ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Από πείνα!..

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Βασίλης Μπάμπαλης, Αριστάρχου 11, Ηλιούπολη, γράφει:

«Ξεφυλλίζοντας προ ημερών το έντυπο της περιοδικής έκδοσης των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, αντίκρυσασοκαρίστηκα, θύμωσα και ντράπηκα μαζί- έναν τίτλο:

“100.000 πεθαίνουν κάθε μέρα (!) από πείνα”!

Είναι τρομερό! Είναι ασύλληπτο! Κυρίως είναι ντροπή! Ντροπή για όλους μας. Κανείς μας δεν εξαιρείται. Εάν είχαμεκυβερνήσεις, οργανισμοί, ο καθένας μας- τσίπα, θα μας ήταν αδύνατον να βολευτούμε στο κρεβάτι μας το βράδυ, όταν έστω και ένα παιδί στον κόσμο ξαπλώνει με άδειο το στομαχάκι του! Ο θάνατος από πείνα είναι ιδιαίτερα επώδυνος! Είναι μαρτυρικός!

Θα μου πουν: Και τι θες να κάνω εγώ ο μισθοσυντήρητος ανθρωπάκος; Να φας ένα γεύμα λιγότερο τον μήνα, που θα σου κάνει και καλό, και να συνδράμεις μέσω τόσων οργανώσεων (Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Αction Αid, Unicef κ.ά.) το έργο τους.

Κάνε έστω αυτό! Μετά, να μαυρίζεις σε κάθε ευκαιρία στις εκλογές όλους εκείνους τους λιμοκοντόρους που σε δουλεύουν καθημερινά στο γυαλί, ασχολούμενοι με ηλίθια θέματα! Αυτούς που κατασπαταλώντας δημόσιο χρήμα κάνουν φιγούρα!

Γατί αν οι κυβερνήσεις των “ανεπτυγμένων” χωρών αποφάσιζαν πραγματικά να σταθούν στο πρόβλημα αυτό, θεωρώ ότι εν μια νυκτί θα έβρισκε τη λύση του στη μεγαλύτερή του έκταση.

Αλλά βολεύτηκες εσύ, κι εγώ, με γυαλιστερά περιτυλίγματα μιας καλά (;) κρυμμένης μπόχας! Έτσι χωνόμαστε στο καβούκι μας και από ΄κεί πάν΄ κι οι άλλοι! Είναι ντροπή και αηδία να ακούς- και να βλέπεις- την ιλιγγιώδη αύξηση των υπέρβαρων και παχύσαρκων στον δυτικό κόσμο, και από την άλλη…

Σκέψου ότι με τα φαγητά που πετάμε θα ζούσαν οι μισοί!

Είναι άδικο!

Κλείνω με λόγια από ένα τραγούδι του Λευτ.

Παπαδόπουλου, λόγια που αναφέρονται σε κάποιον συνάνθρωπό μας που μόλις πέθανε από πείνα… Λόγια που μόνο κάποιος που ένιωσε στο πετσί του αυτήν την κατάρα θα μπορούσε να γράψει:

“… κι είχε στα χείλη μια φτυσιά για σένανε, για μένανε και τον ντουνιά τον ψεύτη…”».