Το Πνεύμα του Τόνου

Πού πάει το ποτάμι
Της Εύας Κοταμανίδου

Τραγικωμωδία ή σκέτο αλαλούμ, αυτά που ζούμε τους τελευταίους μήνες; Να βάλεις τα γέλια ή τα κλάματα; Τα ΄ριξαν όλα μέσα σε ένα μεγάλο μπλέντερ τής πιο διεφθαρμένης απολίτιστης πολιτικής, μίζες, κλοπές δημοσίου χρήματος, άνομα συμφέροντα, υποκλοπές, ομόλογα, κουμπάρους, αγύρτες μοναχούς, κι αλέθουν ολημερίς κι ολονυχτίς ψέματα, αλαζονεία, θράσος απροσμέτρητο, αποφυγή ευθυνών κι ό,τι άλλο σαθρό, βρώμικο, ευτελές βάζει ο ταραγμένος εγκέφαλός τους κι έχουν και το πολιτικό, αχαρακτήριστο σθένος να επαναλαμβάνουν προεκλογικά τα ίδια χιλιοειπωμένα, τετριμμένα λόγια, τα μηδέποτε πραγματοποιηθέντα, τα ίδια κενού περιεχομένου παλαιά συνθήματα και υποσχέσεις, όπως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, προχωράμε, δεν το βάζουμε κάτω, όλοι μαζί με δύναμη μπροστά, δεσμευόμαστε, υποσχόμαστε για όσα σας τάζουμε, πρώτα ο πολίτης, μέχρι και τα παπαγαλάκια πήραν τον λόγο, μέχρι και το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» κακοποιήθηκε, μεταφράστηκε κατά το δοκούν. Και οι ψηφοφόροι; Χαλαροί, μακριά κι αλάργα. Ενδιαφέρον μηδέν, κάλλιο μπάνιο κι αποχή. Για χαζούς τους περνάνε;

Ύστερα από τόσα σκάνδαλα, τόσες διαψεύσεις υπεσχημένων, απέκτησαν πείρα, δεν μασάνε άλλα «σεμνότητα και ταπεινότητα», άλλη καταρράκωση, υποβάθμιση κάθε έννοιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Εκτός απ΄ τους φανατικούς, «τυφλούς τα τ΄ ώτα, τον τε νουν», οπαδούς, υπάρχουν και οι ενεργοί, σκεπτόμενοι, κρίνοντες πολίτες. Κάποιοι μετράνε «κουκιά», άλλοι μετράνε ζωή μ΄ αξιοπρέπεια, παιδεία, υγεία, πολιτισμό της καθημερινότητας, μια κοινωνία με αληθινές στην πράξη, ιδέες και αξίες. Δεν πάει άλλο! Το ποτάμι φουσκώνει επικίνδυνα, γρήγορα θα ξεχειλίσει και θα μας πνίξει όλους, δικαίους και αδίκους!