[ Δρόμοι ]

Το συναίσθημα…
… καταπνίγει τη λογική, όταν παρακολουθεί κανείς την έκπτωση του σύγχρονου πολιτικού βίου. Οργή, απόγνωση, αηδία προκαλούν τα σκάνδαλα της εξουσίας στην Αγγλία και τη Γαλλία (και όχι μόνο εκεί). Και ο ιδεολογικός διάλογος για τα μεγάλα ζητήματα που καίνε τους λαούς υπερκαλύπτεται από τα συναισθήματα, όπως το είχε εξηγήσει πέρυσι ο δημοσιογράφος και πολιτικός Νοέλ Μαμέρ στο βιβλίο του «Η τυραννία των συναισθημάτων». Πριν από αυτόν, ο ποιητής Πολ Βαλερί είχε πει: «Η πολιτική είναι η τέχνη να αποτρέπεις τον λαό να παίρνει μέρος στις υποθέσεις που κατ΄ εξοχήν τον αφορούν».

«Βουλευτές..,
… βολευτές», ακούγεται παντού. Κι είναι αυτή μια γάγγραινα που, μαζί με τον αρρωστημένο, κατατρώγει και τον υγιή πολιτικό ιστό. «Τι να κάνουμε μπροστά σε αυτή την αρρώστια;» αναρωτιέται ο Γκι Λακούρ στην εφημερίδα «Συντ-Ουέστ». Μπορούμε να γίνουμε απολιτικοί; Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με παραίτηση από όλα εκείνα τα ζητήματα που είναι καθοριστικά για την καθημερινή μας ζωή. Διακόσια τόσα χρόνια από τότε που η Γαλλική Επανάσταση έφερε τον πολίτη στο προσκήνιο της Ιστορίας και του ανέθεσε την ευθύνη της ζωής του και της πόλης του, μπορούμε σήμερα να τα διαγράψουμε όλα αυτά με μια μονοκονδυλιά; Η αντιπολιτική διάθεση είναι σίγουρα διαβρωτική, λέει ο Γκι Λακούρ. Και ενθαρρύνεται και εκτρέφεται από τις ίδιες εκείνες συντηρητικές δυνάμεις που ποτέ τους δεν «χώνεψαν» την επανάσταση, ούτε ακόμη όταν πια «σκότωσαν» την Παρισινή Κομμούνα. Όμως, η έννοια της Δεξιάς και της Αριστεράς που βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει από το 1789. Και από τότε τη συναντούμε διαρκώς σε όλα τα πολιτικά συστήματα. Σε αυτούς τους δυο πόλους αναγνωρίζουμε κάθε φορά εκείνους που προασπίζονται τα συμφέροντα των λίγων (τη Δεξιά) και εκείνους που αγωνίζονται για μια εξισωτική κοινωνία των πολλών (την Αριστερά).

Στις μέρες μας..,
… ορισμένοι συντηρητικοί πολιτικοί κύκλοι δεν παύουν να υποβαθμίζουν αυτή την αντιπαράθεση με κάθε ευκαιρία, επικαλούμενοι την παγκοσμιοποίηση που θα φέρει ευημερία σε όλους, την πρωτοκαθεδρία των αγορών και τις ανάγκες ασφάλειας των χωρών. Όμως, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει την ιστορική πραγματικότητα: είτε αυτή ήταν στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, οι μεγάλες κοινωνικές πρόοδοι και κατακτήσεις υπήρξαν έργο της Αριστεράς. Η υποχώρησή της τις τελευταίες δεκαετίες είναι εκείνη που μας επέστρεψε στο σημείο να διεκδικούμε ξανά, την περασμένη Πρωτομαγιά, κεκτημένα δικαιώματα δύο αιώνων. Η αντιπαράθεση Δεξιάς- Αριστεράς δεν έσβησε ποτέ.

Η αντικοινωνική…
… φρενίτιδα της εξουσίας, που σήμερα παρατηρείται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μας φέρνει στον νου εκείνο που είχε πει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος: «Εκείνοι που με προθυμία εγκαταλείπουν κάποια από τα θεμελιώδη δικαιώματά τους με αντάλλαγμα κάποια απατηλή ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε το ένα ούτε το άλλο».