Ανεργία και… χαρά!

Υπάρχει καλή πλευρά στο να χάσεις τη δουλειά σου και να μείνεις άνεργος; Ναι, ανακαλύπτουν νεαροί εργαζόμενοι που δεν έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις. Μπορείς να απολαύσεις όσα δεν σου επιτρέπουν οι υπερωρίες και το φορτωμένο πρόγραμμα- να επιδοθείς δηλαδή σε… «funemployment».

Θα μπορούσε να είναι μια επινόηση όσων ευθύνονται για τα χάλια της οικονομίας, προκειμένου να μας πείσουν ότι η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη. ΄Όταν όμως είσαι 28 ετών, εργάζεσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ και ξαφνικά βρεθείς άνεργος, με ένα μικρό επίδομα, έχεις την ευκαιρία να επανεξετάσεις τις προτεραιότητές σου, να διαβάσεις βιβλία που δεν πρόλαβες, να περάσεις ημέρες στην παραλία, να φύγεις για (φθηνά) ταξίδια και να ξανασκεφτείς τι πραγματικά θέλεις να κάνεις στη ζωή σου.

Αυτό τουλάχιστον φαίνεται να ανακαλύπτουν πολλοί από τους 20άρηδες και 30άρηδες που μένουν άνεργοι στις ΗΠΑ- εκείνοι δηλαδή που δεν έχουν οικογένεια ή άλλες υποχρεώσεις και μπορούν να τα βγάλουν πέρα με το μικρό επίδομα ανεργίας που λαμβάνουν για κάποιους μήνες. Ο Πίτερν Σάνλεϊ που έχασε τη δουλειά του σε εταιρεία υπολογιστών της Σίλικον Βάλεϊ τον Δεκέμβριο, έβαλε την αποζημίωσή του στην τράπεζα, αγόρασε ένα ποδήλατο αξίας 3.000 δολαρίων και ετοιμάζεται να πάρει μέρος σε αγώνες ποδηλασίας. Μια άλλη προσφάτως άνεργη, ξεκίνησε για ταξίδι στη Βόρεια Μογγολία, όπου μένει σε καλύβες νομάδων έναντι 3 δολαρίων τη βραδιά. Μια ομάδα προσφάτως απολυμένων έφτιαξαν ομάδα μπιτς-βόλεϊ στην Καλιφόρνια και μια δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη αποφάσισε να μάθει να παίζει γιουκαλέλι.

Το αποκαλούν «funemployment», από τις λέξεις fun (ψυχαγωγία, χαρά) και unemployment (ανεργία). Μια περιφρονητική απάντηση στα βάσανα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι περισσότεροι άνεργοι, καθώς έχουν να υποστηρίξουν και τις οικογένειές τους, βρίσκονται σε δεινή θέση. Κάποιοι από τους νέους όμως ξαναγράφουν τους κανόνες- με τους δικούς τους όρους.

Αντί να κάθονται μέσα στην κατάθλιψη στο σπίτι τους, πηγαίνουν στην παραλία. «Εάν μείνω στο διαμέρισμά μου θα ανάψω το air condition, που είναι ακριβό», λέει ο Ντέιβιντ Μάρσαλ, ξυλουργός στο Νιου Τζέρσι, στην εφημερίδα «Sunday Τimes». «Μου έρχεται πιο φθηνά να πάω στη θάλασσα και να περάσω εκεί όλη την ημέρα. Αναπόφευκτα το Ίντερνετ προσφέρεται για συμβουλές και ανταλλαγή πληροφοριών, όπως η ιστοσελίδα Recessionwire που δημιουργήθηκε από 3 νέους που έχασαν πρόσφατα τη δουλειά τους.

Η Αλέξις Μανσιν, μια 25χρονη οργανώτρια εκδηλώσεων, έμαθε τηλεφωνικά τον Νοέμβριο ότι απολύθηκε από ένα αρχιτεκτονικό περιοδικό. Καθώς θα παίρνει για ένα χρόνο επίδομα ανεργίας αποφάσισε να εκμεταλλευθεί την κατάσταση. Επισκέφθηκε συγγενείς και φίλους, πήγε βόλτες στην παραλία «με ένα γλυκό αγόρι» και άρχισε ένα μπλογκ με τον τίτλο Funemployment. Οκτώ μήνες αργότερα ακόμα δεν έχει βρει δουλειά αλλά «έπιασα τον εαυτό μου για πρώτη φορά να χαμογελάω και να απολαμβάνω την κάθε μέρα. Αισθάνομαι λες και πλέον ελέγχω τη ζωή μου». Το ερώτημα είναι τι θα λέει όταν τελειώσει το επίδομα και ακόμα δεν έχει βρει δουλειά…

«FUΝΕΜΡLΟΥΜΕΝΤ»

Συνδυασμός των λέξεων fun (ψυχαγωγία) και unemployment (ανεργία) και περιφρονητική απάντηση στα βάσανα της παγκόσμιας κρίσης

«Δουλεύουμε για να ζήσουμε ή ζούμε για να δουλεύουμε;»

Η ΤΖΙΝ ΤΟΥΙΝΓΚ, συγγραφέας του βιβλίου «Η επιδημία του ναρκισσισμού», παρατηρεί ότι σε κάποιες περιπτώσεις πολλοί εργαζόμενοι έχουν χάσει την ισορροπία μεταξύ ζωής και δουλειάς και περνούν υπερβολικά πολύ χρόνο στην εργασία τους- κάτι που συνειδητοποιούν μόνο όταν σταματούν.

«Για πολλούς νέους που δεν έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις», λέει η συγγραφέας στους «Los Αngeles Τimes», «η δουλειά δεν είναι το πρωταρχικό.

Σήμερα, περισσότεροι άνθρωποι απ΄ ό,τι τη δεκαετία του 1970 δηλώνουν πως θέλουν δουλειές με μεγάλη διάρκεια διακοπών και δεν είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν υπερωρίες. Αυτός είναι ένας νέος τρόπος σκέψης».

Οι ψυχολόγοι που παρατηρούν το φαινόμενο έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η απόλυση παραμένει πλήγμα για τον εγωισμό του εργαζόμενου, όμως ιδιαίτερα για τους νέους μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για την επανεξέταση των προτεραιοτήτων τους ή για τη διαφυγή από τη ρουτίνα. Οι περισσότεροι άνεργοι νέοι αντιμετωπίζουν ένα βασικό ερώτημα: «Δουλεύουμε για να ζήσουμε ή ζούμε για να δουλεύουμε; Έχω στόχους ζωής που δεν είναι εργασιακοί στόχοι;».