη τέχνη;

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος, από τους πρώτους Έλληνες κινηματογραφόφιλους, μιλάει σε ένα ποίημα- αφιέρωμα στην τέχνη αυτή για τις διαδοχικές εικόνες που ρέουν διαρκώς σαν ποταμός. Η «νεαρή» αυτή τέχνη με τη σύνθετη δυνατότητα καταγραφής, αφήγησης, υποκριτικής, μουσικής, χορού με παρέσυρε στη δίνη της σαν μια συμπληρωματική διάσταση ικανοποίησης που δίνει το διάβασμα βιβλίων.

Ποια είναι τα «συστατικά» μιας καλής ταινίας;

Η νίκη του ονειρικού χρόνου της ταινίας επάνω στη διάσταση του πραγματικού χρόνου. Το ξένο βίωμα που γίνεται κομμάτι της ζωής σου. Η γοητευτική προσωπική ματιά ενός χαρισματικού σκηνοθέτη. Η δυνατότητα να σου αποκαλύψει κομμάτια σου αόρατα ή ξεχασμένα.

Εμπορική σημαίνει απαραιτήτως και χαμηλής ποιότητας ταινία;

Η εμπορικότητα μιας ταινίας ενοχλεί όταν είναι πρωτογενής και κυρίαρχη, και υπάρχει στη θέση των καλλιτεχνικών προθέσεων. Όταν είναι δευτερογενής λέγεται απλά λαϊκότητα και δεν με ενοχλεί, αντίθετα μπορεί και να με ενθουσιάζει.

Αμερικανικός ή ευρωπαϊκός κινηματογράφος; Γιατί;

Αφοριστικά πιστεύουμε ότι ο ευρωπαϊκός είναι κινηματογράφος τέχνης και ο αμερικανικός θεαματικός. Ακόμα κι έτσι, και τα δυο έχουν τον ρόλο τους στη ζωή. Και ανάλογα με τη φάση σου, έχουν την αξία τους. Αν πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξω, θα προτιμήσω τον ευρωπαϊκό, ίσως γιατί είναι κατά κανόνα πιο κοντά σε αυτό που εγώ εννοώ ως τέχνη. Όμως έχουμε και τόσο πολλές εξαιρέσεις σε αυτή την αφοριστική.

Η μουσική τι ρόλο παίζει σε μια ταινία;

Είναι η παράλληλη τέχνη που δίνει ενότητα στην εσωτερική διαδοχή των κινηματογραφικών γεγονότων και συναισθημάτων. Είναι ακόμα και η επιτομή μιας ταινίας μέσα από τα περίφημα κινηματογραφικά τραγούδια όπου και ο στίχος παίζει τον ρόλο του.

«Θα ζηλεύω πάντα αυτούς τους ανθρώπους που πίσω από την κάμερα φτιάχνουν από το μηδέν έναν κόσμο»

Πέντε αγαπημένες ταινίες

Τα προσόντα του καλού σινεφίλ

Ποιες είναι οι αρετές του καλού σινεφίλ; «Πρώτα απ΄ όλα η παιδικότητα», λέει η Φωτεινή Δάρρα. «Ο πρώτος σινεφίλ ήταν ο σουλτάνος δυνάστης της Σεχραζάντ που της χάριζε τη ζωή όσο δεν βαριόταν τα παραμύθια της. Και ο πρώτος κινηματογραφιστής ήταν η Σεχραζάντ που κέρδιζε μέρα με την μέρα τη ζωή της με κόπο, φτιάχνοντας μια πρωτότυπη ιστορία. Η προσωπική στάση, η κριτική σκέψη, το διαρκές ψάξιμο, η μανία της συλλογής. Το ενδιαφέρον για τις ζωές των άλλων. Η ανάγκη για ποίηση της εικόνας. Αυτές είναι οι αρετές του σινεφίλ».

Τι έχετε κερδίσει από την αγάπη σας για τον κινηματογράφο;
Έχω πλατύνει το βίωμα της ζωής μου με χίλιους τρόπους. Τη ματιά στα πράγματα. Ένας καλλιτέχνης μαθαίνει πολύ ευκολότερα κάποια πράγματα από τις αδελφές τέχνες από ό,τι από την ίδια του την τέχνη. Γιατί, κατά βάθος, οι τέχνες είναι μία και μοναδική.

Αν είχατε την ευκαιρία θα επιλέγατε ρόλο μπροστά ή πίσω από την κάμερα;

Μπροστά, γιατί αυτό μου είναι οικείο. Αλλά θα ζηλεύω πάντα αυτούς τους ανθρώπους που πίσω από την κάμερα φτιάχνουν από το μηδέν έναν κόσμο.