Κραυγές γυναικών σε ένα πολεμικό ρεπορτάζ

Η κυρα-Εκάβη του «Τρίτου Στεφανιού» (του Κώστα Ταχτσή) ντύνεται Εκάβη του Ευριπίδη και ενώνει την κραυγή της με εκείνη των «Τρωάδων», σε ένα αντιπολεμικό μανιφέστο που θα δούμε και στην Επίδαυρο
Η Μελισσάνθη, η Διώνη, η Διοτίμα, η Σελάνα, η Άρτεμις, η Πενθεσίλεια, η Αλθαία. Πρόσωπα- ρόλοι σε μια παράσταση- θέατρο στο θέατρο αλλά και θέατρο- παιδικό παιχνίδι και θέατρο- ρεπορτάζ και μαρτυρία συνάμα για τον πόλεμο, τη βία και τις συνέπειές τους από κτίσεως κόσμου μέχρι σήμερα.

Οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη- το τρίτο κατά σειρά σκηνοθετικό εγχείρημα της Νικαίτης Κοντούρη στην αρχαία τραγωδία (μετά τη «Μήδεια» το 1997 και την «Αντιγόνη» το 2002 με το Εθνικό Θέατρο) με το ΚΘΒΕ αυτήν τη φορά, έδωσαν την «αμήχανη» πρεμιέρα τους στο θέατρο Δάσους για να ακολουθήσουν στα μέσα της εβδομάδας οι Δελφοί και η περιοδεία.

Στο άμορφο σκηνικό του Γιώργου Πάτσα- ένα βομβαρδισμένο σχολείο με καμένα και αναποδογυρισμένα σύγχρονα θρανία- (ένα οποιοδήποτε σύγχρονο σχολείο στο Ιράκ, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στη Ρουάντα, στο Κονγκό) τα παιδιά του πολέμου παίζουν πόλεμο, ακούν τις σειρήνες που προαναγγέλλουν νέο βομβαρδισμό κι όταν τα αεροπλάνα απομακρυνθούν, παίρνουν ρόλους των θεών, παίζουν τον Ποσειδώνα και την Αθηνά.

Η σκηνή φωτίζεται με ράβδους από νέον που τρεμοσβήνουν.

Το άχρονο θέατρο των παιδιών διακόπτεται κι αρχίζει το θέατρο των Τρωάδων, άχρονο κι αυτό με την είσοδο της Εκάβης (Λήδας Πρωτοψάλτη), μιας ομάδας στρατιωτών (με σύγχρονες στρατιωτικές στολές) και του αγγελιαφόρου- ή σύγχρονου δημοσιογράφου- Ταλθύβιου (Φαίδωνα Καστρή) που προαναγγέλλει με τη βοήθεια τηλεβόα την «είδηση» της νίκης (των Ελλήνων) και της ήττας των βαρβάρων (Τρώων).

Η είσοδος της ημίγυμνης- σχεδόν άφυληςκαι σύγχρονα βακχεύουσας «νύφης» Κασσάνδρας (Λαμπρινή Αγγελίδου), οι διάλογοί της με τη μητέρα της Εκάβη αλλά και οι άλογοι σπαραχτικοί της μονόλογοι καθηλώνουν το κοινό.

Το τραγικό της ευγενούς, όμορφης, ταπεινής, έλλογης, χήρας πλέον του Έκτορα και μητέρας του μικρού Αστυάνακτα, Ανδρομάχης υπηρετείται μάλλον αμήχανα από τον λόγο και την κίνηση της εντυπωσιακής Μαρίας Ναυπλιώτου.

Η ασκεπής- σύγχρονη αλλά και άχρονη φυσιογνωμία και ερμηνεία της Εκάβης- Πρωτοψάλτη είναι ίσως η μόνη που υπηρετεί (από την ίδια την πολυετή, κυτταρική σχεδόν, θεατρική της φύση) την επιχείρηση της άχρονης παράστασης.

Στακάτος χωρίς λογοτεχνισμούς, αλλά ούτε φιλολογισμούς, άχρονος και διαχρονικός κι αυτός, υπήρξε και ο ευριπίδειος λόγος από τη νέα μετάφραση που ετοίμασε η Ελένη Βαροπούλου.

ΙΝFΟ

«Τρωάδες» του Ευριπίδη από το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, αύριο στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών, στις 22 Ιουλίου στα Γρεβενά, στις 25 στο θέατρο Φιλίππων, στις 31 στο θέατρο Δίου και στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου στις 7 και 8 Αυγούστου.

Καταθέσεις φρίκης

Εντυπωσιακότατη στο κείμενο υπήρξε η αντικατάσταση του δεύτερου στάσιμου με κείμενα βασισμένα σε μαρτυρίες σύγχρονων γυναικών- αιχμαλώτων πολέμου, κάτι που καθήλωσε τους θεατές και υπηρέτησε απόλυτα το σύγχρονοάχρονο της παράστασης. Η Μελισσάνθη, η Διώνη, η Διοτίμα, η Σελάνα, η Άρτεμις, η Πενθεσίλεια, η Αλθαία. Με μικρέςλακωνικές γυναικείες καταθέσεις φρίκης απο τα δεινά του πολέμου. Αναλόγου περιεχομένου είναι και τα αποσπάσματα από μαρτυρίες γυναικών των σύγχρονων πολέμων που εμπεριέχονται στο χρήσιμο πρόγραμμα της παράστασης.