Η αναβάθμιση της παραεπιστήμης

Με δεδομένα τα κέντρα παραγωγής και διακίνησης τέτοιων στοιχείων και ιδεών, από τον Γεωργαλά για το εν λόγω κείμενο, γενικότερα τους «ετυμολόγους» του ακροδεξιού και ουφολογικούΔαυλούή της «Ελληνικής Αγωγής» του Άδωνη Γεωργιάδη, δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε περισσότερο.

Και θα περιοριζόταν κανείς στην ιλαρή όψη των πραγμάτων, προσθέτοντας απλώς στις ετυμολογίες των ανωτέρω, που και άλλοτε τις έχουμε δει από εδώ, π.χ. ότι τοκουπεπέπου κάνουμε στα μωρά προέρχεται από το «κούπα, ω παι» με το οποίο, λέει, ξεγελούσαν οι αρχαίες μανάδες τα μωρά, πως νά η κούπα με το γάλα, ή ότι η λ.

πούστηςβγαίνει από την (λανθασμένη γραμματικά) ερώτηση «πού στή;» (= πού βρίσκεται), με την οποία αναζητούσαν οι αρχαίοι αστυνομικοί τους μιαρούς, προσθέτοντας λέω σ΄ αυτά τα φαιδρά και το «έντερον, από τοεντός ρει», όπως ετυμολόγησε ο πρώην υπουργός Παιδείας, αναχαράζοντας και αυτός τα περί «νοηματικής», που τα αντέγραψε λέξη προς λέξη από το Λερναίο (βλ. εδώ, καταγγελία και συνολική ανασκευή από την καθηγήτρια Βάσω Κιντή, 1.2.08)!

Το θέμα είναι δηλαδή όταν ο συγκεκριμένος ιδεολογικοπολιτικός και εγνωσμένα παραεπιστημονικός χώρος συναντά τη σκέψη του αρμόδιου υπουργού Παιδείας, και επιπλέον τη γονιμοποιεί, αφού τα περί εντέρου είναι δικής του παρασκευής.

Κι από κοντά, είπα, και η Ακαδημία. Που επίλεκτο μέλος της, και επίσης γνωστός μας από εδώ, εμπνευστής π.χ. παλαιότερης έκκλησης 40 ακαδημαϊκών για τη σωτηρία του ελληνικού αλφαβήτου, ακαδημαϊκός αυτός στην «Έδρα Εφηρμοσμένων Θετικών Επιστημών: Στατική- Δυναμική, Ανάλυση- Έρευνα των Τεχνικών Κατασκευών», μίλησε τις προάλλες (30.3) για την κατρακύλα της ελληνικής γλώσσας μετά την καθιέρωση της δημοτικής το 1976 (!) σε επίσημη εκδήλωση, με ακροατές 3 προέδρους της Δημοκρατίας, τον νυν και δύο πρώην (Κ.

Στεφανόπουλο και Χρ. Σαρτζετάκη).

Όπου αναφέρθηκε σε 5.000.000 λέξεις (έκανε σκόντο 1 εκατομμύριο), μαζί με καινούριες, επιμέρους ανακρίβειες, για τις οποίες φρόντισε πάλι το ακαταπόνητο μυρμήγκι Σαραντάκος. Για την απατηλή μέτρηση είπαμε παραπάνω. Εδώ θα προσθέσω μόνο το εξής, που το είχε μες στα πόδια του, διάολε, ο ακαδημαϊκός μας, αρκεί να ρωτούσε. Να ρωτούσε δηλαδή ο πολιτικός μηχανικός τον γλωσσολόγο και επιστημονικό συντονιστή του Χρηστικού Λεξικού που ετοιμάζει η Ακαδημία, τον καθηγητή Χριστόφορο Χαραλαμπάκη. Που κατά την παρουσίαση λ.χ. του μνημειώδουςΕλληνοαγγλικού Λεξικούτου Δημ. Γεωργακά μίλησε για τον «τεράστιοαριθμό των 700.000

λέξεων της ελληνικής», που εξηγείται, όπως διευκρίνισε, από τη μακρά πορεία της, και ενώ στη συγχρονία θα μιλούσε κανείς για 200.000 λέξεις το πολύ, κι αυτές, εννοείται, όχι σε κοινή χρήση. Όπου ο «τεράστιος αριθμός» των 700.000 λέξεων πλάι στον αριθμό 5.000.000 μαρτυρεί την τεράστια άγνοια, αν όχι απάτη.