ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί Αγάπης

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Οδ. Μανωλίτσης, Κολοκοτρώνη 23, Λευκάδα, έστειλε στη στήλη ένα γράμμα που αφορά στο «Άσμα Ασμάτων», σε μένα και τη σύζυγό μου. Επειδή είναι εγκωμιαστικό, σκέφτηκα να μην το δημοσιεύσω. Αλλά έτσι θα αδικούσα τον επιστολογράφο.

Επιπλέον, σκέφτηκα: ο καθένας μπορεί να γράφει οτιδήποτε αρνητικό για τον οποιονδήποτε και να το δημοσιεύω και όταν γράψει κάτι θετικό να το αποσιωπώ; Δεν είναι άδικο;

Κατέληξα ότι το γράμμα οφείλω να το δημοσιεύσω. Έχει ως εξής: «Είναι πραγματικά παρήγορο, σε καιρούς που καθημερινά κατακλυζόμαστε από θεάματα και ακούσματα φτηνά και κακόγουστα, να παρουσιάζονται από σκηνής έργα εμπνευσμένα, από κείμενα που αντέχουν στη “σκόνη του χρόνου”.

Ο λόγος για τη θεατρική παράσταση “Τα μαγικά του έρωτα” που πρόσφατα σκηνοθέτησε η κ. Ράια Μουζενίδου, σε μουσική Μάριου Στρόφαλη και κείμενα δικά σου, βασισμένα στο υπέροχο “Άσμα Ασμάτων” της Βίβλου.

Διαιώνιο και πάντα επίκαιρο το θέμα του “Άσματος”. Η δύναμη της Αγάπης. Μελωδεί ο Χορός του “Άσματος”: “…Ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη/…ύδωρ πολύ ου δυνήσεται σβέσαι την αγάπην/ και ποταμοί ου συγκλύσουσιν αυτήν”.

Εξομολογείται η Νύφη του “Άσματος…”, όταν ακούει τη γνώριμη φωνή του αγαπημένου της. “Εγώ καθεύδω και η καρδία μου αγρυπνεί”. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ηχώ αυτού του στίχου είναι τα λόγια ενός μεγάλου ασκητή της ερήμου. “Ο όντως ερών αεί του φιλουμένου φαντάζεται το πρόσωπον, και τούτο ένδον ενηδόνως περιπτύσσεται. Αυτός ουκέτι ουδέ καθ΄ ύπνους ηρεμείν τον πόθον δύναται…”.

Από την ίδια σκοπιά, ο καθηγητής Χρ. Γιανναράς, στο βαθυστόχαστο έργο του Σχόλιο στο “Άσμα Ασμάτων” θα υπογραμμίσει. “Μέτρο της αγάπης μόνο ο πόθος. Αλλά πόθος προσώπου, πόθος του Άλλου (…) Όχι να υπάρχεις και επιπλέον να αγαπάς. Αλλά να υπάρχεις μόνο επειδή αγαπάς”. Τη δύναμη της αγάπης έχει υμνήσει με τα λυρικότερα Χορικά και ο αρχαίος τραγικός λόγος. Γνωστό το Χορικό της Σοφόκλειας “Αντιγόνης”, “έρως ανίκατε μάχαν”. Και ο Χορός στον “Ιππόλυτο” του Ευριπίδη θα τραγουδήσει τον Έρωτα.

Αληθινά ποιήματα σε λόγο πεζό και τα υψηλής τέχνης έργα του Πλάτωνος, Συμπόσιον και “Φαίδρος”. Από την “καινή εντολή” της Αγάπης εμπνεύσθηκε ένα ανήσυχο πνεύμα, ο Απόστολος Παύλος και έγραψε στους Κορινθίους τον δικό του Ύμνο. Ένα πρότυπο ρητορικής της καρδιάς. Στις μέρες μας που περισσεύουν τα “αλαλάζοντα κύμβαλα”».