«Υπάρχει μια ψύχωση με το καλύτερο»

«Εμένα λοιπόν δεν μ΄ αρέσουν οι συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους», λέει ο Τομ Γουέιτς. «Μα, ο ουρανός ήταν ολογάλανος και ξαφνικά από το πουθενά χτυπάει κεραυνός. Περίπου πριν από δώδεκα χρόνια συνέβη», λέει ο Μπεκ.«Σε χτύπησε κεραυνός;» ρωτάει ο Γουέιτς. «Όχι εμένα, χτύπησε κάποιον από το κοινό. Τρομερό!», απαντά ο Μπεκ. Ο ένας, μία από τις θρυλικές προσωπικότητες της μουσικής, ο μοναδικός Τομ Γουέιτς. Ο άλλος, πάντα ανήσυχος, δημιουργικός και απροσδόκητος, ο Μπεκ. Η «συζήτηση» γίνεται στο σάιτ του Μπεκ- η πρώτη από μια σειρά συνεντεύξεων που ο Μπεκ θα ανεβάζει στο www. beck. com με τίτλο «Άσχετα Θέματα». Οι δυο τους μιλάνε για τα πάντα και για τίποτε ειδικά.

Για τη ζωή στο Λος Άντζελες, τις λίστες, τα αυτοκίνητα και τα τραγούδια που θα μείνουν για πάντα.

«Αν όλα τα τραγούδια χαθούν και μείνει ένα, θα είναι το “Ηappy Βirthday”», λέει ο Μπεκ. «Είμαι σίγουρος ότι θα είναι αυτό», απαντά ο Γουέιτς. «Υποθέτω πως τα τραγούδια είναι απλά ενδιαφέροντα πράγματα να κάνει κανείς με τον αέρα».

«Υπάρχει κάτι σαν προγραμματισμένη βραχυβιότητα», σχολιάζει ο Μπεκ.

Συμφωνεί και ο Γουέιτς:

«Ναι, και κάθε γενιά φτιάχνει τα δικά της, ενώ οι προηγούμενοι λενε: “Τι κακό έχουν τα δικά μας τραγούδια; Γιατί κάνετε καινούργια; Έχουμε καταπληκτικά τραγούδια για κάθε περίσταση, έχουμε πολύ ωραία τραγούδια για κορίτσια.

Γιατί να κάνετε κι άλλα”; Αλλά», συνεχίζει ο Γουέιτς «ο κόσμος ακούει το τραγούδι και δουλεύει η φαντασία του. Μπορεί να ακούσεις ένα τραγούδι σαν το “California Ηere Ι Come” και να αποφασίσεις από αυτό να μετακομίσεις στην Καλιφόρνια. Αυτό έγινε με το “San Francisco”».

Ανάμεσα στα άλλα «άσχετα θέματα» της συζήτησής τους είναι η μανία που έχουμε όλοι για «το καλύτερο».

«Υπάρχει μια ψύχωση με το να φτιάχνουμε λίστες με τα καλύτερα. Μου το ζητάνε συνέχεια, λίστες με best of. Σαν να πρέπει να υπάρχει πάντα μια ιεραρχία και να είναι τυπωμέnη με μεγάλα γράμματα σε γρανίτη», λέει ο Μπεκ.

Γουέιτς: «Είναι οικονομικό. Οπότε μπορείς να το κοστολογείς ακριβότερα».

Μπεκ: «Ναι, μάλλον έτσι είναι. Αλλά ίσως είναι απλά η ανάγκη μας να μπαίνει μια τάξη και να ενημερώνονται όλοι. Δεν ξέρω».

Γουέιτς: «Υπάρχει πάρα πολύ από τα πάντα… Είναι γιατί νιώθεις ότι σου χρειάζεται να έχεις αυτά που ήδη έχουν καταχωριστεί ως τα καλύτερα. Πολλοί άνθρωποι δεν τολμούν να εξερευνήσουν το δικό τους ιδιαίτερο γούστο, από φόβο μήπως δεν είναι κουλ».


Από τον Ευριπίδη στον Βαν Γκογκ

Μπεκ: «Διάβαζα για τον Ευριπίδη, ότι είχε γράψει 105 έργα και δύο από αυτά διασώθηκαν. Και σκεφτόμουν ότι ίσως κατά κάποιον τρόπο οι άνθρωποι που επηρεάστηκαν από τα χαμένα έργα είναι αυτοί που θα τα βοηθήσουν να διασωθούν.

Δεν πρόκειται δηλαδή γι΄ αυτό που κάνεις αρχικά, αλλά για τη μεταδοσή του στον επόμενο».

Γουέιτς: «Είναι σαν το έργο του Βαν Γκονγκ που βρήκαν σε ένα ξεπούλημα, σε κάποιο γκαράζ.

Το είχε αγοράσει μια γυναίκα και το χρησιμοποιούσε για να κρύψει τον ήλιο στην κουζίνα της. Κι έτσι ξέβαψε από τον ήλιο και το έκοψε κιόλας, γιατί περίσσευε από το παράθυρο. Όταν κάποια στιγμή ανακάλυψαν ότι επρόκειτο για Βαν Γκονγκ και ήρθαν όλοι οι ειδικοί από τα μουσεία στο σπίτι της και την ρώτησαν “καλά, πώς κόψατε έναν Βαν Γκονγκ;”, η κυρία απάντησε “μα, ήταν μόνο ένα μικρό κομμάτι από τον ουρανό”. Μερικές φορές, λοιπόν, είναι η αξία που δίνουμε εμείς στα πράγματα. Είναι υποκειμενικό…».