«ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ»

Οι πιο πολλές από τις ταινίες μας που ξεχωρίζουν στα διεθνή φεστιβάλ μετά δυσκολίας βρίσκουν διανομή στις ελληνικές αίθουσες και όταν το καταφέρνουν, η ανταπόκριση του κοινού είναι χλιαρή. Γιατί;

«Το κοινό αποφεύγει να δει τον εαυτό του και καταφεύγει είτε σε ταινίες που δείχνουν μια παλιά Ελλάδα («Νύφες», «Πολίτικη κουζίνα») είτε σε απομιμήσεις των εγχώριων σίριαλ και του Αλμοδόβαρ αφού δεν έχει βγει ο Έλληνας Αλμοδόβαρ», προσθέτει ο Μάρκος Γκαστίν.

Πιο ρεαλιστής ο Γιώργος Λάνθιμος, υποστηρίζει απλά ότι «το ίδιο περιορισμένο κοινό υπάρχει και για τις ξένες, αντίστοιχες, ταινίες. Αυτές όμως θα έχουν σταθερή σχέση με το κοινό, ενώ τα μπλοκμπάστερς παθαίνουν στην Ελλάδα όλο και μεγαλύτερη πανωλεθρία».

«Είναι προβληματικές οι συνθήκες παραγωγής στη χώρα μας και πέρα από τους ιδιώτες διανομείς που έχουν επιβάλει το μονοπώλιο του δικού τους προϊόντος ως παραγωγοί, διανομείς και αιθουσάρχες, μεγάλο μερίδιο ευθύνης θεωρώ πως έχει και το Δημόσιο αφού είμαστε οι ουραγοί τις Ευρώπης στις κρατικές χρηματοδοτήσεις για το σινεμά», προσθέτει ο Αλέξης Αλεξίου. «Ενώ το κόστος παραγωγής διαρκώς αυξάνεται, οι χρηματοδοτήσεις του ΕΚΚ ή της ΕΡΤ αντί να αυξάνονται μειώνονται κάθε χρόνο, κόντρα σε κάθε λογική της υπόλοιπης ευρωπαϊκής πραγματικότητας που θέλει το κράτος να στηρίζει το σινεμά ακόμα και σε περίοδο κρίσης, όπως πράττει και για τη βιομηχανία ή τις επιχειρήσεις. Ακόμα και μικρές χώρες όπως η Ρουμανία διαθέτουν διπλάσια ή τριπλάσια χρήματα για τον κινηματογράφο».