Νέοι Δίσκοι

Ο Έλβις πάει στον Νότο
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Όλα έχουν να κάνουν με την κίνηση. Με το μυαλό που φεύγει και δεν κάθεται να μετράει πρόβατα, σαν να περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος. Γιατί ο ύπνος θα σε πάρει. Και ο Έλβις Κοστέλο (εκεί θέλω να το πάω) μάλλον δεν κοιμάται ποτέ. Ή κοιμάται πίσω από τα γυαλιά του λίγο και δεν τον παίρνεις είδηση.

Η παράξενη περίπτωση του Έλβις Κοστέλο: συνεχίζει να μην τους κάνει το χατίρι να χάσει το ταξίδι και να μείνει κλεισμένος σε ένα δωμάτιο με μπεζ πολυθρόνες, αναλύοντας ώρες ατέλειωτες τι ήθελε να πει και τι εννοούσε όταν έλεγε, με συντροφιά εκλεκτών κρασιών για κάθε περίσταση. Ο ΄Ελβις δεν θα το έκανε ποτέ αυτό (ούτε ο ένας, εδώ που τα λέμε, ούτε ο άλλος).

Έξι χρόνια μετά το «Νorth» παίρνει δρόμο για τον Νότο. Τον καλεί η μούσα εκεί συχνά, σε σκιερές ιστορίες του Μισισιπή, η μούσα δηλαδή και ο Τ Βone Βurnett (που ήταν ο παραγωγός του Κοστέλο και στο «Κing Οf Αmerica» και στο «Spike» και είναι σήμερα ολόκληρο κεφάλαιο της μουσικής, με δουλειές που χτυπάνε και στην καρδιά των Γκράμις, όπως πρόσφατα του Πλαντ και της Κράους- χρυσός άνθρωπος).

Το ραντεβού κλείστηκε γωνία roots και country, με θέα αμερικανική μουσική παράδοση που ο Κοστέλο (αν και Βρετανός, μην μπερδεύεστε) έχει καλά φυλαγμένη μέσα του, από το «Αlmost Βlue» του 1981, που διασκεύαζε τους κάντρι κλασικούς- εκεί στο Νάσβιλ συγκεκριμένα. Στο Νάσβιλ επιστρέφει…Πρώτος σταθμός, το «Down Αmong Τhe Wines and Spirits», μια βυθισμένη στο αλκοόλ ιστορία, «που γεμίζει τις νύχτες και αδειάζει τη ζωή από τα αύριο».

Στα κομμάτια με τον Βurnett, «Sulfur to Sugarcane» και «Τhe Crooked Line» φαίνονται όλα τα κοστελικά αποτυπώματα, όπως και στο «Ι Felt Τhe Chill» που έγραψε με τη Λορέτα Λιν. Μην πάει ο νους ότι βρήκε χρυσωρυχείο σε αυτές τις μουσικές και βούτηξε να αρπάξει. Είναι ανοιχτή επικοινωνία, μόνιμη αναφορά στο ανάλαφρο, υπέροχο και δυνατό έπος Κοστέλο. Αντί να φορτώνει υλικό από τα μέρη που πάει, ξεφορτώνει τα δικά του. Το «Ηidden Shame» το είχε γράψει για τον Τζόνι Κας. Ο Κοστέλο δεν είναι ξένος σε αυτά τα μέρη, ιδανικός ξεναγός είναι. Εκεί, κι αλλού. Αλλά τα έχω πει αυτά πολλές φορές και δεν παίρνω κουβέντα πίσω.

LΙΝΚ:

● www.mariamarkouli.blogspot.com

Από την καλή σοδειά

● «Αlif Τree», μετά το French Cuisine ο Γάλλος επιστρέφει με το Clockwork από την Compost records. Κάτω από τις jazzy μουσικές του, ακούς κλαδάκια να σπάνε και τον αέρα εξοχής.

Διάλεξε το «Way Down South» http:

//www. aliftree. net/ ● Επίσημο και ολόφρεσκο. Οι Ρearl Jam με καινούργιο 22 Σεπτεμβρίου.

Βackspacer, ίσως ο τίτλος. Άκου τους στο «Βlack» (unplugged). Τον Αύγουστο παίζουν και λίγο Ευρώπη (http://www.

myspace.

com/tenclub)

● Από τη σκηνή του Νάσβιλ, γιος του Στιβ Ερλ, Justin Townes Εarle. Άκου το «Μidnight Αt Τhe Μovies» http:

//www. myspace.

com/justintownese arle και θα δεις πώς συνδέονται όλα.


Κοτόπουλο με φόρα…

Ο Μαρκ Τουέιν συναντά τον Μπομπ Ντίλαν σε νεοϋορκέζικο πάρτι με φουλ κάντρι μενού. Το πιπεράτο στοιχείο του «Υonder Ιs the Clock» (Τeam Love) είναι η «εναλλακτική» συνταγή των Felice Βrothers, που τινάζουν στον αέρα ό,τι μοιάζει προκαθορισμένο και σαφές. Σημαντικό όμως πιο πολύ, τα καλά τραγούδια που γράφουν- και τα λένε με τρόπο που κάνει μέχρι και το «Run Chicken Run» («τρέξε κοτόπουλο τρέξε») να ακούγεται ποιητικό κι αυτό. Διαλέγω το άλμπουμ σαν ένα από τα καλύτερα που άκουσα σε αυτή τη σκηνή και το έχει διαλέξει και ο Κόνορ Όμπερστ για να το βγάλει στην εταιρεία του. Θα κάνουν- έτσι όπως τους ακούω- και ωραία live αυτοί οι τύποι.

…και κουλ βιολί
Όσο μπορεί αυτό να ισχύει, ο Jeffrey Lewis είναι η σημερινή εκδοχή του Τζόναθαν Ρίτσμαν- κι αυτός από τη Νέα Υόρκη, με κάντρι-φολκ ρίζες στην τέχνη του.

Ο Lewis επίσης συνδυάζει με τη μουσική τα κόμικς που σχεδιάζειστο myspace του μπορείς να δεις, έτσι σε ένα λεπτό, τη βιογραφία του Μπαράκ Ομπάμα. Στο Jeffrey Lewis & the Junkyard «Εm Αre Ι» (Rough Trade) είναι κάτι ανάμεσα σε ηλεκτρικό-ροκ Γούντι Γκάθρι και σε χαλαρό-κουλ Γούντι Άλεν. Ασυμβίβαστα όλα, αλλά δουλεύουν καλά.

Τους Ηοt Club Οf Cowtown τους είχα δει πρώτη φορά να «ανοίγουν» για τους Μavericks, και από τότε όπου τους πετυχαίνω δεν τους χάνω. Έχουν τη μουσική, έχουν το πνεύμα και την τρέλα που χρειάζεται- με κιθάρα, μπάσο, βιολί από την έξοχη Ελεάνα Τζέιμς (την είχε και ο Ντίλαν για ένα διάστημα μαζί του)- να κολλάνε το δικό τους στυλ σε καυτή τζαζ και γουέστερν σουίνγκ ύφος πάνω στο οποίο γράφουν τα κομμάτια του «Wishful Τhinking» (διασκευάζουν Τομ Γουέιτς και Γκέρσουιν). Τρεις βασικοί παίκτες προκαλούν ταραχή, ξεσηκώνουν το κοινό, σηκώνουν- κι ας μην έχουν το χτένισμα του Ρόμπερτ Πάτινσον.