Το Πνεύμα του Τόνου

Αξιοκρατία
Της Εύας Κοταμανίδου

Λέξη πολυσήμαντη στα λεξικά (η επικράτηση και ανάδειξη στην κοινωνία των πραγματικά άξιων ατόμων), ανηλεώς καταδιωκόμενη έννοια απ΄ τους κοινωνικά ανάξιους, μέτριους, αναξιόπιστους. Την επαινούν, την εξυμνούν, επαιρόμενοι ότι την αναγνωρίζουν, αυτοί που κυρίως τη φοβούνται, την κυνηγούν, γιατί δεν την κατέχουν και φυσικά δεν την αντέχουν. Πρώτη επαφή με την έννοια της αξιοκρατίας, ως φυσική συνέπεια την καταλαβαίναμε τότε, είχαμε σαν παιδιά στο σχολείο. Ο πρώτος, ο καλύτερος, ο πιο ευφυής, ο πιο άξιος, την απολάμβανε χωρίς επιφυλάξεις και ενδοιασμούς από δασκάλους και συμμαθητές. Οι βαθμοί του αδιάψευστος μάρτυρας. Ήταν άξιος, γιατί… το άξιζε. Όταν όμως μεγαλώνοντας έπαυε ο έντιμος συναγωνισμός και μπαίνοντας στον στίβο της ζωής, γνωρίζαμε τον σκληρό ανταγωνισμό, τότε τα εμπόδια υψώνανε τείχος θεόρατο. Ζήλειες, μίση, αντιπαλότητες, συμφέροντα, πάθη, παράγοντες και παραγοντίσκοι, ομάδες, παρέες, απαιτούσαν να σκύψεις, να ενδώσεις, να προσκυνήσεις τις «αυθεντίες».

Η άρνηση σήμαινε παράκαμψη, αποβολή, απώθηση στα μετόπισθεν της σιωπής. Και τότε άρχιζε η επώδυνη αντίσταση, η πάλη, γιατί η αξία δεν υποτάσσεται, δεν παραγνωρίζεται εύκολα, δεν παραδίδεται αμαχητί, δεν σβήνει, αυτοαναφλέγεται και ξαναλάμπει. Σκέψεις πικρές που γέννησε η γνώση, η πείρα, σε μια στιγμή κοινωνικοπολιτικής παρακμής και διασυρμού πολιτισμικών- δημοκρατικών αιώνιων αξιών, από περιδεείς, ανάξιους πολιτικούς, βουτηγμένους στη διαφθορά της εξουσίας. Για πολλοστή φορά η αξιοκρατία ρίχνεται στον Καιάδα, για χάρη της θλιβερής αναξιοκρατίας. Μια ζωή άλλωστε η Ελλάδα έτρωγε τα ίδια τα παιδιά της ή τα ΄διωχνε στο εξωτερικό. Ώς πότε όμως;