Ένα μοσχαράκι για τη θεά

«Με βρήκαν σε ένα σκάμμα πάνω στην Ακρόπολη μαζί με άλλα αγάλματα. Με είπαν Μοσχοφόρο, γιατί μεταφέρω ένα μοσχαράκι. Το μοσχαράκι ακουμπά απαλά το κεφάλι του στον ώμο μου. Νιώθω τη ζεστή ανάσα του κοντά στο πρόσωπό μου. Η ουρά του χαϊδεύει το μπράτσο μου.

Το μάρμαρο όπου με σκάλισαν το έβγαλαν από τα λατομεία του Υμηττού. Ο Υμηττός είναι πολύ κοντά στην Αθήνα κι έτσι δεν κουράστηκαν πολύ για να το μεταφέρουν στο εργαστήριο.

Πρόσεξε το κεφάλι μου. Τα μαλλιά μου είναι μακριά και έχουν μπούκλες. Για να μην πέφτουν στα μάτια μου, φοράω στο μέτωπο μια κορδέλα.

Μπορεί να ήταν χρωματιστή… Τα μάτια μου, μεγάλα κι εκφραστικά, παρ΄ ότι τους λείπουν οι κόρες.

Χαμογελάω ελαφρά, ίσως για να δείξω ότι αυτός που με αφιέρωσε ήταν ευχαριστημένος με την πράξη του. Άραγε μοιάζω με τον Ρόμβο – τον άντρα που με χάρισε στη θεά; Το γράφει η επιγραφή στο βάθρο μου».