[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πάντα αντηλιακό πριν την έκθεση ιδεών

Κάθε χρόνο που διαβάζω το θέμα της έκθεσης στις Πανελλήνιες σκέφτομαι:

καλά που μεγάλωσα και δεν χρειάζεται να ξαναδώσω τέτοιες εξετάσεις. Κάθε χρόνο μου περνάνε διάφορες ιδέες από το μυαλό που αν τις έγραφα, σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται την άλλη μέρα από τα φροντιστήρια στις εφημερίδες, ποιος ξέρει με τι μονοψήφιο νούμερο θα με βαθμολογούσαν. Ουφ, είναι μεγάλη ανακούφιση να ξεφεύγεις από την πονηρή αυτή παγίδα που λεγόταν παλιά Έκθεση ιδεών, κι ίσως δεν λέγεται έτσι τώρα πια, αλλά δεν παύει να ενέχει τον κίνδυνο να σε εκθέσει. Και κάθε χρόνο, λες και τα ψάχνουν βρε παιδί μου αυτά τα θέματα, είναι σα να τα έχουν μελετήσει για να σε βάλουν να εκτεθείς με τις ιδέες σου σε διάφορους κινδύνους και να σε κόψουν με συνοπτικές διαδικασίες.

Θυμάμαι τώρα εκείνο με τη λέξη «κοινωνισμός» που θα πει κομμουνισμός αλλά δεν έπρεπε να το γράψεις αυτό, έπρεπε να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Και πέρσι με την παράδοση έπρεπε να πείσεις τους συμμαθητές για την προσφορά της, όχι απλώς να την υποστηρίξεις δηλαδή. Αλλά το φετινό ήταν η σούπερ παγίδα. Δηλαδή τι εννοεί, ότι τα παιδιά καίνε τα βιβλία επειδή βιάζονται να καταργήσουν τον τυπωμένο λόγο, βιάζονται να παραχωρήσουν την πρωτοκαθεδρία στο Ίντερνετ; Κι αν σου μπει η ιδέα ότι με το Ίντερνετ μερικά παιδιά ανακαλύπτουν πως η γραφή και ο λόγος είναι αξεπέραστα, εφ΄ όσον κι εκεί οι άνθρωποι γράφουν, οπότε ενδέχεται να επιστρέψουν στα βιβλία και να τα βγάλουν από την πυρά, δεν πρέπει να τη γράψεις, μήπως είναι εκτός γραμμής; Γενικά, όσο λιγότερο εκθέτεις το μυαλό σου σε παραγωγή ιδεών τόσο το καλύτερο. Η έκθεση βλάπτει σοβαρά τις ιδέες.