Το Πνεύμα του Τόνου

Η φωνή ως γέφυρα
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Ο Μανώλης Μητσιάς, που γέμισε προχθές το Ηρώδειο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών, επί σαράντα συναπτά χρόνια με σεμνότητα, διακριτική δημόσια παρουσία, μακριά από κοσμικότητες, προκλήσεις βίου, αλαζονικές συμπεριφορές, τίμησε όσο λίγοι το ελληνικό τραγούδι, αναδεικνύοντας ένα είδος πολιτισμικού προϊόντος που ο τόπος μας παρήγαγε με καλλιεργητές, ποιητές και συνθέτες, σπάνιας ευαισθησίας, αισθητικής μοναδικότητας και παιδευτικής φιλοσοφίας. Ο Μητσιάς έγινε πολυσήμαντο αλλά συνάμα και λιτό όργανο μεταφοράς του μουσικού μηνύματος στον νου, στην ψυχή αλλά και στο σώμα του Νεοέλληνα συμπολίτη του. Γιατί το τραγούδι των μεγάλων μαστόρων που αποκλειστικά ερμήνευσε ο Μητσιάς συγκινεί το συναίσθημα, διεγείρει το πνεύμα και κινεί το σώμα να μετάσχει στην εμμέλεια και στις απαιτήσεις του μέτρου και των ορίων της αρμονίας.

Ο Μητσιάς, κληρονόμος του δημοτικού μέλους, της εκκλησιαστικής υμνολογικής παράδοσης και της ευρωπαϊκής λυρικής περιπέτειας, με το καλλιεργημένο φωνητικό του όργανο, την τίμια παρουσία του, την πνευματικότητά του, τον σεβασμό του και στο είδος που υπηρέτησε και στους δημιουργούς που τον επέλεξαν να τους ερμηνεύσει έργα υψηλής τεχνικής, πυκνής ποιητικής ουσίας και πολιτιστικής προσφοράς, έγινε η γέφυρα που ένωσε πομπό και δέκτη της μουσικής με τρόπο ευθύβολο, αποτελεσματικό, μορφωτικό και καλαίσθητο, και κυρίως διαρκή. Ο Μανώλης Μητσιάς είναι άξιος της μουσικής μας παιδείας μέγας διδάσκαλος.