«ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ»

Ο Μοδινός, που υπήρξε ενεργός οικολόγος «ακτιβιστής», στο βιβλίο αυτό είναι αυστηρός με την οικολογία, τη σαρκάζει ως ακόμη μία αφήγηση σωτηρίας, και ενδεχομένως αυτοσαρκάζεται: «Το πρόβλημα όσων θέλουν να σώσουν τον πλανήτη είναι ότι κανείς δεν θέλει να σωθεί, να χλαπακιάσει θέλει. Στο κάτω κάτω, όλοι αυτοί οι σωτήρες, όλοι οι απόστολοι της καταστροφής, την τεχνολογία λατρεύουν:

πληροφορική, ΜΜΕ και διεθνή συνέδρια σε εξωτικούς προορισμούς. Καλές προθέσεις- αν και με το αζημίωτο- αλλά εκτός πραγματικότητας. Η κοινωνία άλλα θέλει. Κι έπειτα, μ΄ όλα τούτα που προτείνουν, προάγουν τις μεταρρυθμίσεις, ποτέ τις ανατροπές». Την ίδια ώρα, βέβαια, είναι αυτονόητα απέναντι στην ιδεολογία του Αρμάνι και του Γκραντ Τσερόκι. Εκεί όμως που είναι πραγματικά ανελέητος, είναι με την τηλεόραση. Από την οποία περνάνε πλέον τα πάντα, ακόμη και τις λίγες ώρες που είναι κλειστή. Που «οργανώνει τη ζωή μας στους ρυθμούς της».

Που «μας λέει τι να φάμε, τι να πιούμε, πώς να ντυθούμε, τι κινητό να πάρουμε, με τι να λυπηθούμε και τι να χαρούμε, πότε να οργιστούμε και ποιον να καταγγείλουμε». Και που «κάθε φορά που την ανοίγουμε, η ερημική μας ζωή γίνεται ερημικότερη». Κι όλα αυτά «σε μια κοινωνίασούπα, μια κακαβιά όπου τα ψάρια έγιναν πολτός κι όπου οι συγκρούσεις γίνονται για τους εντελώς λάθος λόγους».