«Με την παράδοση ανάβεις καινούργιες φωτιές»

Σουρεαλιστικά λαϊκά παραμύθια αφηγείται ο Δήμος Αβδελιώδης, που δέκα χρόνια μετά επαναφέρει την «Εαρινή σύναξι των αγροφυλάκων» στις αίθουσες
«Η παράδοση δεν είναι νοσταλγία, αλλά μοχλός για το μέλλον», τονίζει ο σκηνοθέτης και 10 χρόνια μετά την «Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» πιστεύει ότι απευθύνεται σε πολύ διαφορετικούς θεατές, γιατί «δεν είναι μια ηθογραφική, μονοδιάστατη και προβλέψιμη ταινία. Έχει αποτυπώσει τον οίστρο και τα αισθήματα μιας σπάνιας και εξαιρετικά ευνοϊκής συγκυρίας για μένα, όταν ξαναβρέθηκα στη Χίο- τη γενέτειρά του – έπειτα από χρόνια, ενσωματώνο- ντας στον δραματουργικόιστό της ταινίας αυτές τις μικρές δηλητηριώδεις δόσεις που είναι η εισβολή μέσα στο έργο της ίδιας της πραγματικότητας. Γι΄ αυτό πιστεύω πως είναι ένα έργο που έχει ψυχή και μπορεί να αντέξει στον χρόνο».

Ένα φιλμ που μας γυρίζει σ΄ ένα χωριό της Χίου τη δεκαετία του ΄60 για να παρακολουθήσουμε τις εξωφρενικές και αντιεξουσιαστικές ακρότητες των κατοίκων του, που κανένας αγροφύλακας δεν θέλει να έχει δοσοληψίες μαζί τους γιατί τα καψώνια που τους κάνουν πάνε σύννεφο! Ο σκηνοθέτης του «Δέντρου που πληγώναμε», το βλέπει «περισσότερο ως ένα λαϊκό παραμύθι, όπου συνυπάρχουν βιωματικά στοιχεία μαζί με τη μέχρι πρόσφατα ζωντανή παράδοση του νησιού, αλλά και όλα εκείνα που άντλησα από την ελληνική μυθολογία».

Η «Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» είναι ίσως η αρχή μιας αναζήτησης, που ολοκληρώθηκε με το πρόσφατο θεατρικό έργο σας «Ο Μεγαλέξανδρος και το καταραμένο φίδι» πάνω στον κόσμο του Καραγκιόζη;

Είναι αλήθεια πως δεν ένιωσα να γράφω ένα θεατρικό έργο, αλλά ένα ακόμα σενάριο στο οποίο πάλευα να δώσω το στίγμα μου μέσα σε μια τρικυμία του παρελθόντος με το τώρα και το αύριο.

«Λαϊκός παραμυθάς», «σουρεαλιστής μύθων», «ποιητής λαϊκών δρώμενων» και άλλα πολλά σας έχουν αποκαλέσει.

Έχουν δοθεί μάλλον με γενναιοδωρία. Ο ίδιος δεν μπορώ να αξιολογήσω τον εαυτό μου γι΄ αυτά που έχω κάνει. Όμως μπορώ να πω για τις προθέσεις μου. Μ΄ ενδιαφέρει η παράδοση όχι σαν φυγή ή νοσταλγία, αλλά σαν μοχλός που αποκαλύπτει το μέλλον μας.

Τι είναι η τέχνη για σας;
Παρηγοριά. Παλεύεις για την ομορφιά, για το φευγαλέο του χρόνου. Γιατί έχεις την ψευδαίσθηση ότι τον διαχειρίζεσαι. Τον πας εμπρός, πίσω, τον διαστέλλεις και τον συσπειρώνεις. Κάνεις υπέρβαση, περιφρονείς τον θάνατο και τον φόβο. Θέλει μια αθωότητα ο φόβος για να νικηθεί.

ΙΝFΟ

«Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» προβάλλεται στους κινηματογράφους, ενώ μαζί με το «Δέντρο που πληγώναμε» κυκλοφόρησαν αυτές τις μέρες σε δύο καλαίσθητες κασετίνες DVD.

Η «Τρικυμία» δεν βούλιαξε ακόμα

Πέρασαν 10 χρόνια από την «Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων», μεσολάβησε ο θεατρικός Καραγκιόζης, αλλά νέα ταινία δεν υπήρξε… Το μεγαλεπήβολο σχέδιο της «Τρικυμίας» με τον Θανάση Βέγγο- πάνω στο έργο του Σαίξπηρ σε εκδοχή Αβδελιώδη- καθυστερεί και ο ίδιος μας λέει ότι «το πλοίο αυτό μπορεί να ναυάγησε, αλλά παραδόξως δεν βούλιαξε ακόμα», καθώς συνεχίζει να τον απασχολεί. Η παράδοση είναι κυρίαρχη στα έργα σας, τι σημαίνει για σας;

Η παράδοση συνεχίζει να ζει όταν τη φυλάνε οι άνθρωποι, όχι όπως το φως σ΄ ένα καντήλι, αλλά όταν με αυτήν ανάβουν καινούργιες φωτιές. Δεν είμαι φετιχιστής της παράδοσης. Σέβομαι τους δασκάλους, για να παίρνω δύναμη. Δεν ξεχνώ τον κόσμο των νεκρών, το παρελθόν μας. Αυτό είναι η παράδοση για μένα. Είμαστε πάνω σ΄ ένα τεράστιο σύμπαν που πρέπει να το εκτιμήσουμε, να του δώσουμε αξία για να μπορέσουμε να το απολαύσουμε.