Μέσα από την υπαρξιακή του έρημο

Το βιογραφικό υπέδαφος του Τζέιμς Ελρόι είναι πρόσφορο για να καρπίσουν και οι δύο αντίρροπες προδιαθέσεις: η έλξη προς τη σκληρότητα (που διολισθαίνει ενίοτε στον απροκάλυπτο σαδισμό, τον ρατσισμό και την αυτοδικία), η δίψα για τρυφερότητα. Η Τζινίβα ΧίλικερΕλρόι, η μητέρα του, μια φιλήδονη «εύσωμη Ρωσίδα, διπλωματούχος νοσοκόμα, της οποίας η οικογένεια είχε γερμανική καταγωγή», βρέθηκε στραγγαλισμένη το 1958, καθώς ο ίδιος πατούσε στα δέκα, και αυτό το ανεξιχνίαστο έγκλημα (σε συνδυασμό με το, επίσης ανεξιχνίαστο, ειδεχθές έγκλημα της «Μαύρης Ντάλιας», έντεκα χρόνια νωρίτερα) θα σημαδέψει ανεξίτηλα τον συγγραφικό του προσανατολισμό. Προτού όμως κλείσει τα τριάντα, στρώσει τον κώλο του να γράψει- «πάντα με το χέρι»και, κατά τον Jean-Ρierre Deloux, προτού βγάλει το αστυνομικό μυθιστόρημα «από τον λήθαργό του ξεσηκώνοντας πάθη και πολεμικές», ο Ελρόι θα διασχίσει επί είκοσι χρόνια την υπαρξιακή του έρημο: αλκοόλ, αμφεταμίνες, διαρρήξεις, φυλακή, εμμονή με το σεξ (και ιδιαίτερα με τον φετιχισμό). Αυτές οι μακρόχρονες «σπουδές» στην γκρίζα ζώνη θα χρωματίσουν ανάλογα και τους ήρωές του.

Ούτε Καλοί ούτε Κακοί. Βαθιά, επώδυνα ευάλωτοι.

Απάνθρωπα ανθρώπινοι.