Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

«Ζουν ακόμα οι γείτονες;»
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap@gmail. com

«Η μητέρα με κάλεσε σήμερα το πρωί, η φωνή της αδύνατη,/ όλο και πιο απόμακρη, με παράπονα γιατί απέτυχε, δεν τα κατάφερε/ μόνη της στο σπίτι/ η νύχτα ήταν ατέλειωτη/ κανείς για να ανταλλάξεις μια κουβέντα, κατηγορώντας, εν μέρει, την Αμερική/ με μίσος για το χάλια που βρήκαμε, ή τα δικά μας φέτος./ “Και τι είναι η Αμερική;” είπε. “Μια τρύπα στο νερό./ Τι κερδίσαμε παρά δηλητήριο και αρρώστια;”./ Ολόκληρο το μήνυμά της, ένα κλάμα, αν και με ρώτησε ξανά/ αν έχω κάτι να φάω απόψε. Πίσω στο κρεβάτι./ Άκουσα για λίγο το τζάκι. Μετά ντύθηκα,/ προσπέρασα τα ίδια βιβλία και χαρτιά σκορπισμένα χάμω,/ και έξω, στο χιόνι, τα κοράκια στον κήπο» («Μετανάστης»). «Έχω μοναξιά. Η μοναξιά και εγώ περπατάμε σιμά, πηγαινοερχόμαστε στο σχολείο. Και συνυπάρχουμε τόσο ειρηνικά./ Έχω μια φίλη. Είναι όμορφη. Θέλω να σας ομολογηθώ, το όνομά της είναι Ιrena./ Έχω ένα βιβλίο που η μητέρα μου μου έδωσε, με ένα όμορφο μαύρο άλογο και ένα αγόρι/ στο εξώφυλλο, / με φόντο κόκκινο μπλε και βουνά. Είναι το μοναδικό βιβλίο που μου χάρισε. Εκείνη δεν διαβάζει» («Έχω δυο άσπρες πέτρες»). «Εμείς είμαστε υπερβολικά φιλικοί/ με πολλούς ξένους./ Στα ζαχαροπλαστεία/ ή οπουδήποτε- κυρίως στα φαγάδικα, παρατήρησα. Οι άνθρωποι μας ρώταγαν για τα ονόματά μας/ συζητούσαν, μας κοιτούσαν/ όπως εμείς κοιτάγαμε αυτούς, με δίψα για την ιδέα του σεξ/ ή κάποια επαφή. Μια φορά ή δυο/ το φτερό ενός αγγέλου ήρθε, μας μετέφερε/ ενώ κοιτούσαμε, σε κάτι πιο γαλήνιο, εκπλήσσοντάς μας λιγάκι/ και τους ξένους, την στιγμή του χωρισμού» («Στη Νέα Υόρκη»). «Στην Αμερική, εάν έχεις ένα αυτοκίνητο, και δεν είσαι πολύ θλιμμένος/ μπορείς ακόμα να οδηγείς στην λεωφόρο/ τον Αύγουστο με τα παράθυρα κατεβασμένα/ σε μια ζεστή υγρή νύχτα, προσπερνώντας πράσινα σημάδια με άσπρα/ γράμματα, καταπίνοντας τη μαλακή λαστιχένια μυρωδιά στον αέρα/ σκεπτόμενος ίσως για αυτό που δεν μπορεί να ξεφτίσει/ όπως τότε που ήσουν μικρός και μόλις είχες φθάσει/ σε ένα αεροπλάνο από κάπου αλλού για πρώτη φορά,/ προσγειώθηκες στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, ένας θείος εκεί/ για να σε παραλάβει, το κάθε τι άγνωστο ένας στρόβιλος/ και ο ίδιος σαρκώδης αέρας, σαν τον αέρα/ που διέσχισες στην πόλη την νύχτα μετά από ένα ποτήρι κρασί,/ υγρό και λαμπερό το κάθε τι, σχεδόν ζωντανό» («Χωρίς σημασία»). «Υπάρχει ένα δαχτυλίδι γύρω από το φεγγάρι;/ Χάλασε ο καιρός; Άρχισαν οι βροχές; Σταμάτησες να μαζεύεις ξύλα/ ενώ το βουνό μαύρισε και οι ουρανοί άνοιξαν; Άρχισε το τζάκι να αναπνεύσει; Είναι η εκκλησία πιο σιωπηλή; Κάνει κρύο εκεί τις Κυριακές; Τα παράθυρα καλύφθηκαν από ομίχλη; Εάν χιονίσει θα πας παρόλα αυτά; Θα κάτσεις κοντά στη φωτιά; Έχεις σιγουρέψει τον σύρτη της πόρτας; Ακούς τα σκυλιά στο σκοτάδι, ενώ ξαπλώνεις κάτω από μάλλινες μαύρες κουβέρτες; Τι γίνεται με τις αυλές, τα σπίτια, όταν έρχεται η άνοιξη; Ζουν ακόμα οι γείτονες; Λέει κανείς ακόμα ιστορίες αργά την νύχτα; Μεγάλωσαν τα μανιτάρια φέτος; Πήγε κανείς να τα μαζέψει;» («Ερωτήσεις για τη νεκρή μου θεία στο χωριό»). «Σκλαβωμένος, και όμως φυλάει ακριβώς αυτό που είμαι/ δεν θέλω να σου δώσω ένα παράδειγμα-/ είναι πολύ ιδιωτικό, νομίζω, επώδυνο-/ Ας μιλήσουμε για τον καιρό, πόση/ πολλή υγρασία υπάρχει αυτές τις μέρες, ή/ για τον πόλεμο- γιατί είμαστε διαρκώς σε πόλεμο;/ Ή απλά ας μη μιλήσουμε. Υπάρχει άραγε μια ηρεμία που μπορεί να κατοικήσει τον καθένα από μας;» («Κάτι μέσα μου με κρατάει»).

ΥΓ:Στίχοι από την ποιητική συλλογή του Τryfon Tolides, «Αn almost pure empty walking». Ο Τryfon Tolides γεννήθηκε στην Κορυφή Βοΐουτου Νομού Κοζάνης και μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφού έκανε διάφορες δουλειές, σήμερα ζει και γράφει στη «Farmington, Connecticut». Το βιβλίο κυκλοφόρησε από το Ρenguin Βooks και το 2005 κέρδισε το περίβλεπτο βραβείο Νational Ρoetry Series Αward.

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com