Το Πνεύμα του Τόνου

Σπάνιοι άνθρωποι!
Της Εύας Κοταμανίδου

Θλίβεσαι βαθιά όταν φεύγουν άνθρωποι άξιοι, που εκτιμάς τον πλούτο της γνώσης, της εμπεριστατωμένης κρίσης και γνώμης τους, τις προτάσεις, τα πιστεύω τους, τη γενναία στάση τους στην όποια δυσκολία της ζωής, μηδέποτε οπισθοχωρούντες, υπερασπιζόμενοι σταθερά τις ιδέες τους με κάθε κόστος προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό. Τρεις τέτοιοι άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης και της πολιτικής, μας άφησαν τις τελευταίες μέρες. Ο Αλέξανδρος Αργυρίου, ο Κώστας Σφήκας, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ο καθένας και η ιδιαίτερη, μοναδική προσωπικότητά του. Διανοούμενοι, πεφωτισμένοι και οι τρεις, άνθρωποι ακέραιου ήθους και ανάλογου ύφους. Είχα γνωρίσει και τους τρεις. Αυτό που τους χαρακτήριζε ήταν η ευγένεια, η απλότητα, η σεμνότητα, καίρια στοιχεία υψηλής πνευματικότητας, κατάρτισης, χωρίς ανασφάλειες και τάσεις αυτοπροβολής, διαπνεόμενοι από πάθος και αγωνιστικότητα για την αλήθεια που πίστευαν και υπηρετούσαν αφειδώλευτα.

Ο Α. Αργυρίου, φίλος ποιητών και συγγραφέων, αυτοδίδακτος, μελετητής, κριτικός, ιστορικός, λάτρης της λογοτεχνίας. Ο Κ. Σφήκας, ο μοναχικός πρωτοπόρος του ελληνικού κινηματογράφου, κομιστής ενός νέου τρόπου κινηματογραφικής γραφής, συμβολικής, φανταστικής, πάντα αξιοπρεπής, λιγομίλητος, ακατάβλητος. Όσο για τον Μ. Παπαγιαννάκη τι να πρωτοπεί κανείς; Αγωνιστής της Αριστεράς απ΄ τα νιάτα του, διανοούμενος επαναστάτης, πολυδιαβασμένος στοχαστής, οραματιστής, ουμανιστής, οικολόγος, τολμηρός σε ιδέες και πράξεις, άνθρωπος μοναδικός του πολιτικού πολιτισμού. «Τέτοιοι άνθρωποι είναι σπάνιοι και πρέπει να τους αγαπά κανείς», να τους έχει πρότυπο και υπόδειγμα.