«Αν δεν ξέρεις τι συμβαίνει, μην ψηφίζεις καθόλου»

«Είμαι ένα κορίτσι του λαού και έτσι θα παραμείνω. Όμως αυτό δεν με εμποδίζει να έχω διάθεση να δοκιμάζω στη ζωή μου νέα πράγματα» λέει η Πατρίσια Κάας στους Γάλλους συμπατριώτες της μέσα από τη συνέντευξή της στη «Liberation».

Η ελπίδα των Γάλλων για νίκη της χώρας τους στη Γιουροβίζιον ήταν πολύ «κομψή», πολύ άρτια για να συναγωνιστεί το ετήσιο τηλεοπτικό πανευρωπαϊκό πανηγύρι. Το τραγούδι της «Εt s΄ il fallait le faire» έφτασε στην 8η θέση.

Όμως οι πωλήσεις των δίσκων της έχουν φτάσει τα δεκαέξι εκατομμύρια, ενώ οι συναυλίες τής περιοδείας της για το νέο της άλμπουμ, «Κabaret», ανέρχονται στις 160 εμφανίσεις μέχρι τις αρχές του 2010. «Στην αρχή η πρόταση να λάβω μέρος στη Γιουροβίζιον με ξένισε. Στη διοργάνωση αυτή πηγαίνουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι ή οι πολλοί νέοι. Αλλά μου αρέσουν οι προκλήσεις. Άλλωστε στο παρελθόν έχουν εμφανιστεί εκεί και έμπειροι τραγουδιστές. Είπα, λοιπόν, γιατί όχι; Το αντιμετωπίζω σαν αθλητική διοργάνωση, κάτι σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Άλλωστε με συγκίνησε το γεγονός ότι θα τραγουδούσα στην αίθουσα που φιλοξένησε την πρώτη μου συναυλία σε χώρα της Ανατολικής Ευρώπης». Κι αναφέρει έναν λόγο παραπάνω, τη 16η Μαΐου: είναι η ημέρα που πέθανε η μητέρα της και της οποίας τη μνήμη τιμά εδώ και 20 χρόνια μένοντας μακριά από το μικρόφωνο.

Γεννήθηκε σε μία περιοχή της Αλσατίας, πενήντα μέτρα από τα γερμανικά σύνορα, από Γερμανίδα μητέρα και Γάλλο πατέρα.

Κληρονόμησε μια βαριά προφορά και τη διπλή υπηκοότητα. Και η διαμονή της από το 2000 και για έξι χρόνια στη Ζυρίχη συνέβαλε και αυτή στην παγίωση μιας αδιαφορίας για το εκλογικό της δικαίωμα. «Δεν ψηφίζω ποτέ.

Πιστεύω ότι για να ψηφίσεις, πρέπει να ξέρεις πολύ καλά τι συμβαίνει». Η 42χρονη Κάας έχει την ηλικία που άλλες γυναίκες δηλώνουν συναισθηματικά διαλυμένες. Εκείνη όμως λέει: «Η νούμερο ένα πολυτέλεια που διαθέτω είναι η καλλιτεχνική και συναισθηματική μου ανεξαρτησία».

Χωρίς παιδί, αλλά καλά με τον εαυτό της, γνωρίστηκε με τον σεφ του διάσημου παριζιάνικου ξενοδοχείου «Μερίς» κι άρχισε να βγαίνει μαζί του. «Τα πάμε καλά, ζούμε χωριστά, αλλά ο Γιανίκ είναι παρών χωρίς να με πνίγει».