[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Η αντίσταση ως επιχείρηση – σκούπα

Σαν αδέξια παιδιά που παίζουν με τουβλάκια. Θα μετακομίσουν – λέει- το Πολυτεχνείο, την Αρχιτεκτονική Σχολή, όπου επιδέξια παιδιά παίζουν με πολύ πιο δημιουργικά και σοβαρά τουβλάκια, πέρα μακριά, να καθαρίσει ο τόπος. Ε, παιδιά, ανοίξτε λίγο την πόρτα, την πύλη, πάρτε τους μέσα να τους δείξετε. Αυτούς τους υπουργούς και συμβούλους που θέλουν να πάρουν τη Σχολή στα προάστια. Επειδή μετακόμισαν αυτοί έξω από το κέντρο, θέλουν να μετακομίσουν κι όλα τα υπόλοιπα.

Βουλή, Δημαρχείο, τα πάντα, δεν τους χωράει ο τόπος. Βάλτε τους μέσα στις μεγαλόπρεπες αίθουσες με τις μαρμάρινες και ξύλινες επενδύσεις να αγγίξουν σεμνά τις φιλοδοξίες του Μετσοβίτη που το κληροδότησε, ανεβάστε τους στα «καμαρίνια» όπου μοχθούν οι φοιτητές συντροφικά και πρόσχαρα, να μυρίσουν λίγο αέρα τόλμης και γοητείας νεανικής, να πάθουν πολιτιστικό σοκ από τον τρόπο που συνεργάζεστε και ανταλλάσσετε απόψεις και ιδέες, αφήστε τους να τριγυρίσουν στις αυλές και τους διαδρόμους που για έξι χρόνια γίνονται σπίτι και εργαστήριό σας, να ανταλλάξουν κύτταρα μαζί σας, μπας και συνέλθουν. Γενναιόδωρα επιτρέψτε τους να καθήσουν στο τραπέζι που δουλεύετε, δεν ξέρουν βλέπετε από αυτά, είναι της Νομικής, αποστασιοποιημένοι. Της ευκολίας είναι, επειδή δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος του ρόλου τους, να φροντίσουν αυτό το ιστορικό, όμορφο, αγαπημένο κτίριο που χτίστηκε και δωρήθηκε για μια πόλη φιλόδοξη και περήφανη, θέλουν να το σβήσουν απ΄ τον χάρτη, να το κάνουν Μουσείο Αντίστασης! Αντίσταση γίνεται τώρα εκεί μέσα, καθημερινή και ασταμάτητη, αντίσταση στην αρχιτεκτονική ασχήμια που μας περιβάλλει, αντίσταση στην πραγματικότητα, αντίσταση στον «ρεαλισμό» που ασχημαίνει την Αθήνα. Ναι, εκεί μέσα καθηγητές και φοιτητές αγωνίζονται μέρα- νύχτα, πόντο πόντο δίνουν τις μάχες, τις κερδίζουν ή τις χάνουν.

Θα καταφέρουν να αντισταθούν και τώρα;