«Στόχος δεν είναι να γίνω Ντα Βίντσι, αλλά Τζοκόντα»

Ποια φιγούρα ταιριάζει περισσότερο σ΄ αυτήν του μυθιστορηματικού ήρωα, που παλεύει με τους ανεμόμυλους; Ο Γιώργος Κιμούλης αρχίζει την κατάκτηση του ρόλου με την ευκολία του φιζίκ. Δεν μπορείς να φανταστείς τον Δον Κιχώτη να μην είναι ψηλός, λιπόσαρκος, μιας κάποιας ηλικίας, «στη δική μου ακριβώς, 53 ετών». Στη συνέχεια θα βρούμε κι άλλες. Την υποκριτική του δεινότητα, την κατανόηση του ψυχισμού τού ονειροπόλου ήρωα, τη λογική του «τρέλα».

Το έργο καταπιάνεται με το θέμα της αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Πώς κατανοεί το ζήτημα της αυταπάτης ο ηθοποιός που ερμηνεύει τον αιώνιο ονειροπόλο;

«Για μένα η εικόνα της αυταπάτης στον “Δον Κιχώτη” είναι ο τρόπος που νομίζουν οι άλλοι ότι σκέφτεται. Άλλο να ονειρεύεσαι κι άλλο να αυταπατάσαι. Απλώς, και τότε και τώρα, οι περισσότεροι θεωρούν το όνειρο αυταπάτη. Προσωπικά, αν για κάτι είμαι περήφανος είναι ότι δεν έγινα ποτέ αυτό που ήθελαν οι άλλοι. Μπορεί να ηχεί εγωιστικό, επηρμένο. Δεν είναι, αν σκεφτούμε ότι ο στόχος του ανθρώπου είναι να γίνει αυτό που είναι κι όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι. Αυτός είναι κι ο ρόλος που ερμηνεύω. Αδυνατώντας να τον εντάξουν, τον θεωρούν τρελό, αυτοκαταστροφικό, αλλοπαρμένο, ξεχνώντας ότι ο Δον Κιχότε ντε Λα Μάντσα προσπαθεί να κάνει πράξη το όνειρό του. Και δεν υπάρχει πιο ιερός, προσωπικός χώρος από αυτόν του ονείρου ενός ανθρώπου. Εκεί δεν μπορεί να επέμβει κανείς».

Για περισσότερα από 35 χρόνια ο Γιώργος Κιμούλης πρωταγωνιστεί στο ελληνικό θέατρο, ανεβοκατεβάζοντας το θερμόμετρο της αποδοχής του κοινού του. Χειροκροτείται, αμφισβητείται, παραμένει όμως ο σημαντικότερος ρολίστας της γενιάς του. Με πόση ευθύνη αντιμετωπίζει το ταλέντο του;

«Το ταλέντο δεν είναι ευθύνη. Είναι οφειλή.

Βγαίνει από το τάλαντο. Είναι αυτό που πληρώνει και θα πληρώνει κάποιος, καταθέτοντας στην αγορά την ψυχή του- όταν οι περισσότεροι αυτό που καταθέτουν έχει χρηστική αξία. Κι εγώ, όπως λέει ο τραγουδοποιός (Λέοναρντ Κοέν), 37 συναπτά χρόνια πληρώνω τον φόρο μου στον πύργο του θεάτρου. Είμαι υπέρ της άποψης πως ο στόχος ενός ηθοποιού δεν είναι να γίνει ένας τέλειος Ντα Βίντσι αλλά να είναι η Τζοκόντα. Αλίμονο όμως στον ηθοποιό που δεν έχει περάσει μια επώδυνη μαθητεία δίπλα σ΄ έναν Ντα Βίντσι».

ΙΝFΟ

«Δον Κιχώτης» σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, με τον Γιώργο Κιμούλη (Δον Κιχώτη) και τον Δημήτρη Πιατά (Σάντσο). Ηρώδειο: 28 Ιουνίου και περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο.

«Η τέχνη μάς επιβάλλει να κοιτάμε πέρα από το προφανές»

Μοιράζει τις δυνάμεις του ανάμεσα στον ηθοποιό και τον σκηνοθέτη, αλλά το φόρτε του είναι η υποκριτική. «Η ίδια η έννοια της θεατρικής πράξης ως καλλιτεχνικό έργο τη στιγμή της πράξης όχι μόνο δεν εμπεριέχει αλλά καταργεί τον σκηνοθέτη. Η αγωνία μου ουδέποτε ήταν να γίνω καλός ή καλύτερος σκηνοθέτης από ηθοποιός. Η τέχνη μάς επιβάλλει να κοιτάμε πέρα από το προφανές, λες και το “είναι” όλων των πραγμάτων εμφανίζεται κρυμμένο».

Εδώ ίσως βρίσκεται η εξήγηση ορισμένων κινήσεων που φαίνονται αλλόκοτες. Όπως το να κλείσει τη Δραματική Σχολή, όταν ύστερα από 12 χρόνια λειτουργίας βρισκόταν στην κορύφωσή της, ή να νοικιάσει το θέατρό του, «Σύγχρονο θέατρο Αθήνας», στο Εθνικό.

«Μόλις αρχίζει ένα πράγμα να κινδυνεύει να σαπίσει είναι η κρίσιμη στιγμή που δεν πρέπει να το κρατήσεις άλλο. Γιατί ένα βήμα μετά θα αρχίσει η κακώς εννοούμενη ωρίμαση. Εξάλλου εμένα με ενδιέφερε πάνω απ΄ όλα να είμαι δάσκαλος, όχι διευθυντής σχολής. Όταν νιώσεις ότι αυτό που κάνεις είναι μια επαναλαμβανόμενη σειρά γνώσης, τότε κινείσαι σε στάσιμα ύδατα. Όσο για το θέατρο, είναι τόσο εύκολο να παγιδευτεί κανείς σ΄ έναν συγκεκριμένο χώρο. Αρχίζει το βλέμμα της φαντασίας σου να κάνει επαναλήψεις. Αλλά η φαντασία έχει ανάγκη το ανοίκειο».