«Είμαστε η γενιά τού εδώ και τώρα»

Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου του άλμπουμ Μaraveyas Ιlegal, το όνομα του Κωστή Μαραβέγια και της μπάντας του έχει ταυτιστεί με τα πιο δυνατά λάιβ
Με την ενέργεια του μουσικού που «πετάει» στη σκηνή, με θητεία στα πανηγύρια της Νότιας Ιταλίας- όπου είχε πάει για να σπουδάσει, αλλά τον παρέσυραν οι ρυθμοί του multi-culti αέρα της Νάπολης- και με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του να φυσάει αέρα πολυεθνικό στις μουσικές του, ο Κωστής Μαραβέγιας οδεύει για την έναρξη του συναυλιακού του καλοκαιριού έχοντας ανά χείρας και δείγμα από το νέο του σινγκλ.

«Μέχρι τώρα πήγαμε πολύ καλά», λέει. «Από δω και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα… Ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα».

Ο δίσκος σου κινήθηκε όσο και το όνομά σου;

Τηρουμένων των αναλογιών και συνθηκών, ναι. Μπήκε και στο ραδιοφωνικό air play, o κόσμος ήξερε τα τραγούδια (το βλέπαμε αυτό στα λάιβ μας), γενικά πάρα πολύ καλά.

Τι άλλο μπορεί να θέλει κανείς;

Νομίζεις ότι έχουμε την τάση να υπερβάλλουμε όταν ανακαλύπτουμε κάτι καινούργιο; Ότι δεν σου αντιστοιχεί τόσο θετική δημοσιότητα. Τόση αποδοχή;

Ότι υπερβάλλουμε είναι αλήθεια. Αλλά νομίζω ότι είναι κάτι που το κερδίσαμε. Γιατί παίξαμε (λάιβ) πάρα πολύ. Δεν σταματήσαμε, παρά τον τελευταίο ενάμιση μήνα- για να ηρεμήσουμε, να συγκεντρωθούμε και να γράψουμε και κανένα νέο τραγούδι.

Είναι μια τάση της εποχής να πέφτει το βάρος στο λάιβ; Πάντως, μοιάζει πιο δίκαιο…

Είναι πιο δίκαιο. Γιατί ο καλλιτέχνης στο λάιβ ξεγυμνώνεται. Θυμάσαι τι γινόταν παλιότερα με τις δισκογραφικές εταιρείες; Έφτιαχναν μια φούσκα που στην ουσία δεν είχε κανένα μέλλον- ούτε καν παρόν- και την «έστηναν» με τον μηχανισμό που είχαν. Τώρα αυτό δεν γίνεται πια.

Κάτι άλλο που συνέβη σ΄ αυτά τα δύο χρόνια;

Στήσαμε την Ιllegal Ρroductions. Παίρνουμε την παραγωγή της μουσικής στα χέρια μας. Η διανομή θα γίνεται από την ΕΜΙ.

Πολλοί συνάδελφοί σου μετακινήθηκαν προς τη μεριά της Μodern Τimes.

Όντως. Ο καθένας όπως τη βρίσκει… Προφανώς μετράει στην απόφασή τους το ότι διαφημίζονται από την τηλεόραση…

Μπορεί να είναι κι αυτό. Όσον αφορά εμένα, θα ήταν αρνητική διαφήμιση. Έτσι το νιώθω. Προτιμώ να έχω μια αυτόνομη ομάδα συνεργατών και να φτιάχνονται τα πράγματα με έναν πιο παρεΐστικο τρόπο. Να έχουμε έστω μια ψευδαίσθηση ότι κάνουμε κάτι διαφορετικό. Όπως ακριβώς συνέβαινε με την ομάδα του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, στην Cantini.

Έχει σημασία αυτό στο αποτέλεσμα του τελικού προϊόντος;

Φυσικά. Αν αρχίζεις και κόβεις λίγο από δω, λίγο από κει, πάει περίπατο το όλο πράγμα. Το θέμα είναι να υπάρχει ένας έρωτας σ΄ αυτό που κάνει κανείς. Να έχει το κέφι, τη φαντασία, τη δημιουργικότητα όλων των συντελεστών. Αλλιώς τυποποιείται. Μουσική και τυποποίηση όπως καταλαβαίνεις…

Τα νέα σου τραγούδια είναι στο πνεύμα των παλιών;

Προχτές έγραψα ένα καινούργιο. Είναι λίγο σαν το «Πώς θα βρω γυναίκα να σου μοιάζει», αλλά μιλάει για δύο γυναίκες- το πώς θα χωρέσουν δύο γυναίκες σε μία καρδιά. Γιατί θέλω και τις δύο.

Η δουλειά σου πάντως έχει κάτι ανάλαφρο και αισιόδοξο.

Αυτό είμαι εγώ. Ακόμη και οι πιο πικρές στιγμές διατρέχονται από μια αισιοδοξία, μια εξωστρέφεια. Και δεν είναι μόνο θέμα στίχου αυτό- είναι θέμα σχέσης στίχου- μουσικής. Δηλαδή, όταν γράφω ένα στίχο που έχει μέσα του πόνο, έχω την ανάγκη να τον υπονομεύσω λίγο, να τον ελαφρύνω. Γιατί διαφορετικά θα γινόταν μελό και το μελό είναι ψεύτικο.

ΙΝFΟ

Μaraveyas Ιlegal απόψε στο Κηποθέατρο Παπάγου και 16 Ιουλίου στο Cosmic Μusic Festival στο 23ο Φεστιβάλ Υμηττού (Θέατρο Βράχων).

«Η μουσική χάνει στο Ίντερνετ»

Φαντάζομαι θα ακούς πολλή μουσική και μέσω Ίντερνετ.
Ακούω πολύ και κατεβάζω… Όπως όλοι. Αν και πιστεύω ότι οι άνθρωποι βαριούνται πλέον ακόμη και να μπουν στη διαδικασία να κατεβάσουν. Ακούνε ΥouΤube και αυτό είναι. Κι έτσι καταλήγουν να ακούνε μία περιορισμένη, συμπιεσμένη εκδοχή του ήχου του τραγουδιού. Πιο πολύ μετράει το τώρα, παρά η ποιότητα.

Νομίζεις ότι είναι ακριβή η μουσική στα δισκάδικα;
Όχι βέβαια. Εδώ δίνεις άνετα για έναν καφέ 5 ευρώ, είναι λογικό να σου φαίνονται πολλά τα 15 για ένα CD; Είναι περισσότερο θέμα νοοτροπίας. Το θέλω κάτι εδώ και τώρα. Δεν περιμένω ούτε στιγμή. Αυτό είναι η νοοτροπία της γενιάς μας. Και δεν ξέρω αν είναι υπέρ της μουσικής.