Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Στο ίδιο ζεμπίλι

Προς Φοίβη Αθηναίου, Παρακολουθώντας τις διάφορες ομιλίες διακεκριμένων επιστημόνων στην πολιτιστική Αθήνα, μου γεννιέται ανησυχητικά συχνά το ερώτημα αν πραγματικά ακούμε το περιεχόμενο των δηλώσεων των «ειδικών» ή απλώς υπ-ακούμε στον τίτλο που φέρουν. Και θα φέρω κάποια παραδείγματα:

Από τη μία, σε πρόσφατη επίσημη εκδήλωση, ένας λαμπρός επιστήμονας μας ανέλυσε πώς θα καταφέρουμε τη «γεωποίηση» του Άρη. Ως προϋπηρεσία θα επιδείξουμε φαντάζομαι τη διαχείριση της Γης! Διαχείριση η οποία, μέσω (ενδεικτικά αλλά μη περιοριστικά) αναφερομένων επιστημονικών επιτευγμάτων, όπως κλωνοποιήσεις και μεταλλαγμένα- τα οποία προβάλλονται ως μέσα για ίαση ασθενειών και επάρκεια τροφής- έφερε τον πλανήτη στην επικίνδυνη κατάσταση που βιώνουμε σήμερα, δηλαδή τη μόλυνση των τροφίμων και του υδροφόρου ορίζοντα, τα παρενεργά φάρμακα, τις πυρηνικές διαταραχές. Από τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία ως νομικός θα έλεγα ότι το φιλόδοξο εγχείρημα της γεωποίησης του Άρη στοιχειοθετεί…

φυγοδικία!

Από την άλλη, ο συγγραφέας κ. Ιωάννης Τσάτσαρης αναφέρει στο τελευταίο βιβλίο του «Η Γνώση» ότι οι επιστήμονες «ξεκίνησαν από μια αφελή επιθυμία να νικήσουν το καθετί της βιολογικής Φύσης, για να μπορούν στο τέλος να αισθάνονται ως θεοί. Όμως, εάν πραγματικά ήταν θεοί δεν θα προέβαιναν ποτέ σε τέτοιες επενεργήσεις». Προσθέτοντας ότι «η ουσιαστική ερμηνεία της λέξεως ΄΄έρευνα΄΄ είναι η αναζήτηση για ένα αποτέλεσμα που να ωφελεί μόνο». Τον ακούμε όμως;

Αναρωτιέμαι λοιπόν: Είναι τελικά δυνατόν ένα ιδιοφυές και σεβαστό για τις δυνατότητές του επιστημονικό μυαλό να τυφλωθεί τόσο μπροστά στην πραγματικότητα της εποχής; Είναι τόσο εύκολο η εξειδικευμένη επιστημονική έρευνα να κρατήσει τον ερευνητή μακριά από τον ουσιαστικό στόχο όλων των ερευνών, δηλαδή τη βελτίωση της ζωής; Όσο για μας, τελικά, δεχόμαστε άκριτα τον λόγο του «ειδικού», μόνο και μόνο επειδή είναι τιτλούχος; Τη στιγμή που, εάν τα ίδια- συχνά εξωφρενικά«επιστημονικά» συμπεράσματα μας τα διατύπωνε ένας απλός άνθρωπος, το πιο πιθανό είναι να… γελούσαμε.

Μας ενδιαφέρει εν τέλει το φαίνεσθαι ή η ουσία των πραγμάτων;

Κλειώ Κατσίβελα, συμβολαιογράφος Με την ίδια λογική, του να τα βά λουμε όλα στο ίδιο καλάθι (ή ζεμπίλι), αγαπητή Κλειώ, υπάρχουν και οι ρήσεις «πίστευε και μη ερεύνα» ή «Αυτός που δεν γνωρίζει τίποτα, δεν αμφιβάλλει για τίποτα» (Σενέκας) ή «Με τη δύναμη της βούλησης ο άνθρωπος αλλάζει τον εαυτό του. Με τη δύναμη της αγάπης ο άνθρωπος αλλάζει τους άλλους. Με τη δύναμη της σκέψης ο άνθρωπος αλλάζει τον κόσμο» (Κομφούκιος) ή «Για σένα που ξεκίνησες να πας κάπου αλλού, τ΄ αγκίστρια να προσέξεις που υπάρχουνε στο δρόμο. Το δόλωμα είναι το όνειρο πως ήδη έχεις φτάσει (Παντελής Χλωρός). Κι αυτά κάτι λένείσως και πολύ περισσότερα…


