ΔΡΟΜΟΙ

Τις τελευταίες…
… μέρες, τα μεγαλύτερα χρηματιστήρια του κόσμου ανέβηκαν ξαφνικά. Στις αρχές του περασμένου μήνα, η Γουόλ Στριτ είχε κατακρημνιστεί στο χαμηλότερο επίπεδο εδώ και μια δωδεκαετία. Τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες σημείωσε τη μεγαλύτερη συνεχή άνοδο από το 1933. Παρόμοια συμπεριφορά είχαν και τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια.

Το παράδοξο…
… είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν ενώ δεν υπάρχει κανένα σημαντικό οικονομικό στοιχείο που να δείχνει έστω κάποια σημάδια ανάκαμψης της οικονομίας. Τέτοια στοιχεία απουσιάζουν εντελώς, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Αντίθετα, μάλιστα, τα στοιχεία για την ανεργία, τη βιομηχανική παραγωγή, τις εξαγωγές, το παγκόσμιο εμπόριο και την ανάπτυξη είναι σχεδόν στο σύνολό τους ζοφερά και χειρότερα από όσο αναμενόταν. Δεν είναι επίσης παράδοξο που, μόλις η Αμερική ανακοίνωσε τις προάλλες την υψηλότερη ανεργία από το 1983, τα χρηματιστήρια ανέβηκαν στα ύψη; Είναι, αλλά δείχνει κι αυτό κάτι, όπως εξηγεί ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τομ Ίλεϊ: «Δείχνει πως η αμερικανική άρχουσα τάξη έχει εμπιστοσύνη πως η κυβέρνηση του Ομπάμα θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να προστατεύσει τα συμφέροντα των τραπεζών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου». Άλλωστε, ο Αμερικανός υπουργός Οικονομίας Τίμοθι Γκάιτνερ το ξεκαθάρισε πως θα διαθέσει απεριόριστα κεφάλαια για να εξαγοράσει τα προβληματικά (τοξικά) προϊόντα των τραπεζών που βύθισαν τις ίδιες, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο στην κρίση. Θα τα εξαγοράσει, και μάλιστα σε φουσκωμένες τιμές, με τα λεφτά των φορολογουμένων. Και αυτά τα σχέδια για τη διάσωση των τραπεζών ο Αμερικανός υπουργός τα συνέταξε με τη συνδρομή των χρηματιστών της Γουόλ Στριτ. Οι τραπεζίτες…
… και οι μεγάλοι επενδυτές στην Αμερική και την Ευρώπη είναι ενθουσιασμένοι από τις διαβεβαιώσεις των κυβερνήσεων ότι θα ψαλιδίσουν τα κοινωνικά προγράμματα, την κοινωνική πρόνοια, την κοινωνική περίθαλψη, την κοινωνική ασφάλιση. Γιατί κάποιος πρέπει να πληρώσει γι΄ αυτή την καταστροφή- κι ας μην είναι αυτός που την προκάλεσε, αλλά αυτός που υφίσταται τις συνέπειές της. Όπως γράφει ο Τιμ Ίλεϊ, τα σήματα που δίνουν οι κυβερνήσεις στα χρηματιστήρια είναι ολοφάνερα (και τα χρηματιστήρια τα λαβαίνουν και τα καταλαβαίνουν). Με τις πολιτικές που έχουν αποφασίσει να εφαρμόσουν, οι κυβερνήσεις δίνουν στα χρηματιστήρια το πράσινο φως για να συνεχίσουν τις ίδιες απάτες που προκάλεσαν την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Εδώ ο κόσμος…
… χάνεται και τα χρηματιστήρια στήνουν πάρτι. Δεν έχουν άδικο. Δεν πανηγυρίζουν επειδή σημειώθηκε κάποια βελτίωση στις συνθήκες της εργασίας και της ζωής των ανθρώπων, που δεν παύουν κάθε μέρα να διαδηλώνουν. Τα χρηματιστήρια πανηγυρίζουν επειδή για άλλη μια φορά διαπιστώνουν ότι αυτοί που ασκούν την εξουσία είναι αξιόπιστα και πειθήνια όργανα των συμφερόντων τους. Κι αν θα πρέπει να βγάλουμε από όλα αυτά κάποιο συμπέρασμα, αυτό είναι πως οι τύχες των χρηματιστηρίων και οι τύχες των απλών ανθρώπων κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση.