Μυρωδιές γιασεμιού

Σε αποχρώσεις ροζ και με μυρωδιές γιασεμιού το νέο CD της Ανδριάνας Μπάμπαλη. Όχι ροζ μπονμπόν- αλίμονο. Το ροζ του σάπιου μήλου ή καλύτερα το «κινηματογραφικό» παλιωμένο ροζ των σπιτιών της Σιένα. Με φουλ αναμνήσεις από προηγούμενες εποχές (τα περισσότερα κομμάτια είναι «ελαφρά»), που όμως κυλά γλυκά μέσα στο σήμερα διά της ενορχηστρωτικής οδού- Μάκης Μάτσας- και της ωραίας βραχνάδας που έχει η φωνή της Ανδριάνας. Η ρομάντζα παραμένει ρομάντζα, αλλά ο ήχος είναι φρέσκος και καθαρός- τόσο, που αναρωτιέσαι (αν δεν ξέρεις λόγω ηλικίας) από πού μας ήρθε αυτός ο κ. Γιαννίδης ή ο κ. Γούναρης, γιατί δεν τον βλέπουμε πιο τακτικά; Από το «Τoi Jamais» του Μichael Μallory (κάποτε το έλεγε η Σιλβί Βαρτάν), την «Πρώτη μας Νύχτα», το «Τι κι αν χαθείς», το «Εσύ είσαι ο άνθρωπός μου» μέχρι και το «Ιo che amo solo te». Είπαμε, ροζ. Ωραίο ροζ, λικνιστικό, ταξιδιάρικο. Και με ροή που σε βάζει σε κλίμα. Η Ανδριάνα Μπάμπαλη ανήκει σε μια νέα γενιά καλλιτεχνών που προσπαθεί να αρθρώσει το δικό της αλφάβητο. Το «Τhe Rose Τattoo» (ΕΜΙ) είναι ο τέταρτος προσωπικός δίσκος της και είναι μια καλά μελετημένη συνέχεια μετά το «Δες καθαρά» (σε ενορχηστρώσεις του Γιάννη Νάστα) προς μια πιο προσεγμένη, καλοδουλεμένη ποπ, που μπορεί να ακουστεί από ένα ευρύτερο κοινό.