Γιατί χαίρεται ο κόσμος…
Φοίβη

Όλοι νικητές βγήκαν πια σ΄ αυτές τις εκλογές. Όλοι- άντε να κάνει λίγο το στενοχωρημένο το κυβερνών κόμμα ότι δεν τα πήγε όπως θα ήθελε ο υπέρτατος άρχων, αλλά με τόσα σκάνδαλα και τόση ξεφτίλα, σκέφτεται, πάλι καλά που μας ψήφισαν και τόσοι.

Κανείς δεν σκέφτεται όμως ότι ο μεγάλος κερδισμένος δεν είναι ούτε οι Οικολόγοι (πίσω έχει η αχλάδα την ουρά), ούτε ο ΛΑΟΣ (που πήρε τα απόνερα των «δυσαρεστημένων νεοδημοκρατών», όπως έλεγαν και ξανάλεγαν στα κανάλια οι ντεμέκ «χαμένοι»), ούτε κανένας άλλος. Ο εκ-πολιτισμός της ψήφου εκτός Κοινοβουλίου κέρδισε. Η ψήφος κόντρα στην αντιπροσωπευτικότητα κέρδισε. Ειδικά στην Αττική που έχει τους περισσότερους ψηφοφόρους (Α΄, Β΄ Αθηνών και υπόλοιπα).

Αν βάλουμε 62% αποχή κατά μέσον όρο, συν τα «μικρά» κόμματα 7%8%, συν τα «μεγάλα» κόμματα εκτός Βουλής, ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους μόνον ψήφισε τη Βουλή μας. Οι άλλοι τρεις της γύρισαν την πλάτη. Γιατί χαίρονται λοιπόν; Εεεεεεε;


Το φιλότιμο φεύγει, η «συγγνώμη» έρχεται

Αγαπητή κ. Φοίβη, γεια σας Θα ήθελα, όπως πάντα, τη γνώμη σας για τα παρακάτω:

Πολιτική ευθύνη ή πολιτική ανευθυνότητα; Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, εκτός από τη δική μας, όταν ακούμε ότι κάποιος πολιτικός ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για κάτι στραβό, αμέσως μετά ακούμε ότι παραιτήθηκε ή ότι παραίτησε τους υπευθύνους για το στραβό.

Στη δική μας χώρα όταν ακούμε ότι ο Πρωθυπουργός, η υπουργός Εξωτερικών ή άλλος αρμόδιος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και αυτό δεν συνοδεύεται ποτέ από πολιτική πράξη, αμέσως ξέρουμε ότι σημαίνει συγκάλυψη κάποιου κακού. Δηλαδή, η ανάληψη πολιτικής ευθύνης είναι λόγια του αέρα. Πώς λοιπόν να έχουμε εμπιστοσύνη σε μια τέτοια κυβέρνηση, που κατά τα άλλα κόπτεται για διαφάνεια, για…, για…

Δηλαδή, κοπανάνε μια ανάληψη πολιτικής ευθύνης στα λόγια και νομίζουν ότι εμείς οι πολίτες τρώμε κουτόχορτο.

Καλύτερα να μην την αναλαμβάνουν με αυτόν τον τρόπο, γιατί φτάνει στα όρια του γελοίου. Και μετά κατηγορούν την αντιπολίτευση ότι διασύρει τη χώρα μας στο εξωτερικό.

Φιλικά πάντα, Μάρω Νομικού Από τότε που ανακαλύφθηκε η συγγνώμη (και δη σε δόσεις και με ποσόστωση από τους σεμνούς και ταπεινούς και με μηδενική ανοχή στη διαφθορά- για να γελάσουμε λίγο… – της διακυβέρνησής μας), λέει ο λαός, αγαπητή Μάρω, εξέλιπε το φιλότιμο. Περίτρανη απόδειξη η ξεφτίλα του υπουργείου Εξωτερικών και πάσης Ελλάδος, που με τη συγγνώμη ποιος ξέρει πόσα συγκάλυψε…