[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Στην αναζήτηση μιας αυταπάτης

Κάθε φορά που έβλεπα φωτογραφία του Μάικλ Τζάκσον τα τελευταία χρόνια, προσπαθούσα- ανεπιτυχώς- να διακρίνω στην αλλοιωμένη φυσιογνωμία του το παιδί εκείνο που είχαμε κάποτε αγαπήσει. Μαθαίνοντας από την ιατροδικαστική έκθεση για τις δεκατρείς ουλές στο πρόσωπό του και τη διαλυμένη μύτη του από τις επανειλημμένες αισθητικές παρεμβάσεις, θυμήθηκα άλλες- ανώνυμες- περιπτώσεις της διπλανής πόρτας. Οι περισσότερες δεν το λένε παρά μόνο στην κολλητή τους.

Δεν έχω ξεχάσει τη δυστυχισμένη εικοσιπεντάχρονη τότε κοπέλα που είχε έρθει να με βρει στην εφημερίδα, όταν πρωτοάρχιζα το ρεπορτάζ. Η κοπέλα εκείνη είχε κάνει πάμπολλες πλαστικές εγχειρήσεις, άλλες για να αλλάξει τα (όμορφα) χαρακτηριστικά της και άλλες για να διορθώσει τις προηγούμενες. «Σύντροφός» της σε αυτή την αυτοκαταστροφική χωρίς τέλος πορεία, ασυνείδητος γιατρός του Κολωνακίου, στον οποίο είχε κάνει τελικά αγωγή. Είχε μαζί της φωτογραφίες, που έδειχναν πώς ήταν πριν από τις επεμβάσεις. Ένα ωραίο και δροσερό κορίτσι, που έψαχνε σε λάθος κατεύθυνση την ισορροπία της ζωής του. Πόσες άλλες κάνουν το ίδιο;

Από τη χώρα που δεν συγχωρεί τα γηρατειά και την ασχήμια ήρθε και το σίριαλ με τους πλέι-μπόι πλαστικούς χειρουργούς, όπου όλα γίνονται ως διά μαγείας, χωρίς ουλές, χωρίς κινδύνους, χωρίς σκέψη. Το σίριαλ, αυτό, μου έλεγε μετρημένος και έμπειρος χειρουργός, έχει κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά στη δουλειά τους.

Συζήτησα μαζί του τα κίνητρα των επεμβάσεων που αυξάνονται ταχύτατα: Αδιάκοπη προσπάθεια της σημερινής γυναίκας να ανταποκριθεί στις υπερβολικές απαιτήσεις της κοινωνίας από αυτήν; Ναρκισσισμός με την ψυχαναλυτική ερμηνεία (που παραπέμπει σε έλλειψη τρυφερότητας και αποδοχής από τους γονείς στα πρώτα παιδικά χρόνια) ή με τη συμπεριφοριστική (ανεδαφικές προσδοκίες του παιδιού στην ενήλικη ζωή);

Μια άλλη, ιδιόμορφη, «καταναλωτική» μανία;

Τι κρίμα να χάνει κανείς τη γοητεία των ατελειών του («υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;»), τη γλύκα των ρυτίδων της έκφρασής του, τη φυσικότητα της μοναδικότητάς του. Η αυταπάτη, όμως, ότι μπορείς να αλλάξεις τελείως τον εαυτό σου και τη (γενετική) μοίρα σου τροφοδοτείται έντεχνα και συστηματικά. Εάν, φυσικά, δεν έχεις διαβάσει ότι «η πόλις θα σε ακολουθεί…, πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις…».