Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Εδώ Μπαϊρόιτ
Φοίβη

Η ΕΡΤ σε όλα τα μεσημεριανά δελτία της κάλυπτε τα Υακίνθια με ρεπορτάζ αρκετών λεπτών, πράγμα που δεν έχει κάνει ούτε για την Επίδαυρο. Όλοι αγαπάμε τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, δεν λέω- κάποιοι, βέβαια, τον αγαπούν και για πολιτικούς λόγους-, αλλά είπαμε… Ούτε το Μπαϊρόιτ να ήτανε.


Πτωχός πλην τίμιος

Αγαπητή Φοίβη, Κοιτάξτε πώς τα φέρνει η θεά Τύχη: έπειτα από μια πρόσφατη χειρουργική επέμβαση, η οποία κόστισε περίπου 9.000 ευρώ και με άφησε κλινήρη για δύο μήνες και εκτός επαγγελματικής δραστηριότητας, κατέθεσα τα δικαιολογητικά προκειμένου να αποζημιωθώ από τον ΟΑΕΕ. Ύστερα από περίπου έναν μήνα με αρκετά γραφειοκρατικά πισωγυρίσματα ενημερώθηκα από υπάλληλο του ΟΑΕΕ ότι θα αποζημιωνόμουν με το ποσό των περίπου 1.000 ευρώ. Όταν παρέλαβα την επιταγή διαπίστωσα ότι από λάθος, προφανώς, το ποσό στην επιταγή ήταν όσο και το κόστος της επέμβασης, δηλαδή περίπου 9.000

ευρώ. (Όλα τα δικαιολογητικά έδειχναν ότι μπορούσα να πάω και να εισπράξω την επιταγή).

Τι κάνει κανείς σε τέτοια περίπτωση;

Από τη μία η Εφορία σε καταδυναστεύει με κατάφωρα άδικους, παράνομους χειρισμούς και από την άλλη το κράτος αποδεικνύει άλλη μια φορά την ανικανότητά του να χειριστεί έστω και το πιο απλό ζήτημα δίνοντάς σου ένα αθέλητο δώρο. Έκανα φυσικά αυτό που θα περίμενα όλοι να κάνουν. Επέστρεψα την επιταγή, ενημέρωσα για το λάθος και έμεινα να ψάχνω να βρω πώς θα πληρώσω την Εφορία. Μάλλον θα γελάτε καθώς διαβάζετε την ιστορία. Μπορεί και να με θεωρείτε ανόητο.

Και… μάλλον έχετε δίκιο!

Στέλιος Μακρίδης Τι να σας πω. Ειλικρινά δεν μπορώ να σας κρίνω. Μου βάζετε διλήμματα που ξεπερνούν τις δυνατότητες των ανισόρροπων νεύρων μου. Σας αφήνω λοιπόν στην κρίση των αναγνωστών. (Αν, πάντως, σας προκύψει ποτέ θέμα αναζήτησης εργασίας- που εύχομαι ειλικρινά να μη σας συμβεί- το δημοσίευμα αυτό θα σας βοηθήσει οπωσδήποτε να βρείτε θέση ταμία).


Περί ανάστασης… κιόνων

Κυρία Φοίβη Αθηναίου Ως προς τις «κόντρες» σχετικά με τους κίονες του Παρθενώνα ήθελα να υπενθυμίσω τα εξής:

1. Το γνωστό απόφθεγμα του πρωτεργάτη των αναστηλώσεων αρχαίων μνημείων (και «δασκάλου» πολλών γενεών αρχιτεκτόνων και αρχαιολόγων) Αναστάσιου Ορλάνδου: «Αφήστε τα μνημεία να πεθάνουν όρθια!…».

2. Την αντικειμενική αδυναμία να κατασκευαστούν μέλη αρχαίων μνημείων τα οποία θα προσεγγίζουν ανεκτά τα κατεστραμμένα πρωτότυπα. Το εγχείρημα αποδείχτηκε το ίδιο (σχεδόν)

αδύνατο με την ανάσταση νεκρών.

