ΠΡΟΣΩΠΑ Ο «σωματοφύλακας» της Κάρλας

gangel@dolnet.gr
«Ξέρω πως το βιβλίο αυτό υπάρχει χάρη στην Κάρλα. Χωρίς αυτήν, δεν θα βρισκόσασταν τώρα εδώ», λέει ο Φρανκ Ντεμύλ στη δημοσιογράφο του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», η οποία τον συνάντησε με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του «Μια μικρή βόλτα στην κόλαση» (Εκδ. Μoment). Είναι αλήθεια πως οι εκδότες τον παραμελούσαν για καιρό. «Η ιστορία σας δεν ενδιαφέρει κανένα», του έλεγαν. Ζωές ρημαγμένες από κάποιον παιδεραστή υπάρχουν πολλές- αν και στο τέλος του δικού του τούνελ βρίσκονταν οι αδελφές Μπρούνι-Τεντέσκι, η Βαλέρια που του άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της το 1986 και η Κάρλα που του έδωσε δουλειά. Μετά όμως η Κάρλα παντρεύτηκε τον Νικολά Σαρκοζύ και ο Φρανκ Ντεμύλ υπέγραψε αμέσως εκδοτικό συμβόλαιο. Το βιβλίο του ήταν πλέον οι εξομολογήσεις του στενότερου συνεργάτη της πρώτης κυρίας της Γαλλίας. Διότι η Κάρλα Μπρούνι-Σαρκοζύ εμπιστεύεται τα πάντα στον «Φράνκι», όπως τον αποκαλεί: τον γιο της, το σπίτι της, την πιστωτική κάρτα της, τη μουσική της. «Είναι ο βοηθός μου», λέει. «Θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος φίλος μου… Χωρίς αυτόν είμαι χαμένη. Ξέρει τα πάντα για τη ζωή μου». Τα ξέρει όλα, αλλά δεν λέει τίποτε: «Υποσχέθηκα στην Κάρλα ότι θα είμαι γι΄ αυτήν όπως ένας σωματοφύλακας για τη βασίλισσά του», εξηγεί εκείνος.

Ο Φράνκι έχει γνωρίσει τα ναρκωτικά, τη φυλακή και το πεζοδρόμιο και ξέρει ότι αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι το βιβλίο του (το έγραψε με τον δημοσιογράφο της «Λιμπερασιόν», Λουντοβίκ Περέν), αλλά η Κάρλα. Έτσι κι αυτός της αφιερώνει ένα κεφάλαιο, από το οποίο μαθαίνουμε ότι… είναι ωραία, δουλευταρού και «ερωτευμένη με τον πρόεδρο». Όμως το δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η απερίφραστη και καθόλου μελοδραματική αφήγηση της παιδικής του ηλικίας.

Ο πατέρας του ήταν σιδεράς και πέθανε 29 ετών από καρκίνο. Η μητέρα του τον εγκατέλειπε στους μαοϊστές φίλους της· κι ένα βράδυ, ένας δημοσιογράφος της «Λιμπερασιόν» γλίστρησε στο κρεβάτι του μικρού Φρανκ. Ο Κριστιάν Ενιόν, 40 χρονών τότε, εμφανιζόταν ως κηδεμόνας του Φρανκ, αλλά έως τα 17 του υπήρξε ο δήμιός του. Του έκανε δώρα, του μιλούσε για ιδανικά, τον γνώριζε σε έξυπνους ανθρώπους, όμως το πρώτο που του ζητούσε όταν γύριζε από το σχολείο, γράφει ο Ντεμύλ, ήταν να κατεβάσει το παντελόνι του. Στη «Λιμπερασιόν», στην οποία ο Φρανκ υπήρξε από τα 14 του μεταφορέας, τηλεφωνητής και μετά μακετίστας, γνώριζαν οι πάντες τι συνέβαινε. Όταν πάτησε τα 40, ο Φρανκ πήγε να βρει τον παιδεραστή και ο ηλικιωμένος πλέον δημοσιογράφος του είπε: «Ξέρεις, ήταν μια άλλη εποχή. Ήταν το πνεύμα της “Λιμπερασιόν” που προηγήθηκε της έλευσης του Μιττερράν στην εξουσία». Την ημέρα της κηδείας του Ενιόν, ο Σερζ Ζυλί, ο διευθυντής της «Λιμπερασιόν», έσφιξε τον Φρανκ στην αγκαλιά του…