[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Καλή Ανάσταση χωρίς… «βομβαρδισμούς»

Η επιχείρηση «σκούπα» της Αστυνομίας, ώστε να αποσυρθούν όλα τα βεγγαλικά, οι κροτίδες και οι φωτοβολίδες, με βρίσκει σύμφωνη 100%- όχι πως με ρώτησε κανείς, αλλά άδραξα την ευκαιρία να το πω. Οι απότομες αυξομειώσεις των παλμών μου κάθε Ανάσταση δεν αποτέλεσαν ποτέ καλοδεχούμενη έκρηξη αδρεναλίνης. Η περσινή Ανάσταση ήταν εφιαλτική. Αισθανόμουν εγκλωβισμένη μέσα στην εκκλησία. Οι πόρτες έκλεισαν ερμητικά, καθώς το πάρτι των βεγγαλικών είχε γίνει ανυπόφορο. Κλειστήκαμε όλοι μέσα, εκτός από εκείνους που χαίρονταν να ξεσηκώνουν όλο το χωριό στο πόδι.

Τα αυτιά μου βούιζαν. Είχα την ατυχία να στέκομαι ακριβώς δίπλα στην κύρια είσοδο του ναού. Μια τζαμόπορτα ήταν το μοναδικό διαχωριστικό από την ασύδοτη ρίψη βεγγαλικών. Ο κρότος ήταν εκκωφαντικός. Η γυναίκα που στεκόταν δίπλα μου αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα με τα αυτιά τηςο ήχος τη «σούβλιζε».

Χρειάστηκε διπλωματική προσέγγιση για να επιτευχθεί παύση μερικών λεπτών, ώστε να απομακρυνθούν από την εκκλησία όσοι δεν άντεχαν…

Ήμουν μία από εκείνους που αποχώρησαν χωρίς δεύτερη σκέψη άρον άρον.

Δεν πρόκειται να ξεχάσω, πριν από μερικά χρόνια, το πρόσωπο ενός αλλοδαπού αγοριού- πλανόδιου πωλητή- που στο άκουσμα των κροτίδων έτρεξε με όση δύναμη είχε και κρύφτηκε πίσω από μια καρέκλα. Με τα χέρια του σκέπασε το κεφάλι του κι αργότερα τα αυτιά του.

Επιχείρησα να του μιλήσω, στο άγγιγμά μου όμως τινάχτηκε. Η αντίδρασή του θύμιζε άνθρωπο που προσπαθεί να προστατευτεί από βομβαρδισμούς σε περίοδο πολέμου. Έκανε ώρα να ηρεμήσει… Η υπόθεσή μου δεν πρέπει να απείχε πολύ από την πραγματικότητα.

Και τέλος πάντων, δεν θέλω να γίνω μάρτυρας ακρωτηριασμών και άλλων σοβαρών τραυματισμών, επειδή κάποιοι σπάνε- λέμε τώρα- πλάκα. Καλή Ανάσταση!