[ Δρόμοι ]

Αν…
η πράξη του μπορούσε να χρησιμέψει σε κάτι…
Ήταν…
… 54 ετών ο Ζαν-Μισέλ. Και πατέρας τριών παιδιών. Τεχνικός εγνωσμένης αξίας, δούλευε στους δορυφόρους. Κι είχε αφιερώσει δεκάδες χρόνια από τη ζωή του στη δουλειά του. Και στη Φρανς Τέλεκομ (τον γαλλικό ΟΤΕ). Ώσπου μια μέρα, οι προϊστάμενοί του κάτι του είπαν για αναδιάρθρωση. Και για κλείσιμο του τηλεφωνικού κέντρου. Και για περιορισμό του προσωπικού. Ο διευθυντής τον φώναξε και του είπε: «Πρέπει να αλλάξεις δουλειά». Η Αν-Μαρί, εκπρόσωπος των εργαζομένων στο συνδικάτο, θυμάται πόσο καλόβολος ήταν. Και λέει στην εφημερίδα «Φρανς Σουάρ»: «Ήταν πολύ θετικός. Είχε όλη τη διάθεση να προσαρμοστεί. Μα εκείνοι του ζητούσαν να γίνει άλλος άνθρωπος. Να γίνει πωλητής, να φέρνει χρήμα, να χαμογελάει στους πελάτες και να τους μιλάει με πειστική φωνή. Του ζητούσαν να κάνει πράγματα που ούτε ήξερε ούτε μπορούσε». Δεν τα κατάφερε. Έτσι, ο Ζαν-Μισέλ άρχισε να ψάχνει δουλειά σε άλλα τμήματα της εταιρείας, παντού. Μα κανείς δεν τον ήθελε. Έχασε το ηθικό του.

Η Αν-Μαρί…
… θυμάται πως του φέρονταν σαν να ήταν ένα περιττό βάρος. «Τους προειδοποίησα. Τους είπα, αυτός ο άνθρωπος δεν πάει καλά, χρειάζεται βοήθεια. Δεν ήταν ακόμη τότε πολύ αργά για να του απλώσουν το χέρι…». Ο Ζαν-Μισέλ βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. «Αρρώστησε βαριά και περίμενε να περάσει από μια επιτροπή που θα τον προωθούσε σε μια άλλη δουλειά. Όμως, το ραντεβού δεν έγινε ποτέ και ο φάκελός του έμεινε μήνες κλειδωμένος σε ένα συρτάρι». Μια Δευτέρα που η ΑνΜαρί βρισκόταν στη δουλειά της, χτύπησε το τηλέφωνο. Στη άλλη άκρη της γραμμής άκουσε τη φωνή τού Ζαν-Μισέλ σαν να κρεμόταν από μια κλωστή, έτοιμη να σπάσει. «Δεν πίστευε τίποτα πια. Μιλήσαμε πολλή ώρα. Ύστερα βγήκα για να πάρω το τρένο. Και τέλειωσαν όλα…». Ο Ζαν-Μισέλ έδωσε τέλος στη ζωή του, πέφτοντας στις γραμμές του τρένου. Ήταν ένας από τους 7 εργαζομένους της Φρανς Τέλεκομ που μέσα σε έναν χρόνο οι συνθήκες της δουλειάς τούς έσπρωξαν στην αυτοκτονία. Το γαλλικό «Παρατηρητήριο για το στρες στους χώρους εργασίας» αναφέρει πως άλλοι 10 συνάδελφοί τους έχουν αποπειραθεί σε αυτό το διάστημα να κάνουν το ίδιο. Η Αν-Μαρί δεν έχει ξεπεράσει ακόμη το σοκ. «Κι όμως, μια κίνηση από τη Φρανς Τέλεκομ θα ήταν αρκετή…» λέει. «Κι αυτό είναι που με πλημμυρίζει από οργή».

Στο αυτοκίνητο…
… του άτυχου τεχνικού βρέθηκαν χαρτιά κι επιστολές που απευθύνονταν εδώ κι εκεί. Κι ανάμεσά τους μία για την Αν-Μαρί. Πρόδιδαν όλες τη σύγχυσή του. «Ήθελε να δώσω τη μαρτυρία μου, να διηγηθώ την ιστορία του. Το συνδικάτο δημοσίευσε το γράμμα που μου έστειλε. Αυτό ήταν το θέλημά του». «Αν μπορούσε μονάχα αυτή η πράξη μου να χρησιμέψει σε κάτι…» έγραφε ο Ζαν-Μισέλ. «Συχωρέστε με που το έβαλα κάτω. Κι ευχαριστώ».