«Τι ξέρουν οι μεγάλοι»;

Δεν υπάρχει κανένα μεγάλο δράμα στο μυθιστόρημα αυτό, πέρα απο την περιπέτεια της εφηβείας. Οι κορυφώσεις και οι υφέσεις της υπόθεσης, και οι διακυμάνσεις τους περιορίζονται στις περιπέτειες του μυαλού του Θράσου. Που μεγαλώνει και υποφέρει. Που βαριέται, τσαντίζεται, φοβάται, αντιδράει, αφήνεται στο τίποτα και «πέφτει». Και σηκώνεται ξανά. Που μεγαλώνει και σιγά σιγά βλέπει. Και ενθουσιάζεται και ελπίζει και μετά πάλι κενό. «Τι ξέρουν οι μεγάλοι; Ας άντεχαν αυτοί για δέκα λεπτά μόνο τα μαρτύρια που τραβάμε εμείς κάθε μέρα. Όλη μέρα. Και όλη νύχτα. Ένα πράγμα σαν γκρίζο. Απαράλλαχτα όλα, στάσιμα. Μια βαρεμάρα».

Ακολουθούμε τον Θράσο με δίψα νεοφώτιστου και παρακαλάμε σιωπηλά τη συγγραφέα να του δώσει δύναμη και φως να συναντήσει από κοντά τον virtual έρωτά του.

Εφηβεία χωρίς το καρδιοχτύπι μιας κανονικής συνάντησης γίνεται; Χωρίς ξαφνιάσματα, ευτυχείς συμπτώσεις;

«Εγώ», λέει εκείνος, «δεν πιστεύω αυτές τις παπαριές που λένε ότι έτσι και θέλεις κάτι πολύ, συνωμοτεί όλο το σύμπαν για να το αποκτήσεις, Τι θέλει να πει ο ποιητής δηλαδή; Ότι αρκεί να βάλω εγώ το θέλω και θα αναλάβει τα υπόλοιπα το σύμπαν; Σιγά. Δεν πιστεύω στα μαγικά, είπαμε. Άσχετα που στην περίπτωσή μου βγήκε»…