Δεν υπάρχουν λιθοξόοι να λαξεύσουν νέους κίονες και μάλιστα για τη συμπλήρωση κιόνων του Παρθενώνα. Η απόφαση να γίνει η λάξευση από μηχανέςυποκατάστατα της ανθρώπινης ευαισθησίας θα έλεγα ότι είναι για γέλια, αλλά δυστυχώς είναι για κλάματα ή (για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη με τη σημασία που είχε κατά την εποχή της κατασκευής του Παρθενώνα) είναι βαρύτατη ύβρις κατά των οραματιστών και των κατασκευαστών των μνημείων. Οι αράβδωτοι κίονες είναι τρισχειρότεροι από τους ρομποτικά κατασκευασμένους. Το συμπέρασμα είναι σαφές: είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να αναστηλώσουμε σήμερα τα πάντα και κυρίως ορισμένα τμήματα αρχαίων μνημείων, εκτός εάν ανακαλύπταμε τη μηχανή του χρόνου που θα μας μετέφερε στην κλασική αρχαιότητα.

3. Η σύνδεση της αναστήλωσης τμημάτων του Παρθενώνα με το αίτημα της επιστροφής των γλυπτών (κλεμμένων ή όχι) στη χώρα και στο μνημείο όπου ανήκουν είναι λάθος.

Γενικά, το αίτημα από την αρχή τέθηκε σε λανθασμένη βάση και συνεχίζονται τα λάθη μέχρι σήμερα, ακόμα και με την προχειρότητα (και πολιτική αθλιότητα) των εγκαινίων του Μουσείου Ακρόπολης, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα στο οποίο θα επανέλθω, εφόσον η αντίρρησή μου για τα (τότε) βαρύτατα λάθη ήταν μία από τις κύριες αφορμές να διαφωνήσω και να παραιτηθώ από τη θέση του γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ αρχικά και λίγο αργότερα από τη θέση του συμβούλου τού (τότε πρωθυπουργού) Α. Παπανδρέου για τα πολιτιστικά ζητήματα.

Ελπίζω ότι θα δημοσιεύσετε αυτό το σημείωμα και επιφυλάσσομαι για το θέμα των γλυπτών… σύντομα.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση, Μιχάλης Δωρής, αρχιτέκτονας Αν μπορούσαν να μιλήσουν οι κίονες, πιθανόν θα ξέραμε περισσότερα. Μπορεί λ.χ. να έλεγαν ότι… τα έχουν πάρει στο κιονόκρανο. Αλλά πέρα από την πλάκα, πρέπει κανείς να δει και την πολύπλοκη πλευρά του θέματος. Και οι αρχαιολόγοι είναι άνθρωποι που ζουν σε συγκεκριμένες εποχές, έχουν τις γνώσεις, την αισθητική άποψη και ακολουθούν τα επιστημονικά ρεύματα της εποχής τους. Είναι φαντάζομαι ιδιαίτερα δύσκολο να προβλέψεις το πώς ακριβώς θα θέλει να βλέπει ένα τέτοιο μνημείο η άλλη γενιά, όπως συμβαίνει πολλές φορές με τη δική μας γενιά που βλέπει τα καμώματα των παλαιότερων- βλ. Σλήμαν- και γελάει. Και ένα τέτοιο μνημείο, όπως της Ακρόπολης, χρειάζεται οπωσδήποτε τη συνέχεια και τη συνέπεια στην αντιμετώπισή του, πράγμα που ζητά υψηλή ευθύνη, μέθοδο, διορατικότητα. Η διαφωνία μπορεί δηλαδή και να είναι υγεία. Αυτό βέβαια δεν μειώνει την ισχύ και της άλλης γνωστής ρήσης: «Η εγχείρισις επέτυχεν, αλλά ο ασθενής απέθανεν»